பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

சமணக் கல்விப் பாடப்பொருள்

சமணக் கல்வி முறை பற்றிய தகவல்கள் இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அறிமுகம்

வீடுபேறு அடைவதையே சமணர்கள் வாழ்க்கையின் இறுதிப் பயனாகவும், நோக்கமாகவும் கொண்டு வாழ்ந்தனர். எனவே இவர்களது கல்வியும் அதனை நோக்கி வழிப்படுத்துவதாகவே அமைந்தது. துறவிகள் மட்டுமல்லாது இல்லறத்தார்க்கும் இனியவாம் ஒழுகலாறுகளை சமணக்கல்வி போதித்தது. இல்லறத்தார்க்கான கல்வியில் போதிக்கப்பட்டவை பின்வரும் பத்து ஒழுக்கங்களாகும்.

சமணக்கல்வி ஒழுக்கங்கள்

  1. கொல்லாமை
  2. பொய்யாமை
  3. கள்ளாமை
  4. பிறர்மனை நயவாமை
  5. பொருள் வரையாமை
  6. கள் உண்ணாமை
  7. ஊன் உண்ணாமை
  8. தேன் உண்ணாமை
  9. இரவு உண்ணாமை
  10. அருகர், சித்தர், ஆச்சாரியர், உபாத்தியாயர், சாதுக்கள்முதலிய உயரியவர்களை வழிபடல்.

அன்னதானம், ஒளசததானம், அபயதானம், சாத்திரதானம் முதலிய நான்கு தானங்களையும் செய்ய வேண்டும் என்பது பாடம் நெடுகிலும் வலியுறுத்தப்பட்டது. சமணக் கல்வி ஆன்மீகக் கல்வியாகவன்றி அறிவியல் கல்வியாகவும் பல நுணுக்கக் கல்வியாகவும் அமைந்தது. மொழி, கணிதம், வான சாத்திரம், அறிவியல், வானியல், இயற்பியல், உளவியல், ஆய்வியல், வாழ்வியல், தர்க்கவியல் போன்றவற்றை மாணவர்கள் பயின்றனர்.

பயிற்று முறை

கல்வி வாய்மொழியாகவே புகட்டப்பட்டது. பாடநூல்கள் இடம் பெறவில்லை. யோகப் பயிற்சிகள் உபாத்தியாயராலும், துறவிகளாலும் நேரடியாக உடனிருந்து செய்து காட்டிச் சொல்லித்தரப்பட்டன. மாணாக்கர்கள் பாடப்பொருள்களைப் புரிந்து மனப்பாடமாக வைத்திருந்தனர். ஆயினும் திட்டவட்டமான அணுகுமுறையில் பாடப்பொருள்கள் மாணவர்களின் மனதில் பதிவிக்கப்பட்டது. இன்றைக்குச் சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமணத் துறவிகளால் திட்டவட்டமானதோர் ஐந்துபடிநிலைகளுடன் கூடிய பயிற்றுமுறை பின்பற்றப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

அவையாவன

  1. சொல் – பொருள் கேட்டறிதல்
  2. விவாதித்து – ஐயம் தெளிதல்
  3. மனனம் – பாராயணம் செய்தல்
  4. நினைவு கூர்தல்
  5. பிறர்க்கு எடுத்துரைத்தல்

சமணர்கள் போற்றிய ஆக்கவியல் கல்வி (Constructivism)

கருத்துக்களின் உண்மைத் தன்மையை நுணுகி ஆயும் புத்திக் கூர்மை வளர்க்கப்பட்டது. ஆராய்ச்சி, மனப்பான்மை தூண்டப்பட்டது. விவாதத் திறமை வடிகாலாக்கப்பட்டது. ஒதுவதைக் கூறுதல், வேறுபாடுகள், ஒப்பிட்டறிதல், வேறுபடுத்தி அறிதல் எனும் பேத விஞ்ஞானம்-பகுத்தறிவு மனப்பான்மை போற்றப்பட்டது. ஒரு கருத்தை, அதன் பல பரிமானங்களில் உற்றுநோக்கி ஆய்ந்த பின்னரே அதன் ஏற்புடைமை கைக் கொள்ளப்படும். இது அனேகாந்தவாதம் எனப்படும். தர்க்க ஞானம் மிக்கோராய் மாணவர்கள் வளர்ந்தனர். இக்கருத்துகளை இக்காலக் கல்வி அணுகுமுறைகளுடன் ஒப்பிட்டு மாணவ-ஆசிரியர்கள் விரிவாக அறிவது மிகுந்த பலனை அளிக்கும்.

ஆசிரியர்-மாணவர் கல்வி ஒழுக்கம்

உலகப் பொருள்பற்றைத் துறந்து, அனைத்து உயிர்களிடமும் அன்பும் கழிபேரிரக்கமும், கனிவும் மிக்கவர்களான அறவோர்களே மாணவர்களுக்குக் கல்வி புகட்டினர். சமணர் சங்கத்தின் அனைத்துத் துறவிகளும் கற்பிக்கும் பணியை விரும்பிச் செய்தனர். அவர்களிடம் குறுகிய நோக்கங்களும், தாழ்வான பழக்க வழக்கங்களும் சிறிதும் காணப்படவில்லை. ஆசிரியர்கள் என்றொரு தனி பணிப்பிரிவு இல்லை. எண் எழுத்தறிவையும், சாத்திரத்தையும் எடுத்துரைக்கும் பணி செய்த துறவிகள் உபாத்திபாயர்கள் எனப்பட்டனர். கூர்த்த மதி நலமும், நுணுகி ஆயும் திறமையும், பிறர்க்கும் விளக்கித் தெளிவாகக் கூறும் ஆற்றலும் அவர்களின் தகுதிகளாய் அமைந்தன. தாங்கள் கற்றுத்தர விரும்பும் பாடப்பொருளில், கருத்தாழம் மிக்க ஆழ்ந்த புலமை மிக்கவர்களாயிருந்தனர். அவற்றை நினைத்த தருணத்தில் எடுத்தியம்ப மனப்பாடமாக வைத்திருந்தனர். கனிவும், கண்டிப்பும் ஆசிரியர்களின் இருகண்களாய் இருந்தன. ஏட்டுக் கல்வியாக அது இல்லை. மனப்பயிற்சியாகவும், புலன் பயிற்சியாகவும் இருந்தது.

நன்னெறிக்கல்வி

மனக்கட்டுப்பாடும், உடல் உணர்வு மறுப்பும், புலனடக்கமும், அறிவார்வமும் மாணவர்களிடம் பேணி வளர்க்கப்பட்டது. உலகியலறிவைப் போலவே தனிமனித ஒழுக்க சீலங்களும் இல்லறத்தார்க்கு இயற்றப்பட்ட நெறிப்பாடுகள் அனைத்தும் மாணவர்களுக்கும் புகட்டப்பட்டு வலியுறுத்தப்பட்டன. மாணவர்களிடம் உழைப்பும், சுய சார்பும் வலியுறுத்தப்பட்டன. படித்தவர்களுக்கும், படிக்காதவர்களுக்கும் நடை,உடை, பாவனை, சொல் செயல்களில் பரவலான வேறுபாடு காணப்பட்டது. படிப்புக்கும் நடைமுறைக்கும் வேறுபாடு அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பது பின்பற்றத்தக்கதாகும்.

சங்க காலத்தின் இறுதியிலும், சங்கம் மருவிய காலத்திலும் தமிழ்நாட்டில் பல இலக்கிய, இலக்கண, காப்பிய, நன்னெறிப் படைப்புகள் உருவாயின. பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் இவர்தம் அரிய உழைப்பால் ஆக்கம் பெற்று நூல்வடிவாயின. பதவிளக்கம் தரும் நிகண்டுகள் எழுதப்பட்டன. கலம்பகம், அந்தாதி முதலிய சிற்றிலக்கியங்கள் மலர்ந்தன. பெருங்கதை, சீவகசிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி, மனோன்மணியம் ஆகிய காப்பியங்கள் பூத்தன. நன்நூல், நேமிநாதம், வச்சணந்திமாலை ஆகிய இலக்கண நூல்கள் எழுதப்பட்டன. இவை சமணர்தம் கல்வித் தொண்டையும் தமிழ்த் தொண்டையும் கூறுகின்றன.

சங்ககாலக் கல்வி

பண்டைத் தமிழகத்தில் முதற்சங்கம், இடைச்சங்கம், கடைச்சங்கம் என மூன்று சங்கங்கள் கூட்டப்பட்டு தமிழாய்வுகள் நடைபெற்றதாக இறையனார் அகப்பொருள் உரைப்பாயிரம் கூறுகிறது. இவற்றுள் நாம் இங்கு குறிப்பிடுவது கடைச்சங்கமாகும். இதன் காலம் பற்றிய கருத்து வேறுபாடுகள் காணப்படினும் இங்கு நாம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் இருந்து கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு வரையுள்ள காலத்தை எடுத்துக் கொள்வோம்.

கல்விச்சிறப்பு

சாதி சமய வேறுபாடற்ற சமத்துவக் கல்வி வாய்ப்புகள் தமிழகத்தில் நிலவியது கல்வி கற்க முன்வரும் எவருக்கும் வாய்ப்புநிராகரிக்கப்படவில்லை. கற்றவருக்கு சமூக மரியாதை கூடுதலாக வழங்கப்பட்டது. ஆண் பெண்பாகுபாடுகள் காட்டப்படவில்லை.

அரசர் அமைச்சர், தளபதி முதலிய பதவிகளுக்குக் கல்வி ஒரு அடிப்படைத் தகுதியாக விளங்கியது. இளவரசர்களும், இளவரசிகளும் தம் இளமைப் பருவத்தைக் கற்பதற்குப் பயன்படுத்தினர். அறிவு, அறம், கல்வி முதலியவற்றில் சிறந்த கல்வியாளர்களின் மேதக்க ஆலோசனைகளின்படி அரசர்கள் கோலோச்சினர். கற்றறிந்த, தமிழ்வல்ல, நட்புள்ள,நன்னெறியாளர்களாம்புலவர்கள் பால் அரசர்களும் மிக்க மரியாதையுடனும், அன்புடனும் நடந்து கொண்டு கல்விப் புரவலர்களாக விளங்கினர். இன வேறுபாடின்றி, குல வேறுபாடின்றி, பால் பாகுபாடின்றி வறுமைத் தடையுமின்றி அனைவருக்கும் கல்வி என்ற மிக உயர்ந்த சமூக நீதி சங்ககாலத்தில் நிலவியது. கற்றவர்களை மக்கள் மதித்தனர். மன்னர்கள் அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தினர்.

திருவள்ளுவர் கூட கல்லாதவர்களை கண்ணற்றவர்கள், முகத்தில் புண்ணை உடையோர் என்று பாடியுள்ளமை கருதற்பாலது. கல்வி கற்காதவர்கள் மன்னர் வயிற்றிற் பிறந்த இளவரசர்களாயினும் ஆட்சிப் பீடத்தில் ஏற முடியாது. சங்க காலத்தில் உலகில் வேறெங்கும் காணவியலாத அளவிற்கு கல்வி முதலிடமும் முக்கியத்துவமும் பெற்றிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும், அத்தகைய செறிந்த பாரம்பரியத்தின் குலத்தோன்றல்களுக்கே நாம் அனைவரும் கற்பிக்க நீங்கள் அனைவரும் பயிற்சி பெற்றுத் தயாராகி வருகிறீர்கள் என்பது பெருமிதம் அளிக்கிறது.

சங்க இலக்கியங்கள்

மூன்று சங்கங்களும் பற்பல இனிய, அரிய, கருத்துக்களை நூலாக்கியோரை வரவேற்று பாடல்களையும், தொகை நூல்களையும் உலகோர்க்கு அரங்கேற்றி வழங்கின. ஆயினும் கடல் கோள்களாலும், இயற்கைச் சீற்றங்களாலும் அவைகள் பேரளவில் சிதைந்து போயின. எழுதி வைத்த ஒலைச் சுவடிகளும் மட்கி மண்ணாயின. அவ்வாறு 195 தமிழ்நூல்கள் மறைந்து போயின என மயிலை சீனி வேங்கடசாமியின் ஆய்வுகள் புலப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு மறைந்து போன பெரும்பகுதி போக எஞ்சிய சொற்பநூல்களே இப்பொழுது உள்ளன. அவற்றைத் தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை, பதினெண்கீழ்க்கணக்கு என வகுத்துள்ளனர். பன்னிராயிரம், சூத்திரங்களைக் கொண்டது, "அகத்தியம் அகத்தியரின் முச்சங்களுக்கும் பொதுவான இப்படைப்பு நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. அகத்தியரின் மாணாக்கர்கள் பன்னிருவருள் ஒருவரான தொல்காப்பியரின் தொல்காப்பியம் நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. இதன் எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம், பொருளதிகாரம் ஆகிய பகுதிகள் மூன்றிற்கும் முறையே இளம்பூரணர், சேனாவரையர், நச்சினார்க்கினியர் ஆகியோர் உரை எழுதியுள்ளனர்.

கல்வி விழிப்புணர்வும்-முக்கியத்துவமும்

இளமையில் கல்' 'ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையுமா?’ ‘வித்தை விரும்பு’! 'எண்ணும் எழுத்தும் கண் எனத் தகும். ‘எழுத்தறிவித்தவன் இறைவன் ஆகும். கல்விக்கழகு கசடற மொழிதல். ‘பிச்சைபுகினும் கற்கை நன்றே’, ‘அறிஞர்க்கு அழகு கற்றுணர்ந்து அடங்கல் போன்ற பொன் மொழிகள் கல்வியின் முக்கியத்துவம் சங்ககாலத்தில் உணரப்பட்ட நிலையை எடுத்துரைக்கின்றன. “கல்லா ஒருவன் குலநலம் பேசுதல் நெல்லினுள் பிறந்த பதர் ஆகுமே” எக்குடிப்பிறப்பினும் யாவரேயாயினும் அக்குடியில் கற்றோரை மேல் வருக என்பர்’ ‘கல்வி கரையில கற்பவர் நாள் சில,

“பிதா விரும்புவது வித்தையே” “கற்றது கைமண்ணளவு கல்லாதது உலகளவு’, ‘ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி எழுமைக்கும் ஏமாப்புடைத்து”, “கண்டது கற்கப் பண்டிதன் ஆவாய்”, என்னும் வரிகள் கல்விக்கு பண்டைத் தமிழகத்திலிருந்த வரவேற்பையும், விழிப்புணர்வையும் எடுத்தியம்புகின்றன.

ஆசிரியர்கள் கற்றறிந்தவர்கள், மொழியிலும் பிற அறிவுப் புலங்களிலும் புலமை மிக்கவர்களாகிப் ‘புலவர்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் அறிவு நாட்டத்தால் பல்கலையும் கற்று, வாணாளைக் கரையிலாக் கல்வியைப் பெறுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டு கழித்தனர் என்பதை ‘புலமையும் வறுமையும் சேர்ந்தே இருக்கும்’ என்ற பழமொழியினால் நாம் அறியலாம். கல்விச் சாலைகளுக்குமானியங்கள் வழங்கப்பட்டன. கற்றவர்களுக்கும் புலவர்களுக்கும் பரிசும் பதவியும் அரசர்களால் வழங்கப்பட்டன. புலவர்களால் தாம் புகழப்படுவதையும் போற்றப்படுவதையும் அரசர்கள் தம் வாழ்வின் இலட்சியமாகக் கருதினர்.

பெண்கல்வி

பெண்களும் கற்றனர். பெண்பால் புலவர்களும் வாழ்ந்தனர். நச்செள்ளையார், வெள்ளிவீதியார், ஆதிமந்தியார்,நப்பசலையார், முடத்தாமக் கண்ணியார், பொன்முடியார் போன்ற பெண்புலவர்களுமிருந்தனர். காக்கைப்பாடினியார் காக்கைப்பாடினியம்,சிறுகாக்கைப்பாடினியம் என்ற யாப்பிலக்கண நூல்களை எழுதிப் புகழ் பெற்றார். கல்வி ஒரு பணிக்குத் தம்மைத் தகுதியாக்கிக் கொள்ளத்தான்; வயிற்றைநிரப்பிட, வசதியைப் பெருக்கிட ஊதியம் ஈட்டிடவே என்ற இக்காலம் போலன்றி கற்றனைத்துாறும் அறிவு: கல்வி வாழும் வகையை வாழ்வின் பயனை அடைந்திட பிறவியின் பயனைத் தெரிந்திடவே முயலப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இதனைக் 'கற்க, கசடற கற்பவை கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக’ என்ற குறளாலும் அறியலாம். வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் தொடர்கல்வி மேற்கொண்டனர். அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு அறிவுக்கொடை வழங்கினர்.

பாடப்பொருள்

ஆயிரம் கனவுகள் கண்டு அண்ணாந்து பார்த்து ஆன்மீகப் பயனடையவே கல்வி என்பதாகவன்றி-‘வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே வருங்காலம் வெல்வதற்கே’ என்ற முனைப்புடன் அறவழியான் பொருள் ஈட்டுதல்’, ‘ஈதல், இசைபட வாழ்தல்’, ‘எய்திய புலமைக்காகப் போற்றப்படுதல்’, ‘வாழ்வாங்கு வாழ்தல் புகழ் ஈட்டுதல் போன்ற பயன்நோக்கியல் கல்வியாக தமிழகத்தில் சங்ககாலக் கல்வி அமைந்தது. வாழ்க்கையை முறைப்படுத்தி இயல்பொத்த இனிய வாழ்வு வாழ நிலங்கள் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை எனப் பகுதியிடப்பட்டு நிலத்தின் சூழலியலுக்கேற்ப வாழ்வியல் ஒழுக்கக்கூறுகள் ஆலோசிக்கப்பட்டிருந்தமை உலகில் வேறு எந்த நாட்டிலும் நிகழாத வாழ்வியல் அற்புதம் எனலாம். இலக்குகளும் இலக்கியங்களும் அகம், புறம் என்றவாறு சிறப்போடு இயற்றப்பட்டுள்ளமை வியந்து பாராட்டற்பாலதாகும்.

அறிவியல், வான சாத்திரம், கலைகள், கணிதம், இலக்கணம், காப்பியப் படைப்பு, இசை, நாடகம், கூத்து, பாட்டுபோல்வனநிலத்திற்குநிலம் மாறுபட்டன. ஆயகலைகள் அறுபத்துநான்கும் தமிழர்களின் ஆய்வுக்கும், அறிவுக்கும் சாட்சியாய்த் திகழ்கின்றன.

ஆசிரியர்-மாணவர் உறவு

ஆசிரியர் மாணவர் உறவு அன்புக்கும், மரியாதைக்கும் பண்புக்கும், பரிவுக்கும் நிலைக்கலமாய் அமைந்தது. நட்புறவு பேணப்பட்டது. கட்டணம் ஏதும் வசூலிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. கல்வியில் பணத்தின் ஆதிக்கம் இல்லை. எளியோரும் தடையில்லாது முயன்று ஏற்றமுறக் கற்றனர். கல்வியில் தன்னை விஞ்சும் மாணவர்கள் ஆசிரியர்களால் இனங்காணப்பட்டு மேன்மேலும் உயர வழிகாட்டப்பட்டது. தம்மின்தம் மாணாக்கர் புலமை கண்டுவந்த ஆசிரியரின் பெருந்தன்மை போற்றிப் பின்பற்றத் தக்கதாகும்.

பயிற்றுமுறை

வீடு கட்டும் நெறிமுறைகளின்படி கட்டப்படும் மனையின் ஏழில் ஒரு பங்கு தர்மபாகம் என்ற பெயரால் ஒதுக்கப்பட்டு அவற்றை அவ்வீட்டில் இல்லறம் நடத்துவோர் பராமரித்துப் பொதுத் தேவைகளுக்கு இடமளித்தனர். வீடுகள்தோறும் அமைந்திருந்த இவைகள் திண்ணை, முன்றில் எனக் கூறப்பட்டது. இல்லறத்தார் நுழைந்து புழங்கும் வீட்டுத் தலைவாயிலுக்கு வெளியில் அனைவரின் நல்லுபயோகத்திற்கும் அனைத்து வீடுகளிலும் ஏழில் ஒரு பங்கு விகிதப்பரப்பு ஒதுக்கிப் பராமரிக்கப்பட்டது. இத்தகு இடங்களில் பண்டைக் காலத்தில் திண்ணைப் பள்ளிகள் தமிழ்நாட்டில் நடைபெற்றன. அவ்வூர்ப் பகுதியைச் சேர்ந்த பெரியோர் கற்றறிந்த ஆசான்களாக இருந்து அப்பகுதியில் இருபால் பிள்ளைகளையும் ஐந்து வயதில் சேர்த்து கற்பித்து வந்தனர். இவைகள் திண்ணைப் பள்ளிகள் எனப்பட்டன. எண்ணும் எழுத்தும் கற்பிக்கப்பட்டன. எழுதவும் படிக்கவும் கணக்கிடவும், குறிக்கவும் அனைத்து மாணவர்களும் அறிந்தார்கள். எடுத்துரைத்தல், எழுதிக்காட்டுதல், மனப்பாடம் செய்தல், ஒப்புவித்தல், விவாதித்தல் என்னும் கற்பித்தல் செயல்பாடுகள் நடைபெற்றன. பனை ஒலையில் எழுத்தாணி கொண்டு எழுதப்பட்ட சுவடிகள் நூல்களாகப் பயன்பட்டன. படியெடுக்கும் பணிகளையும் ஆசிரியர் உதவியுடன் மாணவர்கள் செய்து பல்வேறு நூல்களைக் கற்றனர்.

பயிர்த்தொழிலில் உழவு செய்தல், நாற்றிடுதல், விதைத்தல், நடவு செய்தல்,நீர்ப்பாய்ச்சுதல், பயிர்ப் பாதுகாப்பு உத்திகள், தானிய சேகரிப்பு பற்றிய அனைத்து நுட்பங்களும், மாணவர்க்குச் சொல்லித்தரப்பட்டன. நெசவு தொழிலில் பஞ்செடுத்தல், நூல் நூற்றல், தார்திரித்தல், நெசவு நெய்தல் முதலிய தொழில்நுட்பங்களும் சொல்லித்தரப்பட்டன. கைத்தொழில், தொழில் திறமை, நுணுக்கங்கள் கல்வியின் வாயிலாக சொல்லித்தரப்பட்டன. ஏட்டுக் கல்வியாக மட்டுமின்றி சமுதாயத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யக்கூடிய புனைபொருள் உற்பத்தி செய்யும் பணிகளாகவும் அவைகள் வளர உதவின என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஆசிரியர்இல்லாத நேரங்களில் இத்திண்ணைப்பள்ளிகளைச் சட்டாம்பிள்ளை எனும் தலை மாணாக்கர்கள் காலவிரையம் இன்றி நடத்திப் பேருதவி செய்தனர். மூத்த மாணவர்கள் கற்கப் புகும் மாணவர்களுக்கு உடனிருந்து வழிகாட்டும் ஆதரவான அணுகுமுறை காணப்பட்டமை போற்றிப் பின்பற்றத்தக்க முறையாகும்.

பண்டைக்காலக் கல்வி உலகின் பிற நாடுகளில் காணப்பட்டதைக் காட்டிலும் மிகுந்த வேறுபாடுகளுடனும் சிறப்புடனும் தமிழ்நாட்டில் காணப்பட்டது. பாடப்பொருள், மாணவர் சேர்க்கை, பயிற்று முறை, கல்வி நோக்கம் முதலிய பல கூறுகளால் இது பிற கல்வி முறைகளிலிருந்தும் வேறுபட்டுக் காணப்பட்டது. பிற கல்வி முறைகளில் வாய்மொழி, மனப்பாடக் கல்வி வலியுறுத்தப்பட்டது. இங்கு தொன்மையான எழுத்து முறையும், மொழிக்கூறுபாட்டு வசதி வாய்ப்புகளும் மிகுந்திருந்தன. தொன்மையானதோர் மொழியின் வரிவடிவமும் ஒலி வடிவமும் மேம்பட்டு அமைந்திருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். எழுதுவதற்குப் பதம் செய்யப்பட்ட பனை ஒலைகள் சுவடிகளாகக் கோர்க்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டமை உலகில் வேறெப்பகுதிகளிலும் கையாளப்படாத எளிய உத்தி ஆகும்.

பண்டைய இந்தியக்கல்வி மையங்கள்

முனிவர்களின் வாழிடங்களில் தோன்றிய கல்வி, குகைகளிலும், ஆசிரமங்களிலும், காடுகளிலும், சங்கங்களிலும், விகாரங்களிலும், கோயில்களிலும், வீடுகளிலும், தழைத்தோங்கி வளர்ந்து பல பரிமாணங்களை அடைந்தமையைக் கண்டோம். இந்நாட்டின் பண்டைக்காலக் கல்வி ஒர் ஆன்மீக முயற்சியாகவே ஆரம்பித்தது. தனிமனித முயற்சியாக உதயமான இந்தியக் கல்வி இன்றைக்கு அரசின் தலையாயக் கடமையாக, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உந்துதல் பெற்று அனைவர்க்கும் தரமான கட்டாயக் கல்வியாக வளர, காலங்கள் தோறும் பலவித மாற்றங்களைப் பெற்று வந்துள்ளதை அறிவது மாணவ ஆசிரியரின் தொலை நோக்குக்கும் ஈடுபாட்டுக்கும் அவசியம் ஆகும். இந்தியாவின் தொன்மைக்காலக் கல்வி உலகின் பல்வேறு பகுதியினின்றும் மாணவர்களை இந்தியாவை நோக்கி ஈர்க்கும் அளவிற்கு வளர்ந்ததை, சில கல்வி மாநகர்களின் பல்கலைக்கழக அளவிலான வளர்ச்சியை வைத்து இங்கு காண்போம்.

தக்ஷசீலம் வடமேற்கு இந்தியாவில் காந்தாரத்தின் தலைநகர் தக்ஷசீலம். இது ஒரு தொன்மையான கல்விநகரம் ஆகும். மஹாபாரதத்தில் இந்நகர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நாகர்களின் தலைவனான தக்ஷகா என்பவரின் பெயரிலிருந்து இந்நகர் தன்பெயரைப் பெற்றுள்ளது. இந்நகரில் மிகப் புராதனமான பல்கலைக்கழகம் அமைந்திருந்தது. இந்தியாவின் பல்வேறு இராஜ்யங்களின் இளவரசர்கள், பிராமணர்கள், கூடித்திரியர்கள், நூற்றுக்கணக்கில் இங்கு வந்து கூடித்தங்கியிருந்து கல்வி பெற்றனர். தொன்மைக்கால மருத்துவர் ஜீவகர் மற்றும் பரத்வாஜா, அங்குலமாலா, தர்மபாலா ஆகியோர் இங்கு கல்வி கற்றுள்ளனர்.

வேதங்கள், சடங்குகள், பத்து அறிவியல்கள், வில், வாள் போர்முறை, மாயாஜாலம், சாத்திரங்கள், கலைகள் முதலியன கற்றுத்தேர்ந்த பேராசிரியர்களால் இங்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. பல நாடுகளிலிருந்தும், இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் இங்கு வந்து வணிகர்கள் வாணிபம் செய்த வாணிப நகரமாகவும் இது திகழ்கிறது. சந்திரகுப்த மெளரியரை சாணக்கியர் தக்ஷ சீலத்திற்கு அழைத்துச் சென்று கல்வி கற்கச் சேர்ப்பித்தார். பாடலிபுத்திரம், ராஜகிருகம், காசி, மிதிலை,அவந்தி,கோசலம், தென்னிந்தியா ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து வந்தும் கல்விகற்றனர். இது அந்நாளில் உலகப் புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகமாக விளங்கியது. மெளரிய அரசர்களுக்குப் பின் பாக்டிரிய அரசனால் ஆளப்பட்டது. தக்ஷசீலக் கலைப்பாணி, காந்தாரக் கலைப்பாணி, யுனானி காலச்சாரமும் இங்கு பரவியிருந்தது. இந்தியாவின் வடமேற்கு எல்லை வழியில் அமைந்திருந்ததால் பல மேலைநாட்டினரோடு தொடர்பில் இருந்தது. புத்தரின் தொன்மைக் காலச் சிலைகள் பல இங்கு காணப்படுகின்றன.

தக்ஷசீலத்தில் கல்வி குருகுலப் பாணியில் வழங்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு குருவும் தம் தம் சிறப்புப் பாடத்தைக் கற்பித்தனர். அப்பாடத்தை விரும்பும் மாணவர்கள் அவரிடம் சேர்ந்து படித்தனர். ஒவ்வொரு ஆசிரியரிடமும் 20 முதல் 300 மாணவர்கள் வரை சேர்ந்து விடுதிகளில் இருந்து கல்வி கற்றனர்.

இலக்கியங்கள், தொழில்கல்வி, மருத்துவக் கல்வி, ஒவியம், வானவியல், இலக்கணம், அரசியல், ஆயுர்வேதம், அறுவை சிகிச்சை, போர்முறை, கலை, அறிவியல் ஆகியவை சிறப்புப் பாடங்களாகக் கற்பிக்கப்பட்டன. பிரம்மி, பிராகிருதம், சமஸ்கிருதம், பாலி ஆகியவை போதனா மொழிகளாக இருந்தன.

கல்விக்குக் கட்டணம் ஆயிரம் வரை வசூலிக்கப்பட்டது. கட்டணம் செலுத்த இயலாதோர் கடன் கூறியும், உடல் உழைப்பு செய்தும் கற்றனர். குருவின் இல்லத்திலேயே தங்கிப் படிப்போர் அதிகக் கட்டணம் செலுத்தினர். வெளியில் தங்கியும் கல்வி கற்றனர். சிலமாணவர்கள் வெவ்வேறு சிறப்புப் பாடங்களை வெவ்வேறு சிறப்புக் குருவிடம் கட்டணம் செலுத்திக் கற்றனர்.

இரவு நேரங்களிலும் வகுப்புகள் நடைபெற்றன. சுழற்சி (Shift) முறையும் இங்கு நடைமுறையில் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அரசர்களாகவும் ஆட்சியாளர்களாகவும் விளங்க அக்காலத்தில் கல்வி இன்றியமையாத தகுதியென முக்கியத்துவம் பெற்றது.

காசி கங்கை நதிக்கரையில் அமைந்திருந்த தொன்மை நகரமான காசி, மிகப்பெரிய பிராமணக் கல்வி மையமாகத் திகழ்ந்தது. கஸ்யர்கள் என்ற மரபினர் இந்நகரில் வாழ்ந்திருந்ததால் இந்நகர் காசி எனப்பட்டது. வருணா, அசி ஆகிய இரு நதிகளுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதி என்பதால் இது வாரணாசி என்றும் அழைக்கப்பட்டது. சுங்கர்கள், கன்வர்கள், குஷானர்கள், குப்தர்கள் முதலிய பல வமிசத்தினரின ஆட்சியின் கீழும் இந்நகரம் சிறப்புற்று விளங்கியது. மக்கள் தொகை மிக்க, வாணிபம் சிறந்த வளமான, நகரமாக இருந்ததோடு சிறந்ததோர் கல்விமையமாகவும் நெடுங்காலம் விளங்கிய பெருமை காசிக்கு உண்டு. இங்கு பல குருகுலங்கள் நடைபெற்றன. பலமொழி வல்லுநர்களும் சமயத்தலைவர்களும் புகழ்பெற்ற குருக்களும் இங்கு வாழ்ந்திருந்தனர். புகழ்பெற்ற ஆசிரியர்களிடம் வேதங்களையும் உபவேதங்களையும், பிராமணங்களையும், உபநிடதங்களையும் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இருந்து வந்த மாணவர்கள் கற்றுத் தேர்ந்தனர். இங்கு கற்றுத் தேர்ந்த கல்விமான்கள் இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் சென்று பணியாற்றினர். இங்கு வில், வாள் பயிற்சியும், ஒவியம்,நடனம், ஆயுர்வேதம்,இசை, கைத்தொழில்கள் போன்ற பதினெட்டு கலைகள் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் அடக்கம், பணிவு,ஒழுக்கத்துடன் விளங்கினர். கல்விநாடும் மாணவர்கள் அனைவரும் கூடும் பல்கலை மையமாக இந்நகரம் சிறப்புற்றிருந்தது. மாணவர்கள் ஏழு ஆண்டுகள் வரை தங்கிப் பயின்றனர். தென்னிந்தியாவிலிருந்து சென்ற ஆதிசங்கரரும் இந்நகரில் தங்கிக் கல்விப் பணியாற்றித் தனது அத்வைதக் கருத்துக்களை வெளியிட்டார்.

மிதிலை இந்தியாவின் புகழ்பெற் கல்வி நகரங்களுள் மிதிலையும் ஒன்று. இங்கு பிராமணக் கல்வி தழைத்தது. பல அறிஞர்கள் கூடிச் சமயக் கருத்துக்களை விவாதித்துக் கற்பிக்கும் முறை பின்பற்றப்பட்டது. ஆன்மிகச் சிந்தனையாளர்களின் படைப்புகள் பல இங்கு வெளியாயின.

பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்த மாணவர்கள் இங்கு தங்கிப் பயின்றனர். இளவரசர்கள் தங்கிப் பல்கலையும் பயிலும் பட்டணமாக இது அமைந்தது. வித்யாபதி, ஜெயதேவர், போன்றோர் இங்கு தங்கிதங்கள் படைப்புகளை எழுதினர். பண்டிதர்கணேச உபாத்யாயரின் ஜத்வசிந்தாமணி என்ற நூல் இங்கிருந்து எழுதப்பட்டதாகும். இங்குக் கல்வி பயின்று முடித்து வெளிவருபவர்களுக்கு ஞாதகாஸ்' என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது.

நாலந்தா பல்கலைக்கழகம்

தற்கால பீகார் மாநிலத்தில் அந்நாளில் முதலாம் குமாரகுப்தர் என்ற மன்னரால் நாலந்தா பல்கலைக்கழகம் நிறுவப்பட்டது. இது உலகப் புகழ்பெற்ற மகாயான பெளத்தக் கல்வி மையமாகும்.

இங்கு சீனப் பயணிகளான பாகியானும், பின்னர் ஹர்ஷர் காலத்தில் யுவான்ஸ்வாங்கும் இப்பல்கலைக்கழகத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளை எழுதியுள்ளார்கள். மாணவர் ஆசிரியரின் விகிதம் 18 என்பதாக அமைந்திருந்தது. 1500 ஆசிரியர்களிடம் 10,000 மாணவர்களும் தங்கி கல்விப்பணி மேற்கொண்டனர். காஞ்சிபுரத்திலிருந்து சென்ற கல்வியாளர் தர்மபாலர் நாலந்தாவில் துணைவேந்தராகச் செயலாற்றினர். நாலந்தாவிற்கு வந்த யுவான்ஸ்சுவாங் சீல பத்திரர் என்ற துணை வேந்தரிடம் யோகக்கலை பயின்றார். மாணவர்களின் திறமையையும் ஆர்வத்தையும் சோதித்த பின்னரே மாணவர்கள் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டனர். இப்பணியைச் செய்ய தேர்வுக்குழு ஒன்று செயல்பட்டது. இங்கு சேரும் மாணவர்கள் 12 ஆண்டுகள் தங்கித் தொடர்கல்வி கற்றனர். அசோகனின் தர்ம சக்கரத்தைப் போன்றதோர் கட்டட அமைப்பை இப்பல்கலைக்கழகம் பெற்றிருந்தது. இந்நிறுவனத்தின் பராமரிப்புக்காக பல கிராமங்கள் மானியமாக வழங்கப்பட்டன. மாணவர்களிடம் கட்டணம் ஏதும் வசூலிக்கப்படவில்லை.

இதன் கட்டிடம் தற்போது சிதைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. இது காண்போரை வியக்க வைப்பதாய் 300-க்கும் மேலான மாணவர் அறைகளையும், மூன்று பெரிய அரங்குகளையும் தன்னகத்தே பெற்றுள்ளது. மூன்று பெரிய அரங்குகள் அரிய நூல்கள் சேகரிப்புடன் அமைந்திலங்கின.

புத்தமதக் கல்விக்கான சிறப்புநிறுவனமாயினும் வேதங்கள், பிராமணங்கள், வைசேசிகா, யோகா, பூர்வமீமாம்ஸா, உத்திரமீமாம்ஸா, சமண மதத் தத்துவங்கள் ஆகியனவும் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. தர்க்கம், வானசாத்திரம், மருத்துவம், இலக்கணம், கட்டிடக்கலை, சிற்பக்கலை, ஒவியம் போன்றவைகள் கற்பிக்கப்பட்டன. மாணவர் தேர்ச்சிக்கு தேர்வுகள் இடம் பெற்றன. சீனா, திபெத், மங்கோலியா, கொரியா, இலங்கை, ஜாவா, சுமத்ரா போன்ற பிற நாட்டு மாணவர்களும் இங்கு வந்து தங்கிப் படித்தனர். உலகச் சிறப்பு வாய்ந்த இப்பல்கலைக்கழகம் பக்தியார் கில்ஜி படையெடுப்பின் போது அழித்து நாசமாக்கப்பட்டது. கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டன. நூலகங்கள் தீயிடப்பட்டன. மாணவர் சேர்க்கையும் தடைப்பட்டது.

விக்ரமசீலா மகதநாட்டின் பால வம்சத்து மன்னர் தர்மபாலர் விக்ரமசீலத்தில் விகாரம் அமைத்துப் பல்கலைக்கழகமாக மாற்றினார். 114 பேராசிரியர்கள் இங்கு பணிசெய்தனர். இப்பல்கலைக் கழக மாணவர் தீபங்வார் என்ற துறவி திபெத் சென்று புத்தமத விளக்கங்களை அளித்தார். இங்கு 3000 மாணவர்கள் பயின்றனர். மிகச்சிறந்த முறையில் இங்கு உயர் படிப்புக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது. வியாகரணம், மெய்யறிவியல், தர்க்கவியல், தத்துவங்கள், தனித்தனியே சிறப்பு வகுப்புகளில் கற்பிக்கப்பட்டன. இங்கு ஆராய்ச்சிப் பணிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

ஒடாண்டபுரி, ஜகத்வாலா, வல்லபி, காஞ்சிபுரம் போன்ற நகரங்களிலும் இது போன்ற சிறப்புக் கல்வி மையங்கள் செயல்பட்டன. பெரிய நூலகங்கள், விடுதிகள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. உள்நாட்டு அறிஞர்களும், வெளிநாட்டு மாணவர்களும் இங்கு வந்து தங்கி கற்றனர். இங்கிருந்து பல நூல்கள் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு வெளிநாடுகள் பயன்பெற அனுப்பி வைக்கப்பட்டன.

சமயச் சகிப்புத்தன்மையுடன், அறிவுநுட்பம் போற்றப்பட்டு இந்நிறுவனங்களில் மேம்பட்டது. இந்நிறுவனங்களுடன் தெய்வீகத் தொழுகை இடங்களும், தியான மண்டபங்களும் இணைந்து இருந்தன. தொண்டு நோக்கத்திலேயே இந்நிறுவனங்கள் செயல்பட்டன. தற்காலத்திலுள்ளது போல் இலாப நோக்கம் அப்போது சிறிதும் இல்லாமை போற்றத்தக்கதொன்றாகும்.

பொதுவாகப் பண்டைய காலம் தொட்டு மக்களாட்சி மலரும் வரை இந்தியாவில் கல்வி தனிநபர் ஆர்வம் சார்ந்ததாகவும், குடிமக்கள் முயற்சியையும் விருப்பத்தையும் அடியொற்றி நிற்பதாகவுமே அமைந்திருந்தது எனலாம். கல்வி முயற்சிகள் சமுதாயப் புரவலத்தையும், ஆர்வலர்களின் கொடையையும், செல்வந்தர்களின் தொண்டு முயற்சிகளையும், வணிகர்களின் நிதி உதவியையும் சார்ந்தே அமைந்தன. முடியாட்சி நடத்திய மாநிலங்களில் கூட தம் நல்லாட்சி கருதி, ஊழியர்களின் திறன் கருதியே கல்வியில் ஈடுபாடு காட்டினர்.

அரச வம்சங்களும் கல்வியும்

பிராமணக் கல்விக் காலத்தில், கல்வி ஒரு சாராரின் உரிமையாய் நின்றது. பெளத்த கல்வி ஆன்மீக நாட்டமுள்ள அனைவரது மேம்பாட்டுக்கும், வாழ்க்கையின் உச்ச பயனடைவிற்கும் ஒரு பாலமாக அமைந்தது. அருள் நெஞ்சங்கொண்ட துறவிகளின் தொண்டுக் கொடையைத் தழுவி நின்றது. சமணக் கல்விக் காலத்தில் கல்வி ஆன்மாவை அதன் தளைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் சாஸ்திரதானமாக இருந்தது.

சங்க காலத் தமிழகத்தில் கல்வி ஒரு தனிமனித மேம்பாட்டு முயற்சியாகவும் சுயச் சார்பையும் தன்மதிப்பையும் வழங்கும் செல்வமாகவும், ‘வாழ்க்கை உலகோடு பொருத்தி வாழ்வதற்கே' என்ற முனைப்பை உண்டாக்குவதாகவும் அமைந்தது. அடுத்தடுத்து வந்த காலக்கட்டங்களில் கல்வி சமுதாய நலவாழ்விற்கு ஒரு தகுதியாகவும், மனித நல மேம்பாட்டுயர்வுக்கொரு ஒடுதளமாகவும் விளங்கியது.

சிற்றரசுகள் பரப்பில் விரிந்த பேரரசுகளாகி மன்னர்களின் முனைப்புக்கும் விஸ்தரிப்பு நோக்கத்திற்கும் இடமளித்தன. நல்லாட்சி நடத்தும் செங்கோலர்களான அரசர்கள் அறிவார்ந்த நல்ல குடிமக்களின் அமைதியான நல்லாட்சிக்கும், பற்றுமிக்க குடித்தனத்திற்கும் தகுதியானவர்கள் என்ற நோக்கில் கல்விப் புரவலர்களாகத் தங்களை மன்னர்கள் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டனர். மக்களின் கல்வி ஆராய்ச்சி நாட்டின் வளத்துக்கும் முன்னேற்றத்துக்கும் வழிகோலுகிறது என்பதை முடி மன்னர்களும் மற்றையோரும் உணரத் தலைப்பட்டனர்.

மன்னர்களின் குடிபுரக்கும் காவலுணர்வினால் கல்வி மான்யங்கள் பல வழங்கப்பட்டன. இறையிலி நிலங்களாகவும், பள்ளிக் கொடைகளாகவும், தொண்டு நல்லுள்ள தர்மங்களாகவும் பலகாலும் வழங்கிக் கல்வியை வளர்த்தனர். கல்வியை நேரடியாக கட்டாயப்படுத்தாமல் கலையார்வம், சங்கீதம்,நாட்டியம்,நாடகம் பல்கலைப் படைப்பாகவும், அறிவியல்,சாஸ்திரம், சிற்பம், ஒவியம்,இலக்கியம் என்றவாறு செயலாக்கக் கல்வியை வமிசத்திற்கு வமிசம், மன்னருக்கு மன்னர் கல்வி விருப்பார்வங்கள் பரவலாக வேறுபட்டன. எனினும் கல்விப் பெருக்கம் ஆட்சி செய்த மன்னர்களின் அருள் உள்ளத்தின் வெளிப்பாடாக அமைந்தது.

பல்லவர்கள் காலம்

பல்லவர்கள், கல்வியில் கரையிலாக் காஞ்சி மாநகரைக் கல்விக் கேந்திரமாக்கினர். சமஸ்கிருத கல்வி வெகுவாக விரிவடைந்து வளர்ந்தது. மறையவர்களின் கல்வியறிவும் இலக்கிய படைப்பும் வெகுவாக வளர்க்கப்பட்டன. 12ஆழ்வார்களும், 63 நாயன்மார்களும் பக்தி இயக்கத்தை தொடங்கி பக்திக் கல்வியை வளர்த்தனர்.

சோழர்கள் காலம்

சோழர்கள் காலத்தில் பக்தி இலக்கியங்கள் தொகுக்கப்பட்டு திவ்யப் பிரபந்தமும், பெரிய புராணமும், தொகையடியார்தம் தொண்டுக் கொடைகளும் மேலோங்கின. வேதபாடசாலைகளும் கல்லாரையும் கட்டியிழுத்து நலம் பல கற்பிக்கும் புராணச் சொற்பொழிவு, அருளுரை வழங்கும் களமாகத் திகழ்ந்தன. பரவலான நல்லறக் கோட்பாடுகளும் நன்னெறிகளும் வளர்ச்சியடைந்தன.

விஜயநகரப் பேரரசுக்காலம்

விஜயநகர நாயக்கர்கள் காலத்தில் அரசர்கள் கல்விக்கு ஊக்கம் அளித்தனர். மதுரை புகழ்மிக்கதோர் கல்வி மையமாய்த் திகழ்ந்தது. 10,000 பிராமணச் சிறுவர்கள் கல்வி கற்றனர். நாயக்க மன்னர்களும், மடங்களும் பிராமணர்களின் சமயக் கல்வியை மேம்படுத்தினர். அதில் மருத்துவம், தத்துவம், சிற்பம், வானநூல், இசை, கலைகள் முதலியன போதிக்கப்பட்டன. பாரசீகம், அராபி, தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம்,மராத்தி, ஹிந்தி,ஆங்கிலம் முதலிய மொழிகள் கற்பிக்கப்பட்டன. சரஸ்வதி மஹால் நூலகம் இரண்டாம் சரபோஜி மன்னர் காலத்தில் நிறுவப்பட்டது. இதில் 22000 கையெழுத்து பிரதிகள் உள்ளன. 25,000 வடமொழி இலக்கியங்கள் பதினாறு இந்திய மொழிகளில் பெயர்த்தெழுதப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளன. 1805-ல் சரபோஜி தேவநாகரி எழுத்து அச்சகம் ஒன்றை நிறுவினார். முறைசாராத கல்விச் சாலைகளாக இருந்தன. கிழக்கிந்திய வாணிபக் கழகம் இவற்றின்பால் எந்தவித ஈடுபாடும் இன்றி இருந்தது. அவரவர் குலத் தொழிலுக்குத் தேவையான அடிப்படைகளைக் கற்கும் இடங்களாகவே கல்வி நிறுவனங்கள் அமைந்தன. எனினும் எழுதவும், படிக்கவும், கணக்கள் செய்யவும் அனைவரும் கற்றனர். மசூதிகளுடன் இணைந்தமைந்திருந்த மக்தபுகளும், மதரசாவும், பாரசீகம், அரபு மொழி வழியாகக் கல்வி அளித்தன.

வணிக நிறுவனங்களின் கல்வி முயற்சிகள்

1498-ல் போர்த்துக்கீசியர்கள் இந்தியா வந்தடைந்தனர். பிரதிநிதியான அல்புகர்க் என்பார் பள்ளிகளைத் திறக்கச் செய்தார். அவர்கள் கல்வி மூலமாகக் கத்தோலிக்க சமயத்தைப் பரப்பும் முயற்சியில் இறங்கினர். சமயப் பரப்புக் குழுவினர் பல பள்ளிகளை இந்நோக்கில் திறந்தனர். பைபிள் கற்றிட அங்கு வழிவகை செய்யப்பட்டது. சுவாட்ஸ் என்னும் சமயப் பரப்பாளர் கல்வி மையங்களை அதிக அளவில் தொடங்கினார்.

காலனி ஆதிக்க காலக் கல்வி நோக்கங்கள் 1665ல் ஆங்கில கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் நிர்வாக இயக்குநர்கள் இந்தியாவை ஆளும் உரிமையைக் கைக் கொண்டனர். அவர்கள் கல்வி நிலையில் மாற்றமேதுமின்றி உள்ளதையே தொடரச் செய்தனர். அவர்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியாரின் கீழிருந்து பணியாற்றத் தேவையான பணியாளர்களைத் தயாரிக்கும் நோக்கிலேயே கல்வி முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். தங்களாட்சியை வலுப்படுத்திக் கொள்ள பல உத்திகளையும் குயுக்திகளையும் கையாண்டனர். அவர்தம் கல்வி முயற்சியும் இதற்கு விலக்கல்ல. இப்பள்ளிகளில் ஆங்கிலக் கல்வி ஊக்குவிக்கப்பட்டது. சுதேசி உணர்வும், விடுதலை வேட்கையும் அந்நிய ஆட்சி எதிர்ப்பும் இந்தியரிடம் தோன்றாத தன்மையையும் மாறாக ஆங்கிலேயரை விரும்பும் பணிவு கொள்ளும் சொன்னதைச் செய்யும் மனப்பான்மையையும் வளர்க்கும் கல்வியையே தர முன்வந்தனர். இந்நோக்கிலேயே 1781ல் கல்கத்தாவில் மதரசா பள்ளியை வாரன்ஹேஸ்டிங்ஸ் ஏற்படுத்தி இதன் மூலம் இஸ்லாமியரை மனநிறைவு கொள்ளவும் செய்தார். அதன் பராமரிப்புக்காக ரூ. 3000 மானியத்தையும் வழங்கினார். 1784ல் தஞ்சையில் சல்லிவன் என்பார் உயர்குடி மாணவர்களுக்கு ஒர் ஆங்கிலப் பள்ளியை நிறுவினார். 1785 ல் சர்வில்லியம் ஜோன்ஸ் "வங்காள ஆசியக் கழகம்” என்ற அமைப்பை நிறுவினார். ஜான் ஒவன் பள்ளிகள் நிறுவி ஆங்கிலம் கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்தார்.

1792ல் இந்தியருக்கான கல்வி முறைபற்றி இங்கிலாந்து பாராளுமன்றம் விவாதித்தது. இந்தியாவுக்கு பள்ளி ஆசிரியர்களையும் சமயப் பரப்பாளர்களையும் அனுப்பி இந்தியர்களுக்குக் கல்வி புகட்டலாம் என்ற கருத்தைத் தெரிவித்தது. இந்தியர்களுக்குப் போதுமான அறக்கருத்து நம்பிக்கை ஏற்கனவே உள்ளதெனக் கூறி உறுப்பினர்கள் இதனை எதிர்த்தனர்.

1800ல் கல்கத்தாவில் ஆங்கிலேயக் கிழக்கிந்தியநிறுவன ஊழியர்க்கென ஒரு கல்லூரியை வெல்லெஸ்ஸி நிறுவினார். இது அரசு ஊழியர்களுக்குத் தேவையான பயிற்சியை அளித்தது. சார்லஸ் கிராண்ட் என்பவர் இந்தியருக்கு ஆங்கில மொழி கற்பிக்க வேண்டுமென ஆங்கில அரசுக்குக் கோரிக்கை விடுத்தார். 1813ல் பட்டயச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. ஆனாலும் 1823 வரை அதன்படி ஒதுக்கப்பட்ட ரூபாய் ஒரு இலட்சம் செலவிடப்படவில்லை. மேல்நாட்டுக் கல்வி முறையே இந்தியாவுக்கு ஏற்றதென மெக்காலே பிரபு வலியுறுத்தினார். 1835ல் வில்லியம் பெண்டிங்கின் ஆணைப்படி ஆங்கிலம் ஆட்சிமொழி ஆயிற்று.

முகம்மதியர் கல்வி

கி.பி. 712ல் நிகழ்த்தப்பட்ட அரேபியப் படையெடுப்பினால் அரேபியரின் ஊடுருவலும் பின்னர் ஏற்பட்ட கஜினியின் படையெடுப்புகளினாலும் அதனைத் தொடர்ந்து அடிமைவம்சம், கில்ஜிவம்சம், துக்ளக்வம்சம் போன்ற சுல்தானியரின் காலத்தில் ஏற்பட்ட விளைவுகளாலும் இந்நாட்டின் கல்வியில் பல மாறுதல்கள் தோன்றின. சுல்தானியரின் ஊடுருவல் வழியாக ஏற்பட்ட அரேபிய, பாரசீகக் கல்வி முறை இந்தியாவின் பாரம்பரியக் கல்வி முறைக்குப் பெரும் தடையாக இருந்தது. அரேபியர் இந்து, பெளத்த, சமணக்கல்விநிலையங்களைத் தாக்கி அழித்தனர். உலகப் புகழ்பெற்ற நாலந்தா, வல்லபி, விக்ரமசீலா போன்ற கல்வி மையங்கள் சிதைக்கப்பட்டன. சுல்தான்கள் தம் மதத்தின் மேலாதிக்கத்தால் குர்ரான் கல்வியை போதித்தனர்.

மொகலாயர் காலக்கல்வி

முகம்மதியரின் காலத்தைவிட மொகலாயர்களின் காலத்தில் கல்வி அதிக வளர்ச்சி கண்டது எனலாம். அக்பர் காலம் முதல் கல்வி வளர்ச்சி தேசிய அளவில் பரவியது. மக்களின் மனம், தேவை முதலியவற்றை அறிந்து செயல்பட பாடத்திட்டத்தை வளர்த்தார். பதேபூர்சிக்ரி என்ற புதிய நகரம் பள்ளிகளையும் கல்லூரிகளையும் தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் மாணவர்கள் பதேபூர்சிக்ரியில் வந்து படித்தனர். அனைத்து மத அறிஞர்களையும் அறிவியல் மேதைகளையும் சமய சகிப்புத் தன்மையுடன் அரவணைத்து கல்வி வளர்ச்சியைக் கண்காணித்து ஊக்கம் அளித்தார்.

வடமொழிநூல்களும், சமண, பெளத்த, கிறித்துவநூல்களும் ஊக்குவிக்கப்பட்டன. இசை, எழுத்து, ஒவியம், தத்துவம், அறிவியல், மொழி வளர்ச்சி என அனைத்தின் வளர்ச்சிக்கும் அக்பர் ஊக்கமளித்தார். ஜஹாங்கீர் காலத்தில் பல கல்லூரிகள் உருவாயின. வாரிசு இல்லாமல் இறப்பவர்களின் செல்வங்கள் கல்வி நிறுவனங்களுக்குச் சேரும்படி சட்டம் இயற்றப்பட்டது. ஷாஜகானின் இளவரசன் தாராஷ9கோ மிகச் சிறந்த கல்விமான். வடமொழிப் புலமை பெற்றிருந்தார். உபநிடதங்கள், வேதங்கள், பகவத்கீதை போன்றவை பாரசீக மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன.

நான்குவகைக் கல்விச்சாலைகள்

இஸ்லாமியக் கல்வி முறைப்படி மக்தப்கள், கான்வாக்கள், மதரசாக்கள், இந்துப் பள்ளிகள் என்ற நான்கு வகைப் பள்ளிகளும் அக்பர் காலம் வரை தொடர்ந்தன. பாரசீக மொழி பயிற்று மொழியாக இருந்தது. பாரசீகம் கற்பிக்க வெளிநாடுகளிலிருந்து ஆசிரியர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். இந்துக் கோயில்களிலும், மடங்களிலும், இந்து மக்களின் மத சம்பந்தமான பாடங்கள் போதிக்கப்பட்டன.

அக்பர் காலத்தில் இம்முறை மாற்றியமைக்கப்பட்டது. இஸ்லாமியக் கல்வி முறைக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுத்தால் மக்களிடையே குறுகிய மனப்பான்மை ஏற்பட்டு அரசாட்சியை விரும்பி ஏற்கமாட்டார்கள் என்று அக்பர் கருதினார். எனவே இந்திய வரலாறு, தத்துவம், அறநெறி, சமூகவியல், வானவியல், மருத்துவம், சித்தாந்தம், பெளதிகம் போன்றவற்றைக் கற்கவேண்டுமென நடைமுறைப்படுத்தினார். உயர்கல்வி பயிற்றும் மதரசாக்களில் இந்துக்களும் சேர்ந்து படிக்க அனுமதித்தனர். இது அக்பர் ஏற்படுத்திய மிகப்பெரும் கல்விச் சீர்திருத்தமாகும்.

ஆங்கிலேயேர் இந்தியாவில் வாணிப முயற்சியுடன் குடியேறிய போது, இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தனியார் வசமே இருந்தன. அப்போது பாடசாலைகள், மக்தபுகள், மதரசாக்கள் என மூன்று வகையான கல்விச் சாலைகள் செயல்பட்டன.

சர் சார்லஸ் உட் அறிக்கை-1854 1854 ஆம் ஆண்டு

சர் சார்லஸ் உட் என்பவரின் கல்வி அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. இதன்படி இந்தியக் கல்வி வளர்ச்சி ஆங்கில அரசின் பொறுப்பாக்கப்பட்டது. அனைவரும் தடையின்றிக் கல்வி பெற வழிவகை செய்யப்பட்டது. இவ்வறிக்கைக்குப்பின்னரே இந்தியக் கல்வி ஒரு திட்டமிட்ட கல்வியாக உருப்பெறத் தொடங்கியது.

கிறிஸ்தவர்களின் கல்வித்தொண்டு

போர்த்துக்கீசியர் வணிக நிறுவனங்களுடன் வந்த சமயப் பற்றும் அன்புள்ளமும் கொண்ட கிறித்தவப் பாதிரியார்கள் இங்கிருந்த மக்களுக்கு சமயக் கல்வியுடன் எழுத்தறிவுக் கல்வியையும் ஒன்றுக்கொன்று சார்வாய்த் தர முற்பட்டனர். 1542ல் வந்த போர்த்துக்கீசியரான புனித பிரான்சிஸ் சேவியர் கிராமப்பகுதிகளில் விவிலியத்தைப் போதித்தார். கொச்சினில் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவினார். மும்பை, கோவா, டாமன், டையூ சிட்டகாங், ஹ"க்ளிபோன்ற இடங்களில் தொடக்கப் பள்ளிகளை நிறுவினார். பைபிளைப் பின்பற்றுவோரின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வியை இலவசமாக வழங்கினார்.

டச்சுக்காரர்கள் ஹாலந்து நாட்டைச் சேர்ந்த இவர்கள் சின்சுரா, ஹ"க்ளி, நாகப்பட்டினம், தரங்கம்பாடி ஆகிய இடங்களில் கல்வி நிலையங்களை ஏற்படுத்தினர். அவற்றில் தம் நாட்டிலிருந்து வந்த பணியாளர்களின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பிக்கப்பட்டது. இந்தியர் சிலருக்கும் இதில் கல்வி பயில வாய்ப்புத் தரப்பட்டது. 1103. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் சூரத், மசூலிப்பட்டினம், சந்திரநாகூர், பாலசூர், காசிம்பஜார், புதுச்சேரி, மாஹி, காரைக்கால் ஆகிய பகுதிகளில் வாணிப மையங்களை நிறுவிய இவர்கள் அப்பகுதிகளில் எல்லாம் பள்ளிகளையும் நிறுவி முன்வரும் இந்தியர்கள், அனைவர்க்கும் கல்வி கற்பித்தனர். அப்பள்ளிகளில் வட்டார மொழிகளும், கிறித்துவ போதனைகளும் கற்றுத் தரப்பட்டன.

டென்மார்க் நாட்டுக்காரர்கள்

இவர்கள் திருவாங்கூர், செராம்பூர் ஆகிய ஊர்களில் சமயப்பள்ளி, கல்விப்பணி ஆகியவற்றை மேற்கொண்டனர். 1706ல்ஸிகன்பால்க், புளூட்சான் எனும் ஜெர்மானியர்கள் டேனிஷ் நாட்டின் உதவியுடன் இந்தியக் குழந்தைகளுக்கான பள்ளிகள் துவக்கினர். 1727ல் ஸ்சூல்ஸ் என்ற ஜெர்மானியரின் முயற்சியால் சென்னை, கடலூர்,தஞ்சை,திருச்சிராப்பள்ளி, பாளையங்கோட்டை ஆகிய இடங்களில் பள்ளிகளைத் திறக்கப்பட்டன. இவைகள் பெரும்பாலும் கிறிஸ்துவ சமயப்பரப்பு மையங்களாகத் திகழ்ந்தன. எண் எழுத்தறிவுக் கல்வி முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

லண்டன் சமயப் பரப்பாளர் சங்கம்

இச்சங்கத்தினர் சின்சுராவிற்கு அருகில் 30 தொடக்கப் பள்ளிகளைத் துவக்கினர். 3000 மாணவர்கள் அவற்றில் பயின்றனர். 1824ல் மகளிர்க்கென 37 பள்ளிகளைத் தொடங்கினர்.

அமெரிக்க மறைபரப்பாளர் சங்கம்

பம்பாயில் டாக்டர் வில்சன் என்பவர் 1829-ல் பெண்களுக்கான 6 பள்ளிகளையும் ஆண்களுக்கு ஒரு பள்ளியையும் நிறுவினார். பஸ்ஸின், நாசிக் போன்ற இடங்களில் ஆண்களுக்காவும், பெண்களுக்காகவும் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன. திருநெல்வேலியில் 107 பள்ளிகள் திருச்சபை மறைபரப்பாளர் சங்கத்தால் திறக்கப்பட்டு பரவலான கல்வி வாய்ப்பளித்தனர்.

அமெரிக்க மறைபரப்பாளர் சங்கத்தினர் சென்னை,நாகப்பட்டிணம், கும்பகோணம், சேலம், கோயம்புத்தூர், சித்துTர், விசாகப்பட்டிணம், கடப்பை, பெல்லாரி போன்ற இடங்களிலும் பள்ளிகளைத் திறந்து கற்பித்தனர். இப்பள்ளிகள் சமயப் பரப்பு முயற்சியாக நடைபெற்றன. திட்டமிட்ட பாடப்பொருளைக் கற்பித்தனர். பள்ளிகளின் வேலை நேரம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. பாடநூல்கள் அச்சிட்டு வழங்கப்பட்டன. மனிதநேயம், மருத்துவம், கல்விப்பணிகளில் ஈடுபட்டனர். மேலைநாட்டுக் கல்வி முறையை இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வரக் காரணமாயிருந்தனர்.

இந்தியத் தலைமை ஆளுநர் வில்லியம் பெண்டிங் பிரபு காலத்தில் அவரது சட்ட அமைச்சராக இருந்த மெக்காலே 1832ல் இந்தியக் கல்வி பற்றிய தமது கொள்கைகளை வெளியிட்டார். இவர் ஆங்கிலக் கல்வியையே வலியுறுத்தினார். கல்வி மதங்களின் பிடியில் இல்லாமல் சுதந்திரத் தன்மையுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்றார். தமது எண்ண ஓட்டங்கள் பலவற்றைத் தமது அறிக்கையில் கூறியுள்ளார். அவற்றில் பொருந்தாத, மாறான நோக்கங்களும் கோட்பாடுகளும் இருக்கவே செய்தன. அதுவரை இந்தியக் கல்வி முறையைப் பின்பற்றும் நிறுவனங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட மானியங்களை நிறுத்தி அந்நிதியை ஆங்கில முறைக் கல்வி நிறுவனங்களுக்குச் செலவிட வேண்டுமென்று ஆலோசித்தார். மெக்காலே இந்திய நவீனக் கல்விக்கு அடிக்கல் நாட்டியவர் எனப்படுகிறார்.

ஆதாரம் : தமிழ்நாடு ஆசிரியர் கல்வியியல் ஆராய்ச்சி மையம், சென்னை

2.41666666667
கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top