பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

கல்விக்கான மொழி கொள்கை

கல்விக்கான மொழி கொள்கை பற்றி இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அறிமுகம்

இந்திய தேசத்தில் நூற்றுக்கணக்கான மொழிகள் பேசப்படுகின்றன. 2001 ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி 1,635 தாய் மொழிகளும், 122 மொழிகளும் இருந்தன. மொழியியல் வல்லுநர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் பன்மொழியின் சிக்கலான பிரச்சினைகளை களைதல் வேண்டும். மாநில அளவிலும் மத்திய அளவிலும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் திட்டமிடுதலில் உள்ள குறைபாட்டில் ஆங்கில மொழியானது கல்வியில் விரும்பத்தக்க மொழியாக உருவானது.

1835 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 2-ம் நாள், இந்திய தேசத்தில் ஆங்கில மொழியை ஊக்குவிப்பதற்காக மெக்காலே அவர்களால் இந்திய மொழிக் கொள்கை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அவரது இம்மொழிக் கொள்கை அறிக்கையில் இரத்தம், நிறம் இவற்றில் இந்தியனாகவும், ரசனை, கருத்து மதிப்புகள் அறிவாற்றலில் ஆங்கிலேயனாகவும் இந்தியர்கள் இருக்க வேண்டும் என குறிப்பிட்டுள்ளார். சுதந்திர போராட்ட காலத்தின் போது காந்தியடிகள் ஆங்கில மொழியினை கடுமையாக எதிர்த்து அதனை தேசத்திலிருந்து வெளியேற்ற விரும்பினார். ஆனால் அவரின் முயற்சி வெற்றியடையவில்லை.

வேதகாலத்தில் இந்திய கல்வி முறை

பண்டைய இந்தியர்களின் கல்வி பங்களிப்பானது மிகவும் போற்றுதலுக்குரியது. அக்கல்வி கலாச்சாரம், பொருளாதாரம், தத்துவம், அறிவியல், சமூக செயல்பாடுகளின் வெளிப்பாடாகக் காணப்பட்டது.

பண்டைய காலத்தில் கற்பித்தல் ஒரு புனிதமான கடமையாக கருதப்பட்டது வேத இலக்கியம் இந்திய மக்களின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கிய பகுதியை பிரதிப்பலிக்கிறது. ஆசிரியர்களுக்கும், கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் தேவையான உதவிகளை தாரளமாக செய்ய வேண்டும் என்பது பொதுமக்கள் மற்றும் அரசால் உருவாக்கப்பட்ட ஓர் கொள்கையாக இருந்தது. நிலத்தை பரிசாக கொடுப்பதை காட்டிலும் கல்வி அளிப்பதே தானத்தில் சிறந்த தானமாக கருதப்பட்டது.

ஆசிரியர்களின் நிலை

அரசர்களால் மதிக்கும் அளவிற்கு ஆசிரியர்கள் மிகவும் கெளரவமானவர்களாக கருதப்பட்டனர். நாரதர், வசிஷ்டர், விஸ்வாமித்திரர் போன்ற பெரிய ஆசிரியர்களை வரவேற்பதற்கு சிம்மாசனங்களில் இருந்து அரசர்கள் எழுந்து நிற்பர்.

பெற்றோராக ஆசிரியர்கள்

ஆசிரியர் மாணவர்களின் பெற்றோராகவும், மாணவர்கள் ஆசிரியர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களாகவே பொறுப்பேற்று நடந்துகொண்டனர். ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் ஒன்றாக வாழ்ந்து தங்களை ஒருவருக்கொருவர் அடையாளம் கண்டு கொண்டனர்.

கல்வியின் உடனடி நோக்கம்

பலதரப்பட்ட மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதாக இருந்தது.

கலைத்திட்டம்

கலைத்திட்டமானது தொழிலை சார்ந்ததாகவே இருக்க வேண்டும். அதாவது, பிராமணர்களுக்கு வேதங்களும் வேதாகமங்களும் சத்திரியர்களுக்கு போர் பயிற்சியும், வைஸ்யர்களுக்கு விவசாயம், வாணிபம், கலை, கைவினை போன்ற தொழிலை கற்று தருவதாக கலைத்திட்டம் அமைந்தது.

கற்பித்தல் முறை

கற்பித்தல் முறையானது ஆசிரியர்கள் போதிப்பவர்களாகவும், மாணவர்கள் திரும்ப கூறுபவராகவும், ஆசிரியர்கள் பாட விளக்கம் அளிப்பதும், மாணவர்கள் வினாக்கள் எழுப்புவதும், பிறகு ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் கலைந்துரையாடுவதாகவே அமைந்திருந்தது.

கற்பித்தல் வழிமுறை

சமஸ்கிருதம் போதனை மொழியாக இருந்தது.

பெண் குழந்தைகளுக்கான கல்வி

முந்தய வேதகாலத்தில் பெண்கள் உபநயன சடங்கு மூலம் வேதங்களையும் பிற பாடங்களையும் மாணவர்களுடன் அதாவது சகோதரர்களுடன் படித்தனர்.

கல்வியின் இறுதி நோக்கம்

இவ்வுலக கல்வியின் இறுதி நோக்கம் வாழ்க்கைக்கு பின் மோட்சம் பெறுவதற்காக அல்ல. மாறாக, அறியாமை என்ற இருளில் இருந்து வெளிச்சத்திற்கு வருவதேயாகும்.

பெண் கல்வி

வேதகாலமானது பெண்களை மரியாதைக்கும், போற்றுதலுக்கும் உரியவர்களாகவே கருதியது. அவர்கள் உயர் கல்வி கற்பதற்கு தகுதி உடையவர்களாக கருதப்பட்டனர். குறிப்பாக வேதங்கள், நிர்வாகம் போன்ற பிற முக்கிய பணிகளை ஆண்களுக்கு நிகராக செய்யும் வகையில் பயிர்ச்சியளிக்கபட்டது. ஆண்பிள்ளைகள் அவனுக்குரிய பள்ளியில் கல்வியும், பெண்குழந்தைகள் பெண் ஆசிரியர்கள் கொண்டு கற்பிக்கும் பள்ளியிலும் கல்வி கற்றனர்.

ஆசிரியர்கள் ஆன்மீக மற்றும் அறிவுசார் வழிகாட்டி

வேதகாலத்தில் ஆசிரியர்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். மாணவர்களுக்கு பாடம் புகட்டுவது மட்டுமல்லாமல் நண்பராகவும், ஒழுக்கம் கற்பிப்பவராகவும், பண்பியல்புகளை கற்று தருபவராகவும், ஆன்மிக குருவாகவும், வழிகாட்டியாகவும் திகழ்ந்தனர். எதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், எதை தவிர்க்க வேண்டும் என்ற தெளிந்த அறிவினை மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் புகட்டினர். எவ்வாறு தூங்குவது, உணவு உண்பது, நண்பர்களை தெரிவு செய்வது போன்றவற்றையும் மாணவர்களுக்கு கற்பித்தனர்.

கற்பித்தல் செயல்முறை

கற்பித்தல் மூன்று படிநிலைகளை கொண்டது

1. சிரவண்

2. மன்னன்

3. நிதியாதாசன்

  • சிரவண் என்பது ஆசிரியர்கள் கூறிய வார்த்தைகளை கூர்ந்து கவனிப்பது.
  • மன்னன் என்பது கற்றுகொள்ளப்பட்ட பாடத்தினை மனதில் இருத்தி மீண்டும் வெளிக்கொணர்வது.
  • நிதியாதாசன் என்பது உயரிய நிலையை அடைவதாகும்.

புத்த சமய காலத்தில் கல்வி

புத்த மத காலத்தில் மடாலயங்கள் கல்வி மையங்களாக இருந்தன. தவிர, கல்வி அளிக்க வேறு எந்த அமைப்பும் இல்லை. புத்த மதத்தினர் மட்டுமே சமயம் சார்ந்த கல்வியை பெற முடிந்தது.

புத்தமத கல்வியானது கௌதம புத்தரின் போதனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தியாவில் சமூக வளர்ச்சிக்கும், தனிநபரின் வளர்ச்சிக்கும் ஓர் உத்வேகத்தை இக்கல்வி அளித்தது.

கல்வியின் நோக்கங்கள்

புத்தமத கல்வியின் முக்கிய நோக்கம் குழந்தையின் ஆளுமை, ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி, உடல், மனம், ஒழுக்கம், அறிவு, மதிப்பு போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதாகும். புத்தமத காலத்தில் மதத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டது. மதக்கொள்கைகள் கல்வி மூலம் வழங்கப்பட்டது. இக்கல்வி முறையானது பொது அறிவு, நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு தேவையான கல்வி வழங்கி அவர்கள் தத்தம் வாழ்க்கை பயணத்தில் ஈடுபடும்போது பொருள் ஈட்ட பேருதவியாக அமைந்தது.

பபஜா சடங்கு

'பபஜா' என்றால் வெளியே செல்வது என்று பொருள். இச்சடங்கின்படி மடாலயங்களில் மாணவர்கள் சேர்ந்தபின் குடும்ப உறவுகளை நிராகரிக்க வேண்டும். பபஜா சடங்கில் அக்குழந்தை தலை முழுவதும் மொட்டையடித்து மஞ்சள் நிற ஆடையை அணிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர் பொறுப்பு

ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் மடாயலங்களுக்கு பொறுப்பாளர்களாக இருந்தனர். ஆனால் மாணவர்களின் கல்வி, உடைகள், உணவு, இருப்பிடம் போன்றவற்றிற்கு ஆசிரியரே பொறுப்பாக திகழ்ந்தார். மாணவர்கள் உடல்நிலை சரியில்லாத நேரத்தில் ஆசிரியர்களே பொறுப்பேற்றனர். ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கு பாசத்தை அளிப்பவராகவும், கல்வியறிவு அளிப்பவராகவும் திகழ்ந்தனர்.

மாணவர்களின் அன்றாட செயல்பாடு

மாணவர்கள் தங்கள் ஆசிரியர்களுக்கு முழுமனதுடனும், பக்தியுடனும் சேவை புரிய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. காலையில் எழுந்தவுடன் ஆசிரியர்களுக்கு அன்றாடம் தேவைப்படும் அனைத்து வசதிகளையும் ஏற்படுத்தி தருவார்கள். சமைப்பது, உடைகளை துவைத்தல், பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்தும் வந்தனர். தான் தானமாக பெற்ற அனைத்தையும் தம் ஆசிரியர் முன்பு வைப்பார்கள்.

கலைத்திட்டம்

கலைத்திட்டமானது ஆன்மீக ரீதியாக அமைந்தது. ஏனெனில் கல்விக்கான முதன்மை நோக்கம் இறையாண்மையை அடைவதேயாகும். ஆகையால் மதச்சார்பான புத்தகங்களை படிப்பது மிக முக்கியமாகும். இவ்வகையான கலைத்திட்டம் துறவிகளுக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது. இது ஒருபுறமிருக்க நூற்பு, நெசவு, ஆடைகளை அச்சிடுதல், தையல், வரைதல், கணக்கியல் போன்றவை புத்தமத கல்வியின் பிற பாடங்களாகும்.

மாணவர்களின் வெளியேற்றம்

புத்த மடாலயத்தின் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களின் ஒழுக்கக்கேடுகள், கீழ்படியாமை போன்றவற்றை அடையாளங்கண்டால் எந்நேரத்திலும் அம்மாணவனை வெளியேற்றலாம். மடாலயத்தின் புனிதத்தன்மை, ஆசிரியர்களை மதியாமை போன்ற பிற முக்கிய காரணங்களால் மட்டுமே மாணவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். ஆசிரியரின் உயிரிழப்பு அல்லது அவ்வாசிரியர் மதம் மாறினால் அல்லது அம்மடாலயத்தை விட்டு வேறு இடத்திற்கு சென்றால் சம்பந்தப்பட்ட மாணவர்கள் மடாலயத்தை விட்டு வெளியேற்றப்படுவர். இது அம்மாணவர்களின் கல்விக்கு இடையூறாக அமைந்திருந்தது.

கற்பித்தல் முறை

புத்தமத கல்வி தூய்மையை நோக்கமாக கொண்டது. வேதகால கல்வியை போல உளவியல் மேம்பாட்டினை விட ஒழுக்கம், பண்பியல்புகளுக்கு பயிற்சியளித்தது. வாய்மொழிக் கல்வி, கலந்துரையாடல், பயணம், சுற்றுப்பயணம், மாநாடுகள், தியானம் போன்றவையே கற்பித்தல் வழிமுறைகளாக திகழ்ந்தது. பாலி மொழியில் கல்வி கற்பிக்கப்பட்டது.

பெண்கல்வி

பௌத்தமத காலத்தில் பெண்கல்வி மிகவும் குறைவாகவே காணப்பட்டது. அனைத்துவித தீமைகளுக்கும் பெண்களே காரணம் என்று கருதினார்கள். ஆகையால் அவர்களை மடாலயங்களில் அனுமதிக்க மறுத்தனர். சில காலங்களுக்கு பிறகே பெண்கள் மடாலயத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

தொழிற்கல்வி

பௌத்த மதக் கல்விமுறையில் தொழிற்கல்வி புறக்கணிக்கப்படவில்லை. துறவிகளுக்கு நூல் நூற்பது, நெசவு, தையல் கலை போன்றவை கற்றுத்தரப்பட்டது. தாம் உடுத்தும் உடைகளை அவர்களே தயார் செய்து கொள்வர். அது மட்டுமல்லாது கட்டடக்கலையும் கற்றுத் தரப்பட்டது. அவர்களால் புதிதாக கட்டவும், பழையனவற்றை பழுதுபார்க்கவும் முடிந்தது.

ஆசிரியரின் பங்கு

புத்த பிக்சுக்கள் (துறவிகள்) ஆசிரியர்களாக இருந்தனர். போதகர் மாணவர்களுக்கான ஒழுக்கம், அறிவு, ஆன்மிக வழிகாட்டல் போன்றவை அளிக்க வேண்டும். ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையே பரஸ்பர மரியாதை இருந்தது. அவர்களின் உறவுமுறை தந்தையும் மகனும் போல திகழ்ந்தது. ஆசிரியர் ஆன்மிக தந்தையாக கருதப்பட்டார். புத்த சமய காலத்தில், கல்வி திட்டத்தில் ஆசிரியரின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானதாகும் ஆச்சார்யர்கள், உபநயர்கள் என்று இருவகையான ஆசிரியர்கள் இருந்தனர். சூத்திரர்களின் இலக்கியத்தின்படி ஆச்சார்யர்கள் தங்கள் இல்லத்தில் குறைந்த பட்சம் பன்னிரெண்டு ஆண்டு காலம் அவரோடு வாழலாம். இந்த அறிவுறுத்தலின்படி எவ்வித கட்டணத்தையும் மாணவர்களிடமிருந்து ஆசிரியர்கள் பெறுவதில்லை .

புத்தமத கல்வியில் மாணவர்கள்

பிராமணர்களை போன்றே புத்தமதத்தினரும் தமது ஆசிரியர்களுக்கு பணிவிடை செய்வதை கடமையாக கருதுகின்றனர். மாணவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து ஆசிரியருக்கு பல் துலக்கும் பொடி, வாய் கொப்பளிப்பதற்கு நீர், அவர் அமருவதர்க்கான இருக்கை, துலக்கப்பட்ட ஜாடியில் அரிசி பால், பாத்திரம் துலப்பது, வசிக்கும் இடத்தை தூய்மையாக வைத்துகொள்வது போன்ற கடமைகளை தினசரி செய்வர். ஆசிரியர்களுக்கு துணையாக செல்ல வேண்டுமெனில் அவரோடு இணைந்து நடந்து செல்ல கூடாது, அதே போல் மிகுந்த தூரத்திலும் நடக்க கூடாது. அவர் பேசும் போது தவறுகள் இழைத்தால் கூட குறிக்கிட கூடாது. ஆசிரியர் மாணவர்களை வெளியேற்றம் செய்ய இயலும், அதற்கு சில விதிமுறைகள் உள்ளன.

இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட மொழிக் கொள்கைகள்

இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம் டிசம்பர்-9, 1946-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்டது. அரசியலமைப்பு சட்டத்தில் மொழி பிரச்சினை பற்றிய கடுமையான விவாதங்கள் ஏற்பட்டது. அரசியலமைப்பு எந்த மொழியில் எழுதப்படவேண்டும், சட்டமன்ற நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய மொழி என்னவென்று அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பாளர்களின் கேள்வியாக அமைந்தது. ஒரு பக்கம் இந்தி பேசும் உறுப்பினர்கள் இந்தியை தேசிய மொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என வாதிட்டனர்.

அரசியலமைப்பை உருவாக்கும்போது, இந்திய தலைவர்கள் மொழி முன்னேற்றம் அடையவும், நீடித்திருக்கும் வகையிலும் மொழிக்கொள்கையை உருவாக்கினர். அரசியலமைப்பின் பாகம் 3-ல் அடக்கியிருக்கும் மொழிக் கொள்கையானது, மொழி உரிமையை அடிப்படை உரிமையாக வரையறுத்தது.

பன்மொழி சமூகத்தை எழுத்தறிவு உள்ளதாக உருவாக்க “மதம் அல்லது மொழி அடிப்படையில் அனைத்து சிறுபான்மையினரும் தங்கள் விருப்பப்படி கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவுவதற்கும், நிர்வகிப்பதற்கும் உரிமை உண்டு" இக்கொள்கையும், இதை சார்ந்த ஆவணமும் பள்ளிகளில் மும்மொழி கொள்கையை ஊக்குவித்தது. அதாவது மாணவர்கள் தம் தாய்மொழி, இந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் கற்பதாகும். 1950-ல் இந்திய அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. காந்திஜி அவர்கள் இந்துஸ்தானியை இந்தியாவின் அலுவலக மொழியாக்க வலியுறுத்தினார். அதன்பின் வந்த ஆட்சியாளர்களால் இந்துஸ்தானி ஏற்கப்பட்டது. 1952- ஆம் ஆண்டில் 15 முக்கிய மொழிகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு எட்டாவது அட்டவணையில் சேர்க்கப்பட்டது.

1950- ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஆங்கிலம், இந்தி மொழி அலுவலக ஆட்சி மொழியாக பதினைந்து ஆண்டுகாலம் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று (343 (2) & (343 (3) சரத்தில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் பின்னர் இந்தி மொழி அதிகாரபூர்வ மொழியாக மாறியது. இந்திமொழிக்கு பதிலாக ஆங்கில மொழியை மாற்றமுடியாது என்ற நிலை ஏற்பட்டது. மக்கள் இந்தி மொழியானது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் பின்பற்றக்கூடிய மொழியாக திகழ்கிறது, ஆகையால் ஆங்கில மொழியே ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் உள்ளதை அறிந்தனர்.

போதனை மொழிப்பற்றி தாகூரின் கருத்து

ரவீந்திர நாத் தாகூர் அவர்கள் கலைத்திட்டமானது இயற்கை சூழலை சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்றார். மாணவர்கள் கல்வியை தன்னை சுற்றியுள்ள இயற்கையிடமே கற்றுகொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதுமட்டுமல்லாது தாய்மொழி வாயிலாக கல்வி கற்க வேண்டும் என்றும் அவ்வாறு கற்பதன் மூலமே குழந்தைகளுக்கு கற்கும் பாடம் எளிமையாக இருக்கும் என்றார். தாய்மொழியானது பிறமொழி மற்றும் பாடம் கற்றுக்கொள்ள ஓர் ஊடகமாக திகழவேண்டும் என்றார். யோகா, விளையாட்டு போன்றவற்றை கல்வியோடு இணைந்து வழங்க வேண்டும் என்றார்.

போதனை மொழிப்பற்றி மகாத்மா காந்தியின் கருத்து

மகாத்மா காந்தி அவர்கள் "தாய்மொழி" மூலமாகத்தான் கற்க வேண்டும் என்ற கருத்தை மக்களிடையே மிகவும் வலியுறுத்தினார். குறிப்பாக தொடக்கப்பள்ளி மாணவர்கள் இதில் மிகுந்த பயனடைவர் என்றார். அந்நிய மொழி மூலம் கல்வி கற்றல் என்பது மாணவர்களுக்கு ஒருவித மன அழுத்தத்தை உண்டாக்கும் என்றார். அன்னிய மொழியில் படிக்கும்போது தன் சொந்த கருத்தினையும் எண்ணத்தையும் முழுமையாக வெளிபடுத்த இயலாது என்றார். மேலும் அன்னிய மொழியை நம் தேசமாணவர்கள் கற்று நமது நாட்டிலே அன்னியனாக உலவ விடுவது சரியல்ல என்றும் நினைத்தார்.

போதனை மொழிப்பற்றி சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்து

சுவாமி விவேகானந்தர் அவர்கள் பிற சிந்தனையாளர்கள் நினைத்தது போன்றே குழந்தைகள் தாய் மொழியில் கற்க வேண்டும் என கருதினார். ஆனால், நம் தேசத்தை இணைக்க பொதுவான மொழி தேவை என்றார். நமது பாரம்பரியத்தை பேணி காக்க சமஸ்கிருதம் இன்றியமையாதது என்றார். இது மனிதனுள் இருக்கும் ஆற்றல் திறன் போன்றவற்றை வெளிக்கொணரும் என நம்பினார்.

முடிவுரை

பன்மொழித் திறனை மேம்படுத்தவும், செயல்படுத்தவும் இந்தியாவில் மொழிக்கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டது. மொழிக்கொள்கைகளை நடைமுறை படுத்துவதில் நிறைய சிக்கல்கள் உள்ளன. மொழிக் கொள்கைகள் பன்மொழித் திறனிற்கு ஆதரவு தெரிவித்த போதிலும் இதனை நடைமுறைப் படுத்துவதற்கு விதிமுறைகள் ஏதுமில்லை. ஓர் மொழிக்கொள்கை தோல்வி அடைவதற்கான காரணம் அரசாங்கம் மட்டுமல்ல சமுதாயத்தில் உள்ள அனைவரும் மொழிக்கொள்கை நடைமுறைப்படுத்துவதில் சமபொறுப்பு வகிக்கின்றனர்.

ஆதாரம் : தமிழ்நாடு ஆசிரியல் ஆராய்ச்சி பல்கலைக்கழகம்

Filed under:
3.28571428571
கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top