பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

பாதுகாக்கும் உரிமை

குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பது, அதில் உள்ள பிரச்சினைகள் போன்றவை குறித்த பல்வேறு அம்சங்கள் இங்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

ஆசிரியர்களின் கடமை

குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பது என்றால், ஆசிரியர்களாக இருக்கும் நீங்கள், உங்கள் பள்ளியில் இருக்கும் அனைத்துக் குழந்தைகளும் கீழ்க்காணும் அனைத்து வகையான பிரச்சினைகளிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

  • தவறாகப் பயன்படுத்தல்
  • கொடுமையாக நடத்தப்படுவது
  • அலட்சியப்படுத்தப்படுவது

அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் அவர்களது சமூகம், பொருளாதார நிலை அல்லது வசிக்கும் பகுதி ஆகியவற்றின் காரணமாகப் பாதுகாப்புத் தேவைப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் சில குழந்தைகள் மற்றவர்களைவிடப் பல விதங்களில் பலவீனமாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு சிறப்புக் கவனம் தேவைப்படுகிறது. இவ்வகைக் குழந்தைகள்:

  • வீடில்லாச் சிறுவர்கள் (நடைபாதைகளில் வசிப்பவர்கள் இடம்பெயர்ந்தவர்கள்/தங்கள் இடத்திலிருந்து துரத்தப்பட்டவர்கள்/அகதிகள்... போன்றவர்கள்)
  • புலம் பெயர்ந்தவர்களின் குழந்தைகள்
  • அனாதைகளாகிவிட்ட மற்றும் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகள்
  • வேலை செய்யும் குழந்தைகள்
  • பிச்சைக்காரக் குழந்தைகள்
  • விலைமாதர்களின் குழந்தைகள்
  • விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட குழந்தைகள்
  • சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் அல்லது சிறைகளில் இருக்கும் குழந்தைகள்.
  • சிறைக் கைதிகளின் குழந்தைகள்
  • பெரும் பிரச்சினைகளால் பாதிக்கபட்ட குழந்தைகள்
  • இயற்கைப் பேரிடர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்
  • எச்ஐவி/எய்ட்ஸினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள்
  • உயிர்க்கொல்லி நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள்
  • உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள்
  • ஷெட்யூல்ட் மற்றும் பழங்குடி இனங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகள்

கற்பனைகளும் உண்மைகளும்: குழந்தைகள் பாதுகாப்பு

குழந்தைகள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுதல், கொடுமைக்கு உள்ளாதல் என்பன பற்றி பொதுமக்கள் மத்தியில் இருக்கும் சில கற்பனைகள்

கற்பனை- 1 குழந்தைகள் எக்காலத்திலும் கொடுமைக்கு உள்ளானதில்லை, தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதில்லை. சமூகம் தனது குழந்தைகளை மிகவும் நேசிக்கிறது.

உண்மை நிலை: நாம் நமது குழந்தைகளை நேசிக்கிறோம் என்பது உண்மைதான். ஆனால், நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது. இந்தியாவில்தான் உலகத்திலேயே அதிகமான எண்ணிக்கையில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அதேபோல மிக அதிகமான குழந்தைகள் செக்ஸ் கொடுமைகளுக்கு ஆளாகிறார்கள். 0-6 வயது பிரிவினரில் 'ஆணுக்குப் பெண்' விகிதாச்சாரம் மிகக் குறைவாக உள்ளது. உலகத்திலேயே மிகக் குறைவான அளவு இது. பெண் குழந்தைகள் உயிரோடு இருப்பது அரிதாகிக்கொண்டேவருகிறது என்பது இதன் மூலம் தெரிகிறது. பிறந்து சில மாதங்களே ஆகியிருக்கும் கைக்குழந்தைகள்கூட, பணத்திற்காகத் தத்துக்கொடுக்கப்படுவது, அல்லது அநியாயமான முறைகளில் கொல்லப்படுவது நடக்கிறது.

குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களின் எண்ணிக்கை, கவலை எற்படுத்துகிறது. அரசு வெளியிட்ட ஆவணங்களின்படியே, குழந்தைகளுக்கு எதிராகக் குற்றங்கள் 2002-2003 ஆண்டுக் காலத்தில், அதற்கு முந்தைய ஆண்டுக் காலத்தைவிட 11.1 சதவீகிதம் அதிகரித்துள்ளன. மேலும் பல குற்றங்கள் அரசுக்குத் தெரியவருவதே இல்லை.

கற்பனை: 2 வீடுதான் மிகப் பாதுகாப்பான இடம்

உண்மை நிலை: குழந்தைகள், தத்தமது வீடுகளில் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் இந்த நம்பிக்கையைத் தகர்ப்பதாக உள்ளன. குழந்தைகள் பெற்றோர்களின் உரிமைப் பொருள்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள். அவர்களைத் தங்களது விருப்பத்தின்படி உபயோகப்படுத்தலாம் (அதாவது கொடுமைப்படுத்தலாம்) என்ற நிலைதான் இருக்கிறது. தந்தைமார்கள், தங்களது சொந்த மகள்களையே தெரிந்தவர்கள் மற்றும் அயலாரிடத்தில் விற்றுவிடுவது ஏறக்குறைய தினமும் நடக்கிறது. செக்ஸ் கொடுமைகளைப் பொறுத்தவரை சகோதர உறவினர், பெற்றவர் போன்றவர்களால் பெண்கள் செக்ஸ் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாவதுதான் அதிகமாக உள்ளது. தான் பெற்ற மகளைத் தந்தையே கற்பழிப்பது போன்ற சம்பவங்கள், அடிக்கடி ஊடகங்களின் மூலம் தெரிவது மட்டுமின்றி பல சம்பவங்கள் நீதிமன்றங்களில் நிரூபணம் ஆகியும் உள்ளன.

பெண் சிசுக்களைக் கொல்வது, மூடநம்பிக்கைகள் காரணமாகக் குழந்தைகளை நர பலி கொடுப்பது, பெண் குழந்தைகளை ஆண் அல்லது பெண் கடவுளர்களுக்கு 'ஜோகினி' அல்லது தேவதாசி என்ற பெயரில் சமர்ப்பணம் செய்துவிடுவது போன்றவை, இந்தியாவின் சில பகுதிகளில் இன்னும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் குடும்பத்தினரால் குழந்தைகள் மீது ஏவப்படும் வன்முறைகள்தாம்.

பால்ய விவாகங்களின் மூலம் குழந்தைகளுக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பது அவர்கள் மீதுள்ள அக்கறையில் அல்ல. மாறாக, அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய தங்களது பொறுப்புகளிலிருந்து விடுபடத்தான். இதனால், குழந்தைகளின் உடல்நலன் மற்றும் மனநலன் ஆகியன பாதிக்கப்பட்டாலும், யாரும் அது பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை.

இவையெல்லாம் ஆங்காங்கே நிகழும் சம்பவங்கள்தாம் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் குழந்தைகளை முரட்டுத்தனமாக அடிப்பது என்பது ஏறக்குறைய அனைத்து வீடுகளிலும் நடக்கிறது. ஏழைகள் மற்றும் பணக்காரக் குடும்பங்களில் குழந்தைகள் கவனிக்கப்படாமல், உதாசீனப்படுத்தப்படுவது சாதாரணமாக நடக்கிறது. இதனால், குழந்தைகளின் நடத்தையில் பல்வேறு வகையான பிரச்சினைகள், குறிப்பாக மனஅழுத்தம் போன்றவை, பரவலாக இருக்கின்றன.

கற்பனை-3 ஆண் குழந்தையைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. ஆண் குழந்தைக்குப் பாதுகாப்புத் தேவையில்லை.

உண்மை: பெண் குழந்தை எந்த அளவுக்கு உடல் மற்றும் உணர்வு ரீதியாகக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறதோ, அதே அளவில் ஆண் குழந்தைகளும் பாதிக்கப்படுகின்றன. பெண் குழந்தை, சமுதாயத்தில் குறைவான அந்தஸ்தைப் பெற்றிருப்பதால் அவர்கள்தாம் பலவீனமான நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பது உண்மைதான். பையன்கள் பள்ளிகளில், வீடுகளில், உடல் ரீதியான தண்டனை பெறுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலபேர், சிறு வயதிலேயே வேலைக்கு அனுப்பப்படுவது, விற்கப்படுவது போன்றவை நடக்கின்றன. இவர்களில் பலர் செக்ஸ் அத்துமீறல்களுக்கு உள்ளாகிறார்கள்.

கற்பனை-4 இது போன்ற விஷயங்கள் எங்களது பள்ளியில்/ கிராமத்தில் நடக்கவில்லை அல்லது நடக்காது.

உண்மை: நம்மில் பெரும்பாலோர், குழந்தைகள் கொடுமைக்குள்ளாக்கப்படுவது. வேறு எங்காவதுதான் நடக்குமே தவிர, நமது வீடுகளில் நமது பள்ளியில் நமது கிராமத்தில் அல்லது சமூகத்தில் நடக்காது என்று நம்புகிறோம். இது போன்ற கொடுமைகள், ஏழைகள், உழைக்கும் வர்க்கத்தினர், வேலையின்றிக் கஷ்டப்படும் குடும்பங்கள் அல்லது படிப்பறிவற்ற குடும்பங்கள் ஆகிய இடங்களில் தான் நடக்கும், மத்திய தரக் குடும்பத்தில் இவ்வாறு நடப்பதில்லை. நகரங்களில்தான் இவை நடக்கும், கிராமப் பகுதிகளில் நடப்பதில்லை என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மை நிலை நேர்மாறானது. மேற்கண்ட அனைத்து இடங்களிலும் சூழ்நிலைகளிலும் குழந்தைகள் துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள், அவர்களுக்கு நமது உதவியும் துணையும் தேவைப்படுகின்றன.

கற்பனை: 5 துன்புறுத்துகிறவர்கள் அனைவரும், மனநோயாளிகள் அல்லது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள்.

உண்மை நிலை: குழந்தைகளைக் கொடுமைப்படுத்துபவர்கள் மனநோயாளிகள் அல்ல. இவர்கள் இயல்பான தன்மைகளுடன் வித்தியாசமாஅன சில சுபாவங்களும் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். குழந்தைகளை செக்ஸ் ரீதியாகத் துன்புறுத்துபவர்கள் பிடிபட்டால் தங்களது செயலை நியாயப்படுத்த இதுபோன்ற காரணங்களைச் சொல்லித் தப்பிக்க முயற்சிக்கிறார்கள். குழந்தைகளைக் கடத்துபவர்கள் பெரும்பாலும், சம்பந்தப்பட்ட குழந்தையின் உறவினராகவோ அல்லது அறிமுகமானவராகவோதான் இருப்பார். தங்கள்மீது அந்தக் குடும்பம் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை, அவர்களுக்கு எதிரான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, அவர்களுடைய குழந்தையைக் கடத்தி விற்றுவிடுகிறார்கள்.

குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதில் உள்ள பிரச்சினைகள் - ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

குழந்தைகள் துன்புறுத்தப்படுவது, சமூக-பொருளாதார-மத-கலாச்சார-இன-மற்றும் மரபு சார்ந்த குழுக்கள் ஆகிய அனைத்து மட்டங்களிலும் நடக்கிறது. ஆராய்ச்சி, ஆவணப்படுத்தல், அரசும் சிவில் உரிமைக்குப் பாடுபடும் தனியார் குழுக்களும் தலையிட்டுத் தெரிந்துகொண்டவை, சரிசெய்தவை போன்ற விவரங்களின் அடிப்படையில், குழந்தைகள் பாதுகாப்பில் உள்ள பிரச்சினைகள் மற்றும் சிறப்புப் பாதுகாப்புத் தேவைப்படும் குழந்தைகள் ஆகிய விவரங்கள் கீழே தரப்படுகின்றன

  • ஆண் - பெண் என்னும் அடிப்படையில் பாரபட்சம்
  • சாதியின் அடிப்படையில் பாரபட்சம்
  • உடல் ஊனமுற்றோர்
  • பெண் கருக்கொலை
  • பெண் சிசுக்கொலை
  • வீடுகளில் நிகழும் வன்முறை
  • குழந்தைகள் செக்ஸ் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்படுதல்
  • குழந்தைத் திருமணம்
  • குழந்தைத் தொழிலாளர்
  • குழந்தைகளை வைத்து விபச்சாரம்
  • குழந்தைகளைக் கடத்தி விற்பது
  • குழந்தைகளை நரபலி கொடுப்பது
  • பள்ளிகளில் குழந்தைகளை அடித்துத் துன்புறுத்தல் தேர்வுகளால் ஏற்படும் மனநெருக்கடி, மாணவர்கள் தற்கொலை
  • இயற்கைச் சீற்றத்தால் நிகழும் பேரிடர்கள்
  • போர்களும், ஆயுதம் ஏந்திய போராட்டங்களும்
  • எச்ஐவி/எய்ட்ஸ்

ஆண்-பெண் பாரபட்சம்: கற்பனையும் உண்மை நிலையும்

1கற்பனை: எங்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஒரு ஆண் குழந்தைதான் அதை எப்படியும் நாங்கள் பெற்றுக்கொள்வோம். அப்படி இருக்கும்போது அதற்குமுன் எதற்காக 4-5 பெண் குழந்தைகள்?

பெண் குழந்தையை வளர்ப்பது என்பது, பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் தோட்டத்திற்குத் தண்ணீர் ஊற்றிப் பராமரிப்பதைப் போல. அவர்களை வளர்க்கிறோம். பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக்கொள்கிறோம். அவர்களுடையத் திருமணத்திற்குத் தர வேண்டிய வரதட்சணைக்கு என்று பலவிதத் திட்டங்களைப் போடுகிறோம் கடைசியில் அவர்களும் குடும்பத்தை விட்டு வெளியே போகிறார்கள். ஆண் பிள்ளைகள் அப்படி அல்ல அவர்களால் பரம்பரை வளர்கிறது. தங்களது பெற்றோரைப் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் இறந்தபின் இறுதிக் கடன்களைச் செய்கிறார்கள். பெண் குழந்தைகளைப் படிக்க வைத்தால் எந்தப் பலனும் இல்லை. அவர்கள் என்ன விரும்புகிறார்களோ அதையெல்லாம் செய்ய அனுமதித்துவிட்டு, அவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டு போகும்வரை, கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். இதனால் குடும்பத்தின் பாரம்தான் கூடுகிறது.

ஆனால் எப்போதும் ஒரு விஷயத்தை ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வது நல்லது. வரதட்சணை கொடுப்பதும், வாங்குவதும் குற்றம். அதேபோல பெற்றோர்களின் சொத்தில், பெண்களுக்குப் பங்கில்லை என்று தட்டிக் கழிப்பதும் சட்டத்தை மீறுவதாகும். எது எப்படி இருந்தாலும் வாழ்க்கையின் உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ள நாம் பழக வேண்டும். வயதானவர்கள் வாழும் விடுதிகளில் ஏதாவது ஒன்றிற்குச் சென்று பார்த்தாலே போதும், நமது மகன்கள், எப்படித் தங்களது பெற்றோர்களைக் கவனித்துக்கொள்கிறார்கள் என்பது தெரியவரும். இன்னும் சொல்லப் போனால், இவ்வாறு மகன்களால் தவிக்கவிடப்பட்ட வயதான பெற்றோர்களை, அவர்களுடைய பெண்கள் பொறுப்புடன் பார்த்துக்கொள்வதற்குப் பல உதாரணங்களைக் காட்ட முடியும்.

உயிர் வாழ்வதற்கு, முன்னேற்றம் காண்பதற்கு, சமூகத்தில் ஒன்றிணைந்து இருப்பதற்கு, பாதுகாக்கப்படுவதற்குப் பையன்களுக்கு எந்த அளவுக்கு உரிமை இருக்கிறதோ அதே அளவுக்குப் பெண்களுக்கும் இருக்கிறது. இம்மாதிரியான உரிமைகள் எதையாவது பெண்களுக்குத் தர மறுப்பது, ஆண்-பெண் பாரபட்ச நிலைமை நீட்டிப்பதற்கும் வறுமை நிலை உண்டாவதற்கும் வழிவகுக்கும்.

பல நூற்றாண்டுகளாக பெண்கள் வாழ்வின் ஒவ்வொரு துறையிலும் பாலினப் பாரபட்சத்தை அனுபவித்துவருகிறார்கள். இதில் கல்வி ஒரு அம்சம். தேசத் தந்தை மகாத்மா காந்தி கூறியிருப்பதை நாம் எப்போதும் மறந்துவிடுகிறோம். "ஒரு ஆணுக்குக் கல்வியளித்தால் நீங்கள் ஒரு நபருக்கு கல்வி அறிவு புகட்டுகிறீர்கள் ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு கல்வியறிவு அளிப்பது ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கே கல்வி அளிப்பதற்குச் சமம்."

தங்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு பகுத்து ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கக்கூடிய விதத்தில் பெண் குழந்தைகளை வளர்க்க வேண்டும். இப்படிச் செய்தால், 'அதிக சுதந்திரம் ஆபத்து' என்ற பயத்திற்குத் தானாகவே தீர்வு கிடைக்கும். பெண் குழந்தையும், மற்ற மனிதர்களைப் போல மனித உரிமைகள் உள்ளவள்தான் என்ற உறுதிப்பாடு இருந்தால் மட்டுமே இது நடக்கும். பெண்களின் பாதுகாப்பு என்பது தேசத்தின் கவலை என்றால் பெண்கள் அதிகாரத்தில் பங்குபெறும் சூழலை உருவாக்காவிட்டால், அவர்களுடைய நிலை மேலும் பலவீனமாகத்தான் இருக்கும் என்பதை நாம் மறக்கக் கூடாது.

2005ஆம் ஆண்டின் மனித வளர்ச்சி அறிக்கையின்படி, ஒவ்வொரு வருடமும் 12 மில்லியன் பெண் குழந்தைகள் பிறக்கிறார்கள். அவர்களில் 3 மில்லியன் குழந்தைகள் தங்களுடைய 15 வயது கடக்கும்வரை உயிருடன் இருப்பதில்லை. இவற்றில் மூன்றில் ஒரு பங்கு மரணங்கள் அவர்கள் பிறந்து ஒரு வருடத்திற்குள் நிகழ்கிறது. இத்தகைய மரணங்களில் ஆறில் ஒரு மரணம், பாலினப் பாரபட்சத்தின் விளைவாக நிகழ்கிறது. 2001ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகைக் கணக்கீட்டின்படி, ஒவ்வொரு 1000 ஆண்களுக்கும் 933 பெண்கள் இருக்கிறார்கள். 1991லிருந்து குழந்தைகள் விஷயத்தில் இந்த வித்தியாசம் மேலும் அதிகம். 1991இல் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 945 பெண் குழந்தைகள் என்று இருந்தது. 2001இல் இது 927 பெண்களாகக் குறைந்தது. இந்தச் சூழ்நிலை அபாயகரமான நிலையை எட்டியிருக்கும் மாநிலங்கள், பஞ்சாப் (798) ஹரியானா (819) இமாச்சலப் பிரதேசம் (896) தில்லியில், ஒவ்வொரு 1000 பையன்களுக்கும் 900-த்திற்கும் குறைவான பெண்கள்தாம் இருக்கிறார்கள். இந்த மாநிலங்களிலுள்ள பையன்கள், திருமணத்திற்கு, பிற மாநிலங்களில் இருந்து பெண்களைத் தேட வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது.கற்பனையும் & உண்மை

நிலையும்: பால்ய விவாகம்

கற்பனை: பால்ய விவாகம் என்பது நமது கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதி. திருமணம் ஆகாத பெண்கள் கற்பழிப்பு, செக்ஸ் ரீதியிலான துன்புறுத்தல்கள் ஆகியவற்றிற்கு ஆளாவதற்கு அதிக வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆகவே, சீக்கிரமாகத் திருமணம் முடித்துவிடுவது நல்லது. பெண்ணுக்கு வயதாக ஆக அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய வரதட்சணை அதிகரிக்கிறது. அதே போல நல்ல மணமகன் கிடைப்பதும் கஷ்டமாக இருக்கிறது.

உண்மை நிலை: எந்த விதமான தவறான நடைமுறைகளையும் தீங்கு விளைவிக்கும் நடவடிக்கைகளையும் கலாச்சாரத்தின் பெயரால் நியாயப்படுத்தக் கூடாது. பால்ய விவாகம் என்பது நமது கலாச்சாரம் என்றால், அடிமைத்தனமாக நடத்துவது சாதிமுறைகள், வரதட்சணை மற்றும் சதி என்கிற உடன்கட்டை ஏறுவதும் நமது கலாச்சாரத்தின் பகுதிகளாகவே இருந்துவந்தன. தீங்கு விளைவிக்கும் இதுபோன்ற பழக்கங்களைத் தடை செய்யும் சட்டங்கள் இப்போது இருக்கின்றன. இந்தச் சட்டங்கள் அனைத்தும் சமூகத்தில் அவை தேவை என்று கருதப்பட்டபோது உருவாக்கப்பட்டவைதான். கலாச்சாரம் என்பது தேங்கி நிற்கும் குட்டை போன்றது அல்ல.

எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலும் பல்வேறு கலாச்சார பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள் வசிக்கிறார்கள். ஆகவே, இந்தியாவின் கலாச்சாரம் என்பது, பல்வேறு விதமான கலாச்சாரத்தின் கலவைதான். அதனாலேயே பன்னெடுங்காலமாக இக்கலாச்சாரத்தில் மிகப்பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.

குழந்தைகள் காப்பாற்றப்பட, பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று நாம் அனைவரும் நினைத்தால், நமது கலாச்சாரம் இந்த உணர்வைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும். உண்மையாகச் சொல்லப்போனால், சமூகம் குழந்தைகளை விரும்புதோடு மட்டுமல்லாமல் குழந்தைகள் எப்போதும் பாதுகாக்கப்படுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும். அப்படிப்பட்ட சமூகமாகவே நம் சமூகம் கலாச்சார ரீதியாக அடையாளம் காணப்பட வேண்டும்.

பால்ய விவாகம் என்பது பல உரிமை மீறல்களின் தொடக்கம். பால்ய விவாகம் என்பது சிறுமிகளுக்கும் சிறுவர்களுக்கும் இழைக்கப்படும் அநீதி. இதனால், தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்படுகிறது. அவர்களது வயதையும் திறனையும் மீறிய குடும்பப் பொறுப்புகள் சுமத்தப்படுகின்றன. இதில் பெண் குழந்தைகளின் நிலைதான் மிகவும் மோசம். சந்தேகம் இல்லை.

சிறு வயதில் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண்களில் பலர் நிறைய குழந்தைகளுடன், விதவைகளாகவே காலம் கழிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

  • 2001 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, 15வயதுக்கு உட்பட்ட சுமார் 3 லட்சம் சிறுமிகள் குறைந்தபட்சம் ஒரு குழந்தையையாவது பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
  • 20-24 வயதிற்கு உட்பட்ட பெண்கள் பிரசவ காலத்தில் இறப்பதைவிட, ஐந்து மடங்கு அதிகமாக 10-14 வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள், பிரசவ காலங்களில் இறந்துபோகிறார்கள்
  • மிகச் சிறிய வயதில் கர்ப்பம் அடைவதும், அதிகமான கருச்சிதைவுகளுக்குக் காரணம்.
  • விடலைப் பருவத்துத் தாய்மார்கள் பெற்றெடுக்கும் குழந்தைகள் குறைந்த எடையுடன் பிறக்கிறார்கள்.
  • குறைந்த வயதுள்ள தாய்மார்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் ஒரு வயது கடப்பதற்குள் இறந்துபோவது அதிகமாக உள்ளது.

ஆதாரம்: இளம் பெண்களின் நிலை (www.un.org/esa/socdev/unyin/documents/ch09.pd)

குழந்தைத் திருமணம் மற்றும் குழந்தைகளைக் கடத்தி விற்பனை செய்தல்

உள்நாட்டிலும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளிலும் உள்ள வயதான ஆண்களுக்குத் திருமணம் என்ற பெயரால் இளம் பெண்கள் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள். இவர்கள் விபச்சாரம் உள்படப் பல விதங்களில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

திருமணம் என்பது, இளம்பெண்களைக் கடுமையான பணிகளைச் செய்யவைப்பதற்கும் விபச்சாரத்தில் தள்ளுவதற்கும் ஒரு வழிமுறையாகப் பயன்படுகிறது.

சிறு வயதுத் திருமணங்கள் என்பது பெண்களைக் காப்பதற்கும், கொடுமைப்படுத்தப்படுவதில் இருந்து தடுப்பதற்கும் உதவுகிறது என்பது தவறு. உண்மை என்னவென்றால், அந்தச் சிறுமியின் மேல் அனைத்து விதமான வன்முறை நிகழ்த்தப்படுவதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது. அதுவும் அவளுடைய குடும்பத்தினர், மற்றும் தெரிந்தவர்கள் அனைவரும் தொடர்ந்து கூறுவது என்னவெனில் புகுந்த வீட்டாரை நம்பு, கீழ்ப்படிந்து நட என்பதுதான். பால்யத் திருமணத்தின் மற்றொரு விளைவு குழந்தைக் கற்பழிப்பு. ஏனெனில், குழந்தைகளுக்குத் தங்களது செயல் அல்லது செயலின்மை ஆகிய இரண்டிற்கும் காரணம் தெரிந்துகொள்ளும் முதிர்ச்சி கிடையாது.

திருமணம் ஆனவரானாலும், ஆகாதவராக இருந்தாலும், எந்தப் பெண்ணுக்கும், வெளியாட்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள் என்பது நிச்சயம் இல்லை. திருமணம் ஆனவர்கள், தனியாக இருப்பவர்கள், இளம்வயதினர், வயதானவர்கள், முகத்திரை அணிந்தவர்கள், முகத்திரை அணியாதவர்கள் என்று எந்த வகைப் பெண்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்படாமல் இருப்பார்கள் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் அதிகரித்துவரும் நிலை இதை நிரூபிக்கிறது.

நமது கிராமங்களில், முகத்திரை அணிந்தவர்கள் மற்றும் திருமணம் ஆன படிப்பறிவற்ற பெண்கள் கற்பழிக்கப்படுகிறார்கள். இம்மாதிரி நடப்பதற்குக் காரணம் அவர்கள் கல்வி அறிவு அற்றவர்கள் என்பதால் அல்ல. அவர்கள் குறிப்பிட்ட சாதி, இனத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருப்பதாலோ, குழுக்களிடையே ஏற்படும் தகராறுகளுக்குப் பழி தீர்க்கும் விதமாகவோ இவை நிகழ்கின்றன.

கடைசியாக, பால்ய விவாகம், வரதட்சணைக் கொடுமைக்கு முடிவு கட்டும் என்று நினைப்பது தவறானது. பாரம்பரியமாக ஆணாதிக்கம் கொண்ட நமது சமூகத்தில் உள்ள மணமகனின் குடும்பத்தினர் எப்போதுமே மணமகளின் குடும்பத்தினரைக் காட்டிலும் மேலான நிலையிலேயே இருக்கிறார்கள். ஆகவே, பெண்ணின் குடும்பத்தினர் பையனின் குடும்பத்தினரின் கோரிக்கை என்னவாக இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. திருமணத்தின்போது, வரதட்சணை என்று எதுவும் பெறப்படாவிட்டால், அதன் பிறகு பல்வேறு விதமான கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

கற்பனைகளும் உண்மைகளும்: குழந்தைத் தொழிலாளர்

கற்பனை: குழந்தைத் தொழிலாளர் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு ஏதும் இல்லை. வறுமையில் இருக்கும் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, வேலை செய்ய அனுப்பி அதன் மூலம் வருமானம் ஏதாவது கிடைக்காதா என்று எதிர்பார்க்கும் நிலையில் உள்ளனர். இந்தக் குழந்தைகளுக்கு வேலை செய்வதைத் தவிர வேறு வழி கிடையாது. அப்படி இல்லையென்றால், அவர்களுடைய குடும்பங்கள் பட்டினி கிடக்கும். மேலும், சிறு வயதில் ஏதாவது தொழில் கற்றுக்கொண்டால் அவர்கள் எதிர்காலத்திற்கே நல்லது.

உண்மை நிலை: இப்படிப்பட்ட வாதங்களைக் கேட்கும்போது ஒரே ஒரு விஷயத்தை நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வது நல்லது. ஒரே மாதிரியான வறுமை நிலையில் இருக்கும் பலரில், ஒரு சிலர் மட்டும் என்ன வந்தாலும் என் மகனைப் படிக்கவைப்பேன் என்ற உறுதிப்பாட்டோடு எப்படி படிக்க வைக்க முடிகிறது? உண்மை என்னவென்றால் வறுமை என்பது ஒரு சாக்குதான். இப்படிப்பட்டவர்கள், தொடர்ந்து வேலைக்கு அனுப்புவதற்குக் குழந்தைகள் வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள். சமூகக் காரணங்களும் குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை தொடரக் காரணிகளாக இருக்கின்றன. சமூகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், சமூகப் பாகுபாடுகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். சமூகத்தின் வள ஆதாரங்களில் பெரும்பாலனவை இவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. இவர்களது குடும்பத்தில் குழந்தைகள் உட்பட அனைவரும் வேலை செய்தாலும் பட்டினி என்பது தீராது. ஏனென்றால் பட்டினிக்குக் காரணம் நியாயமற்ற சமூக, பொருளாதார நிலவரம்தான்.

அனைத்துப் பெற்றோர்களும் தங்கள் குழந்தைகள் கல்வி கற்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறார்கள். குறைந்தபட்சம் அடிப்படைக் கல்வியாவது இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். கல்வியறிவற்ற பெற்றோர்களுக்குப் பள்ளிகளில் சேர்க்கும் முறைகள் பெரும் சிக்கலாகத் தோன்றுகின்றன. குழந்தையின் பிறப்புச் சான்றிதழ், சாதிச் சான்றிதழ் ஆகிய ஆவணங்கள், குழந்தைகளை பள்ளிகளில் சேர்ப்பதற்குப் பெரும் தடைகளாக இருக்கின்றன. குழந்தைகளுக்குப் பாடத்திட்டம் புரிந்துகொள்ளக் கடினமானவையாக இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, இவ்வாறு படிக்க வரும் குழந்தைகள், அவர்கள் தலைமுறையிலேயே கல்வி பயிலும் முதல் தலைமுறையினராக இருந்தால், அவர்கள் பெற்றோர்களால் வீட்டில் தேவைப்படும் உதவிகளை செய்ய முடிவதில்லை.

உடல் ரீதியிலான தண்டனை, ஜாதியின் அடிப்படையில் பாரபட்சம், அடிப்படைத் தேவைகளான கழிப்பிட வசதி, குடிநீர் போன்றவைகூட பள்ளிகளில் இல்லாதது குழந்தைகள் பள்ளிகளை விட்டு விலகி நிற்பதற்கு முக்கியமான பிற காரணங்கள்.

பெண் குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை, அவர்களது உடன் பிறந்தவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வதே அவர்களது முக்கியமான பணியாக இருக்கிறது. குழந்தைகள் காப்பகம் போன்ற வசதிகள் நகரங்களிலும், கிராமப்புறங்களிலும் மிகக் குறைவாகவே இருக்கின்றன. இந்த இரண்டு இடங்களிலும் ஆண்-பெண் அடிப்படையில் வேறுபாடுகள் பார்ப்பது வேரூன்றிப்போயிருக்கிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் (பிரிவு21-ஏ) கூறியுள்ள படி, 5-14 வயதுக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஆரம்பக் கல்வியை உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்கிறது. குழந்தைப் பணியாளர் முறை இந்தச் சட்டத்திற்கு விரோதமானதாக இருக்கிறது.

இதில் குறிப்பிட்ட வேண்டிய விஷயம் என்னவெனில் ஒரு குழந்தைத் தொழிலாளி பணியிலிருந்து விலகினால், அந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய ஆளுக்கு வேலை கிடைக்கும். இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்பில்லாத மக்கள் தொகை, அதுவும் வாலிபப் பருவத்தினர். அதிகமாக உள்ளனர். அவர்கள் இந்தக் குழந்தைகளின் இடத்தை இட்டு நிரப்ப முடியும். இந்தக் குழந்தைகள் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை அனுபவிக்க முடியும்.

உலகத்திலேயே இந்தியாவில்தான் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். 2001இல் எடுத்த புள்ளிவிவரக் கணக்கின்படி, 5-14வயது வரையிலான, 1.25 கோடிக் குழந்தைகள் பல்வேறு பணிகளில் தொழிலாளிகளாகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனாலும்கூட அரசு சாராத் தொண்டு அமைப்பினர் இந்த எண்ணிக்கை மேலும் அதிகமாகவே இருக்கும் என்று மதிப்பீடு செய்துள்ளனர். ஏனெனில், முறைப்படுத்தப்படாத தொழில்துறையிலும், வீடுகள் அளவுக்கு இயங்கும் சிறு தொழில்களும், அதில் வேலை செய்யும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும், கணக்கெடுக்கப்படுவதே கிடையாது.

ஒவ்வொரு நாளும் குழந்தைகள், கூலித் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதற்காகப் பண்டங்களைப் போல வாங்கி விற்கப்படுகிறார்கள். மோசடிப் பேர்வழிகளும், இடைத்தரகர்களும், கிராமங்களுக்குச் சென்று மிக நல்ல விதமாகப் பேசி அங்கிருக்கும் குழந்தைகளை நாட்டில் பல பகுதிகளுக்கு வேலை செய்ய அனுப்பிவைத்துவிடுகின்றனர். பீகார், வங்காளம் போன்ற இடங்களிலிருந்து குழந்தைகள், கர்நாடகா, டெல்லி அல்லது மும்பையில் இருக்கும் கைப்பின்னல் தொழிலகங்களுக்கும் பணியில் அமர்த்தப்படுகின்றனர். தமிழ்நாட்டிலிருந்து உத்தரப் பிரதேசத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கே இனிப்புகள் தயாரிக்கும் தொழிலில் பணிக்கு அமர்த்தப்படுகிறார்கள். இதேபோல சூரத் நகரில் உள்ள விலையுயர்ந்த கற்கள் மற்றும் வைரங்கள் ஆகியவற்றைப் பட்டை தீட்டும் பணியில் அமர்ந்தப்படுகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கானவர்கள், மத்திய தர மக்களின் வீடுகளில், வீட்டு வேலைகள் செய்ய அமர்த்தப்படுகின்றனர்.

குழந்தைகள் செக்ஸ் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்குதல்

கற்பனை: நமது நாட்டில் குழந்தைகளை செக்ஸ் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்குவது அரிதாகவே நடக்கிறது. இது சம்பந்தமான விஷயங்கள் ஊடகங்களில் வேண்டுமென்றே பெரிதுபடுத்தப்படுகின்றன. இதனால் நன்மையை விட தீமையே விளைகிறது. குழந்தைகள் அல்லது விடலைப் பருவத்தினர் வெறும் கற்பனை உலகில் வாழ ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். தாங்கள் செக்ஸ் கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாகக் கதைகட்டுகிறார்கள். பொய் கூறுகிறார்கள். எது எப்படி இருந்தாலும் இவ்வாறு நிகழ்வது, கெட்ட நடத்தையுடைய பெண்களுக்குத்தானே தவிர, வேறு யாருக்கும் இல்லை.

உண்மை நிலை: பிறந்து மிகச் சில மாதங்கள், ஏன், ஓரிரு நாட்கள் மட்டுமே ஆன குழந்தைகள்கூடப் பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டது தெரியவந்திருக்கின்றது. பெண்கள் இம்மாதிரியான கொடுமைகளுக்கு உள்ளானவர்கள் என்று பொதுவாக நம்பப்பட்டாலும் பையன்களும் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது உண்மையே!

மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள், உடல் ஊனமுற்ற நிலையில் இருக்கும் குழந்தைகள், அவர்கள் இருக்கும் பலவீனமான நிலையால், இவ்வகையான கொடுமைகளால் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். குழந்தைகளைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்குவது என்பது, பாலினம், சமூகநிலை, இனம் ஆகிய அனைத்து நிலைகளிலும் இருந்துவருகிறது. நகரங்கள், கிராமப் பகுதிகள் என்ற எல்லா இடங்களிலும் நடக்கிறது.

ஒரு குழந்தையும், பின்வரும் முறைகளில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகக்கூடும்

  • பெண் குழந்தையின் பிறப்புறுப்பில் ஆணுறுப்பை நுழைத்துக் கட்டாய உடலுறவு கொள்வது, அதாவது கற்பழித்தல். அல்லது உடலின் பிற பகுதிகளைப் பயன்படுத்துதல்.
  • உடலுறவுக் காட்சிகளைக் குழந்தைகளுக்கும் காண்பிப்பது அவர்களை அதுபோன்ற திரைப்படங்களை உருவாக்கப் பயன்படுத்துவது.
  • நேரடியான மற்றும் மறைமுக வழிகளில் குழந்தையின் உடலின் பகுதிகளை, தனது காம இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ளத் தொடுவது.
  • காம இச்சையுடன் தன் அந்தரங்கப் பகுதிகளை வேண்டுமென்றே குழந்தைகளுக்குக் காட்டுவது.
  • உடலுறவுக் காட்சிகளைக் குழந்தைகள் பார்க்கும்படியான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்துவது; அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்று குழந்தைகளை அவ்வாறான காரியங்களில் ஈடுபடும்படி செய்வது.
  • பேசும்போது வேண்டுமென்றே பாலுணர்வைத் தூண்டக்கூடிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவது அல்லது குழந்தைகளைத் திட்டும்போது மட்டமான வார்த்தைகளக் கூறி திட்டுவது; அல்லது சைகைகள் மூலம் அவமானப்படுத்துவது.

கோயம்புத்தூர்: மதுக்கரை என்ற இடத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு ஆரம்பப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் மாணவிகளைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கியதற்காகக் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். மூன்றாம் வகுப்புப் படிக்கும் 8 வயதுப் பெண் அளித்த புகாரின் பேரில், போலீசார், தலைமை ஆசிரியரைக் கைது செய்து அவர் மேல் பாலியல் வன்கொடுமைக்குக் குழந்தைகளை ஆளாக்க முயற்சி செய்த குற்றத்தையும் சேர்த்துப் பல்வேறு பிரிவுகளில் வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளனர்.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், குழந்தைகளிடம் தகாத முறையில் நடந்துகொண்டு, அவற்றை வெளியே சொன்னால், மாணவிகள் மோசமான விளைவுகளைச் சந்திப்பார்கள் என்று மிரட்டினாராம்.

ஆதாரம் - பிடிஐ, 2005, மார்ச் 25

இவ்வகையான குற்றங்களைச் செய்பவர், குழந்தைகளிடத்தில் மிகுந்த அன்புடன், அக்கறையுடன் இருப்பது போலப் பேசி, அவர்களைத் தன் வயப்படுத்துவதுதான், இந்த விஷயத்தில் மிகப் பெரிய பிரச்சினையாகும். இவ்வகையான முறையில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி மீண்ட குழந்தைகள், பின்னாளில் குற்ற உணர்வு, தன்னையே நொந்துகொள்ளுதல், நம்பாது இருத்தல் யார்மேலும் நம்பிக்கை வைக்காதிருத்தல் போன்றவற்றால் பெரும் பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகின்றனர்.

எந்த ஒரு ஆண்/பெண் குழந்தையும் தனக்கு மிகவும் தெரிந்தவர் அல்லது அயலார் ஆகியவர்களால் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக முடியும்.

இம்மாதிரியான 90% குற்றங்களில், குற்றவாளி குழந்தைகளுக்குத் தெரிந்தவராகவும் நம்பிக்கையைப் பெற்றவராகவும் இருக்கிறார். இவ்வகையான வன்கொடுமைகளில் ஈடுபடுபவர். குழந்தை அவர்மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையையும் நெருக்கத்தையும் பயன்படுத்துகிறார். மிகப்பல சமயங்களில், இவ்வாறான வன் கொடுமையாளர் குழந்தையின் அப்பா, அண்ணன், ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்கள், மாமன்மார்கள் அல்லது நன்றாகப் பழகும் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் போன்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

பாலியல் வன்கொடுமைகள், சமூகம் தோன்றியதிலிருந்தே இருந்து வருபவைதான். பெண் குழந்தைகளை விபச்சாரத்திற்கோ அல்லது 'தேவதாசி' 'ஜோகின்' போன்ற மதரீதியிலான முறைகளில் ஈடுபடுத்துவது போன்றவை இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள். அதே சமயத்தில், சமீப காலங்களில் இம்மாதிரியான நிகழ்வுகள் வெளியில் தெரிய ஆரம்பித்துள்ளன. பலர் நினைப்பதுபோல, இது பத்திரிகைகாரர்களால் பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. வயது அதிகமான பெண்களிடம் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில் தெரிய வந்தது என்னவெனில், அவர்களில் 75% பேர் தங்களது குழந்தைப் பருவத்தில் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகியுள்ளனர் என்பதுதான். இவர்களில் பெரும்பாலோர், குடும்பத்தினரால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். பத்திரிக்கைகள்தாம் இவ்வாறான செய்திகளை முதன்மைப்படுத்தி வெளியிடுகின்றன என்று கூறுவதெல்லாம், சங்கடப்படுத்தக்கூடிய உண்மைகளை ஒப்புக்கொள்ளாமல் மறுப்பதற்குதான் பயன்படும்.

குழந்தைகளைப் பாலியல் வன் கொடுமைக்கு ஆளாக்கும் ஆண்கள், தங்களது மனைவி அல்லது சம வயதுள்ளவருடன் உறவு வைத்துக்கொண்டு, கூடுதலாக, குழந்தைகளுடனும் வன் புணர்ச்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். இவர்கள் பொதுவாக அனைவரும் நினைக்கிறாற்போல மனநோயாளிகள் அல்ல. இவர்கள் இயல்பான தன்மையுயும் வித்தியாசமான சில அம்சங்களையும் கொண்டவர்கள். குழந்தைகளைப் பாலியல் வன் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கும் ஆண்கள், தங்களது செய்கைகளைப் பல வழிகளில் நியாயப்படுத்துகிறார்கள். அவற்றில் ஒன்றுதான் மனநிலை சரியில்லை என்பது. பிடிபட்ட ஆண்களில் யாருமே தாங்கள் இவ்வாறான காரியங்களில் ஈடுபடும்போது, பிறர் பார்க்கும்படி வைத்துக்கொள்வதில்லை.

குழந்தைகள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாகும்போதோ, அல்லது உடலுறவுக் காட்சிகளைப் பார்க்க வைக்கப்படுவதால் ஏற்படும் சங்கடத்தையோ வெளியே கூறுவதற்குப் பயப்படுகின்றனர். பாதிக்கப்படுபவர் வயது எதுவாக இருந்தாலும் சரி, வன்கொடுமையாளர் அவர்களை விட அதிக பலமுள்ளவராகவே இருக்கிறார். வன்கொடுமையாளர் மிகுந்தத் தந்திரத்துடன் இதில் ஈடுபடுவதால் பாதிக்கப்படும் ஆணோ பெண்ணோ நடப்பதைத் தடுக்கச் சக்தியற்றுப் போகின்றனர். நடந்தவற்றை மற்றவர்களிடத்தில் சொல்லக்கூட முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். அதுவும் வன்கொடுமையாளர், அவர்களுடைய குடும்ப அங்கத்தினராகவே இருக்கும்போது பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், நடப்பதை அறிந்து வைத்திருக்கும் குழந்தைகளின் தாய்மார்கள், இவற்றைத் தடுப்பதற்கு வலுவின்றித் தவிக்கின்றனர். குடும்பம் உடைந்துவிடுமோ என்ற பயமும் சொன்னாலும் தன்னை யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் என்ற நிலைமையும் அவர்களை வாயடைக்கச் செய்துவிடுகின்றன. இதன் விளைவாக, பெற்றோர்கள், குடும்பத்திலுள்ள பெரியவர்கள் சொல்லப்போனால், சமூகம் முழுமையுமே, தங்களது உறுத்தல்கள், சங்கடங்களைப் புறந்தள்ளி விட்டு, குழந்தைகள் பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு ஆளாவதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறார்கள். அல்லது அந்தக் கொடுமையே நடக்கவில்லை என்று மறுக்கிறார்கள்.

தாங்கள் எதிர்கொண்ட பாலியல் வன்கொடுமைகள் பற்றிக் குழந்தைகள் கூறுவதில் பெரும்பாலானவை உண்மைதான் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளன. வெறுமனே கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள் என்று கூறுவது, முறையற்ற உறவுகள்/குழந்தைகளை பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்குதல்/குழந்தைகளைக் கடத்தி விற்பது/அல்லது வேறு மாதிரியான வன்கொடுமைகள் ஆகியவற்றை மறுப்பது போன்றவற்றால், பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் மீது பழி போடுவதற்குத்தான் பயன்படுமே தவிர பிரச்சிகைளைத் தீர்க்க உதவாது.

விலை மாதரைக்கூட வன்புணர்ச்சி செய்யவோ, இழிவுபடுத்தவோ செய்தால் சட்டம் அவரது துணைக்கு வரும். ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் மேல் பழிபோடுவது, குற்றம் இழைத்தவரை விட்டுவிட்டு பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது பொறுப்பைச் சுமத்துவதாகும். ஒரு குழந்தை 'சம்மதத்துடன்' உறவில் ஈடுபட்டது என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. சட்டத்தின்படி 16 வயதுக்குக் கீழுள்ள பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்வது கற்பழிப்புக்குச் சமம்.

குழந்தைகள், தங்களது பாதிப்புகளை வெளியில் கூறினால், அவர்களது நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது. பிறர் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை மறுபடியும் சிதறடிக்கப்படுகிறது. நடத்ததைப் பற்றி குழந்தையிடம் இருக்கும் குற்ற உணர்வைப் பிறர் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும். தவறு நடந்ததற்கு குழந்தை நடந்து கொண்ட முறையில் ஏதேனும் தவறு இருக்கலாம் என்று அந்தக் குழந்தையை நம்ப வைக்க முடியும்.

ஆதாரம்: குழந்தைகள் உரிமைகள் குறித்து 2005இல் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் கொடுமைகளுக்கு எதிரான துணைக்குழு என்னும் அரசு சாராத் தொண்டு நிறுவனம் நடத்திய கருத்தரங்கில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட கட்டுரை.

பாலியல் வன்கொடுமைகள் குழந்தைகளிடம் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள்:

பாலியல் வன்கொடுமையின் தாக்கம் குறைவான காலத்திற்கோ அல்லது நீண்ட காலத்திற்கோ இருக்கலாம்.

(1) உடல் மீது ஏற்படும் காயங்களான கீறல்கள், கடித்ததால் காயங்கள், போன்றவைகளும், அந்தரங்கப் பகுதியில் ரத்தப்போக்கு அல்லது வேறு ஏதாவது வகையில் உடலில் காயம், பாதிப்பு ஏற்படுவது

குழந்தைகள் நடந்த/தொடரும் சம்பவத்தினால், பயம், குற்ற உணர்வு மற்றும் பாலியல் உறவுக் குறைபாடுகள் போன்றவைகளே வெளிப்படுத்தலாம். குடும்பத்திலிருந்து மெதுவாக பின்னணிக்குச் செல்வது, ஒதுங்கி இருப்பது போன்றவை நிகழலாம்.

பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளில் பலர், பெரியவர்களான பின்னரும், சரியான உறவுமுறைகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியாமலும், பாலியல் உறவுகளைச் சீரான முறையில் தொடரமுடியாலும் அவதிப்படுவார்கள்.

பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான குழந்தைகள், அவை சார்ந்த பாதிப்புகள் மட்டுமின்றி, அவர்களது நம்பிக்கை பாழானது பற்றி மிகவும் மனபாதிப்பு ஏற்பட்டு, நெடு நாளைக்கு அதே நிலையில் இருக்கக் கூடும். சில சமயம், அவர்களது வாழ்வுநாள் முழுமையும் இந்தப் பாதிப்புகள் தொடரும். இதனாலேயே நீண்ட கால உறவு முறைகள் பாதிக்கப்படும். அவர்களுக்கு மனோதத்துவ ரீதியாக சிகிச்சை அளிக்காவிட்டால் இம்மாதிரியான நிலை ஏற்படும்.

பள்ளிக் கல்வி முறைகளுக்குள் இருக்கும் உரிமை மீறல்கள்:

(ஏ) உடல் ரீதியான தண்டனை

கற்பனை: சில சமயங்களில், குழந்தைகளை ஒழுங்குமுறைப்படுத்தத் தண்டனை கொடுப்பது அவசியமாகிறது. பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் அவர்கள் கவனிப்பில் இருக்கும் குழந்தைகளைத் தண்டித்து ஒழுங்கு படுத்த உரிமை உண்டு.

உண்மை நிலை: பெரும்பாலான பெரியவர்கள், அடித்து வளர்க்காத குழந்தைகள் கெட்டுப்போய்விடும் என்பது போன்ற பேச்சுகளௌயெல்லாம் கேட்டு வளர்ந்திருப்பார்கள். அவற்றை நம்பவும் செய்வார்கள். குழந்தைகளாக இருந்தபோது, பெற்றோர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களால் தண்டனைகளுக்கு உள்ளான பெரியவர்கள். தங்களுக்கும் அந்த உரிமை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால், தாங்கள் தண்டனைக்கு உள்ளானபோது பட்ட வேதனையையும் வலியையும் மறந்துபோய்விடுகிறார்கள்.

உடல் ரீதியிலான தண்டனை குழந்தைகளை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான ஒரு நடவடிக்கையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. குழந்தைகள், தங்கள் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், பள்ளி நிர்வாகிகள் போன்றோரிடமிருந்து தண்டனை பெறக்கூடிய நிலையில் உள்ளார்கள். ஏறக்குறைய அனைத்துப் பள்ளிகளும், பலவேறு காரணங்களுக்காக, மாணவர்களுக்கு உடல் ரீதியிலான தண்டனைகளை அளிக்கிறார்கள். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அடிக்கிறார்கள்.

ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் பெயரால் குழந்தைகளின் எலும்புகள் உடைக்கப்படுகின்றன. பற்கள் உடைக்கப்படுன்றன. தலை முடி பிய்த்து இழுக்கப்படுகிறது. அவமானப்படக்கூடிய செயல்களைச் செய்யும்படி குழந்தைகள் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

உடல் ரீதியிலான தண்டனை

உடல் ரீதியிலான தண்டனைஎன்பது, குழந்தைகளைக் காயப்படுத்துவதற்காக அல்லாமல் ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக, அவர்களுக்கு வலி ஏற்படுத்தும் நோக்கத்துடன் உடல் பலத்தைப் பயன்படுத்துதல்;

உடல் ரீதியிலான தண்டனைகளின் வகைகள்

உடலளவில் பாதிப்பு ஏற்படுத்தக்கூடியவை

1) சுவரில் மாட்டிய நாற்காலிபோல குழந்தையை நிற்க வைத்தல்

2) அவர்களது புத்தகப் பைகளைத் தலையில் வைத்து நிற்க வைத்தல்

3) ஒரு நாள் முழுதும் வெய்யிலில் நிற்க வைத்தல்

4) குழந்தையை முட்டி போடவைத்துப் பாடங்களைப் படிக்க, கவனிக்க வைத்தல்

5) பெஞ்சின் மேல் நிற்க வைத்தல்

6) கைகளை மேலே தூக்கிக்கொண்டு நிற்கச் செய்தல்

7) பென்சிலைப் பற்களுக்கிடையில் கடித்துக்கொண்டு நிற்க வைத்தல்

8) கால்களுக்கு அடியிலிருந்து கைகளைக் கொண்டுவந்து காதுகளைப் பிடித்துக்கொள்ளச் செய்தல்.

9) கைகளைக் கட்டுதல்

10) தோப்புக்கரணம் போடவைத்தல்

11) பிரம்பால் அடித்தல், கிள்ளுதல்

12) காதுகளை முறுக்குதல்

மன ரீதியாகப் பாதிப்பு ஏற்படும் தண்டனைகள்

1) பையனாக இருந்தால் பெண்னணையும் பெண்ணாக இருந்தால் பையனையும் விட்டு அறையச் சொல்லுதல்.

2) திட்டுதல், அவமானப்படுத்தல்

3) சிறுவர்களின் நடத்தைக்கு ஏற்ப ஏதாவது பெயரை எழுதி ஒட்டி, அப்படியே பள்ளியைச் சுற்றி வரச் செய்தல்

4) வகுப்பில் பின்னால் நின்றுகொண்டு, படிக்கவோ எழுதவோ சொல்லுதல்.

5) சில நாட்களுக்குப் பள்ளியை விட்டு வெளியேற்றுதல்

6) 'நான் ஒரு முட்டாள்' 'நான் ஒரு கழுதை' என்றெல்லாம் எழுதி, அவர்கள் முதுகில் ஒட்டுதல்

7) தான் போகும் வகுப்புக்கெல்லாம் அழைத்துச் சென்று அவமானப்படுத்துவது.

8) பையன்களின் சட்டையை எல்லோருக்கும் முன்னால் கழற்ற வைப்பது.

பயமுறுத்துதல்:

1) இடைவெளி நேரங்களில் வெளியே விடாமல் வகுப்பிலேயே இருக்கச் சொல்வது.

2) இருட்டறையில் வைத்துப் பூட்டுவது.

3) பெற்றோர்களை அழைத்துப் புகார் செய்வது, தங்கள் நடத்தைக்கான விளக்கக் கடிதத்தைப் பெற்றோரிடமிருந்து வாங்கி வருமாறு குழந்தைகளிடம் வலியுத்துவது.

4) பள்ளி நேரத்தின்போது குழந்தைகளை வீட்டுக்கு அனுப்புவது, பள்ளியின் வாசல் கதவுகளுக்கு அப்பால் நிறுத்தி வைப்பது.

5) வகுப்பில் தரையில் அமரச் சொல்வது.

6) வகுப்பறை மற்றும் சுற்றுப்புறத்தைக் குழந்தையை விட்டுச் சுத்தம் செய்யச் சொல்வது.

7) பள்ளிக் கட்டிடத்தையோ விளையாட்டு மைதானத்தையோ சுற்றிக் குழந்தையை ஓடிவர வைப்பது.

8) தலைமை ஆசிரியரிடம் குழந்தைகளை அனுப்புவது

9) குழந்தையைப் பாடம் எடுக்க வைப்பது.

10) டீச்சர் வரும்வரை குழந்தையை நிற்க வைப்பது.

11) குழந்தைகளை மிரட்டுவது, அவர்கள் கையேடு அல்லது நாட்காட்டியில் குறைகளைக் குறிப்பிட்டு எழுதுவது.

12) பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றிவிடுவதாக மிரட்டுவது.

13) குழந்தைகள், விளையாட்டு அல்லது பிற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதைத் செல்வதைக் தடுத்தல்

14) மதிப்பெண்களை வேண்டுமென்றே குறைத்தல்

15) மூன்று தடவைகள் தாமதமாக வந்தால் அதை ஒரு நாள் விடுமுறையாகக் கருதுதல்.

16) எக்கச்சக்கமாகத் திரும்பத் திரும்ப எழுதவைப்பது.

17) அபராதம் செலுத்த வைத்தல்

18) வகுப்பிற்குள் அனுமதிக்க மறுப்பது

19) ஒரு நாளோ ஒரு வாரமோ அல்லது ஒரு மாதமோ தரையில் அமர வைத்தல்

20) மாணவர்களின் நன்னடத்தை கார்டில் குறைகளை எழுதுதல்

ஆதாரம்: பள்ளிகளில் அளிக்கப்படும் உடல் ரீதியிலான தண்டனைகள் குழந்தைகளுக்கான உரிமைகளை மீறுவதற்கு சமம்: ஆசிரியர்: முனைவர் மாதாபூஷி ஸ்ரீதர்: நல்சார் சட்டப் பல்கலைக்கழகம் – ஐதராபாத்

உடல் ரீதியிலான தண்டனையால் குழந்தை எவ்விதங்களில் பாதிக்கப்படுகிறது?

  • இளம் மனங்களில், இந்தத் தண்டனைகள், எதிர்மறைத் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும். இதனால், வெறுப்பும் பீதியும் இளம் மனதில் படியும்.
  • இம்மாதிரியான தண்டனைகள், கோபத்தையும் கசப்பையும் உண்டாக்கும். தன்னைப் பற்றித் தாழ்வாக நினைக்கவைக்கும்.
  • பரிதவிப்பு, அவமானம் ஆகியவை உண்டாகி சுய மரியாதை மங்கிவிடும். குழந்தை தனக்குள்ளே ஒடுங்கிப்போகும் அல்லது அதிகமான முரட்டுத்தனத்துடன் நடந்துகொள்ளும்.
  • இத்தகைய தண்டனைகள் குழந்தைகளுக்கு வன்முறையையும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சியையும் கற்றுத்தருகின்றன.
  • பெரியவர்கள் செய்வதையே குழந்தைகளும் செய்யக்கூடும்.
  • வன்முறையைப் பயன்படுத்துவதில் தவறில்லை என்று குழந்தைகள் நம்பத் தொடங்கிவிடும். குழந்தைகள், தங்கள் பெற்றோர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களைப் பதிலுக்குத் தாக்கவும் கூடும். குழந்தைப் பருவத்தில் இவ்வாறு தண்டனை பெற்றவர்கள், பெரியவர்களான பிறகு தங்கள் குழந்தைகளையும் மனைவியையும் அடிப்பற்கான வாய்ப்புகள் நிறைய உள்ளன.
  • குழந்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த உடல் ரீதியான தண்டனைதான் கொஞ்சமும் பலனளிக்காத முறை என்று கூறலாம். ஏனெனில் இது யாரையும், ஊக்கமூட்டி நல்வழிப்படுத்தாது. குழந்தைக்கு இதில் நன்மையைவிடத் தீமையே அதிகம்.
  • தண்டனை அளிப்பதால், குறிப்பிட்ட செயலை மறுபடியும் செய்யாதபடி ஓரளவிற்குக் குழந்தையைக் கட்டுப்படுத்தலாம். ஆனால் இதனால், ஒரு மாணவன் அல்லது மாணவிக்குப் புரியாத பாடத்தைப் புரியவைக்கவோ புத்திசாலியாக்கவோ முடியாது.
  • உண்மையில் பார்க்கப்போனால், இத்தகைய தண்டனைகள் பல எதிர்மறை விளைவுகளைக் குழந்தைகளிடத்தில் ஏற்படுத்துகின்றன.
  • தெருவோரச் சிறுவர்கள், மற்றும் வேலை செய்யும் சிறுவர்கள் தங்கள் பள்ளிகளில் வழங்கப்பட்ட தண்டனைகள்தாம் படிப்பை விட்டுவிட்டு விட்டை விட்டு ஓடிவருவதற்குக் காரணம் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.
  • குழந்தைகளை ஒழுங்குபடுத்தும் உரிமைகளைப் பயன்படுத்துவதால், குழந்தைகளின் முன்னேறுவதற்கான உரிமைகள், பங்கேற்பதற்கான உரிமைகள் ஆகியவற்றை முடக்கி விடக்கூடாது. பார்க்கப்போனால், பொது விஷயங்களில் பங்கேற்பதற்கான உரிமையே ஒழுங்குமுறைக்கான அடிப்படையை உருவாக்கும். எது எப்படி இருந்தாலும் உடல் ரீதியாகத் தண்டிப்பதற்கு எந்த மதமும் எந்தச் சட்டமும் அனுமதிக்கவில்லை. தன்னால் சூழ்நிலையை வேறு எப்படியும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்பதற்காகக் குழந்தைகளை உடல் ரீதியாகத் தண்டிப்பதற்குச் சட்ட ரீதியாகவோ தார்மீக ரீதியாகவோ யாருக்கும் உரிமை இல்லை. இந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை.
  • கட்டுப்பாடு எந்தக் காலத்திலும் சொல்லிக் கொடுக்க முடியாது. அதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
  • கட்டுப்பாடு என்பது ஒரு மனோபாவம், சுபாவம், பொறுப்பு அல்லது உறுதிப்பாடு.
  • கட்டுப்பாடு என்பது மனம் சார்ந்த விஷயம். அதைத் திணிக்க வேண்டும் என்ற முயற்சி வெளியிலிருந்து செய்யப்படுவதாகும்.

பரீட்சை நெருக்கடிகளும் மாணவர்களின் தற்கொலைகளும்

கற்பனை; இந்தியாவின் கல்விமுறையானது உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இதன் காரணமாய் பல இந்தியக் கல்வியாளர்கள், விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள், மேற்கத்திய நாடுகளில் வெற்றிகரமாகப் பணிபுரிந்து அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்கள். அதே போல நம் நாட்டிலும் பலர் இக்கல்வி முறையால் பயன்பெற்றுள்ளார்கள். இங்கே உள்ள கடுமையான கட்டுப்பாடு, போட்டி மனப்பான்மையுடன் கூடிய தேர்வு முறை ஆகியவைதான் இந்த வெற்றிக்குக் காரணம். எல்லாப் பெற்றோரும் அதிக சதவிகித மாணவர்கள் வெற்றி பெறும் பள்ளிகளில்தான் தங்கள் குழந்தைகளைச் சேர்க்க விரும்புகிறார்கள்.

உண்மை நிலை; இந்தியா உலகத்தின் தலைசிறந்த அறிவாளிகள் பலரை உருவாக்குகிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால், இப்போது உள்ள பள்ளிகள் இயங்கும் முறையில் கல்வி முறையில்தான் இவையெல்லாம் நிகழ்ந்தன என்று கூற முடியுமா? குடும்பத்தின் மற்றும் சமூகத்தின் நெருக்குதல்கள் காரணமாக, பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியில் எப்படியும் சாதிப்பேன் என்று பிடிவாதமாகச் சதமடித்துத் தேறிய மாணவர்களுக்குத்தானே இந்தப் பெருமை சேர வேண்டும்? மிகக் கடுமையான போட்டி நிலவும் நிலை, நமது குழந்தைகள் மற்றும் மாணவர்களிடையே வளர்ந்து வரும் எதிர்பார்ப்புகள், பள்ளி இறுதித் தேர்வுகளின் முடிவில் நல்ல விழுக்காடுகள் பெற்று மாணவர்கள் தேற வேண்டும் அப்போதுதான் பள்ளியின் நற்பெயருக்குக் களங்கம் வராமல் இருக்கும் என்று பள்ளிகள் நினைத்துச் செயல்படும் நிலை உள்ளது. மாணவர்களுக்கு நல்ல முறையில் கற்றுக்கொடுக்க முடியாமல், இத்தனை நெருக்குதல்களுக்கு இடையில் திணறும் ஆசிரியர்கள் ஆகிய அத்தனை விஷயங்களும் சேர்ந்து மாணவர்களுக்கு பெரும் மனஅழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. இதனால் பல மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. உண்மையில் பல அறிவாளிகள் இளமையிலேயே இறந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் விரைவில் விழித்துக்கொள்ளாவிட்டால் வெகு விரைவில் நமது இளம் சமுதாயத்தினரில் பலரை நாம் இழக்க வேண்டிவரும்.

சில மாணவர்களுக்கு சிபிஎஸ்இ தேர்வுகளுக்கு அப்பால் வாழ்க்கை என்பதே இல்லை

சிபிஎஸ்இ தேர்வு ஆணையம் X மற்றும் XII தேர்வுகளின் முடிவுகளை அறிவித்த ஐந்து நாட்களுக்குள் நமது தலைநகரான தில்லியில் அரை டஜன் மாணவர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டனர். நீங்கள் இதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போது மேலும் பல மாணவர்கள், தாங்கள் தேர்வில் தேறவில்லை என்ற காரணத்தினால் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளலாமா என்று யோசித்துச்கொண்டிருப்பார்கள். மாணவர்களிடையே தற்கொலை அதிகரித்திருப்பது, ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள ஏதோ ஒரு ஆபத்தையே அடையாளம் காட்டுகிறது. "இதற்கு முன்னால், மனஅழுத்தம் போன்ற பிரச்சினைகள், விடலைப் பருவத்தினரோடு தொடர்புபடுத்தி யாரும் பேசியதில்லை. இப்போதுதான் இந்த விஷயத்தைப் பலரும் உணர ஆரம்பித்துள்ளனர்" என்று கூறுகிறார் ஜி.பி. பந்த் மற்றும் மௌலானா ஆசாத் மருத்துவக் கல்லூரியின் பேராசிரியரும் உளவியல் துறைத் தலைவருமான டாக்டர் ஆர்.சி. ஜிலோஹா. இந்த வயதில் அறிவு முதிர்ச்சியும் இருக்காது, தோல்வியைத் தாங்கிக்கொள்வதற்கான அனுபவமும் இருக்காது.

"மனநல ஆலோசனை பெறுவது எந்த அளவுக்கு முக்கியம் என்பதைப் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் உணர்வது மிகவும் முக்கியம்” என்று, தொலைக்காட்சியில் மனநல ஆலோசனை வழங்கும் திருமதி ஷர்மா கூறுகிறார்.

தேர்வுகளின் முடிவுகள் வாழ்வின் முடிவு அல்ல. தேர்வுகளுக்கு அப்பாலும் வாழ்க்கை இருக்கிறது - நீங்கள் தேர்வுகள் ஒழுங்காக எழுதாவிட்டாலும்கூட. இதைப் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்று கூறுகிறார் ஷர்மா.

ஆதாரம்: ஸ்மிருதி காக், த ட்ரிப்யூன், சண்டீகர், இந்தியா, வெள்ளிக்கிழமை, மே 31, 2002.

நல்ல முறையில் தேர்வு முடிவுகள் இருக்கும் பள்ளகளில்தான் பெற்றோர்கள் தங்களது குழந்தைகளை அனுப்பிப் படிக்க வைக்க விரும்புகிறார்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால், இதற்கான விலையாக தங்களது குழந்தைகளின் உடல்நலம் அல்லது சில சமயங்களில் அவர்களது உயிரையும் தர வேண்டியிருக்கும் என்றால் பரவாயில்லையா என்று யாராவது பெற்றோர்களைக் கேட்டிருக்கிறார்களா? எந்தப் பெற்றோரும் தங்களது குழந்தையை இழக்க விரும்பமாட்டார்கள். இதிலிருந்து தெரிவது என்னவென்றால், பெற்றோர்களுக்கும் மனநல ஆலோசனை தேவைப்படுகிறது என்பதுதான்.

பள்ளிகளில் கடும் நெருக்குதல்கள் உள்ளன, பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கங்கள் தங்களது குழந்தைகள் எந்த அளவுக்கு நன்றாகப் படிக்கிறார்கள் என்பதை மட்டும் பகிர்ந்துகொள்ளும் இடங்களாகச் செயல்படுகின்றன. ஆசிரியர்கள், ஒரு குழந்தையுடன் மற்றொரு குழந்தையை ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார்கள் இதனால் மாணவர்களின் மனநிலை எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. இவையெல்லாம் தொடர்ந்தால் என்ன செய்தாலும் நிலைமை மாறப்பொவதில்லை. பள்ளிகள்தான் இந்த விஷயத்தில் முதல் அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும். முதலில் குழந்தைகளந்தன் பெரியவர்களுக்கும் மனநல ஆலோசனை பெற ஏற்பாடு செய்யத் தொடங்கலாம்.

கற்பனைகளும் உண்மை நிலையும்

தெருவோரச் சிறுவர்கள் மற்றும் வீட்டை விட்டு ஓடிவந்த குழந்தைகள்

கற்பனை: ஏழைகளின் வீடுகளில் இருந்துதான் குழந்தைகள் வெளியேறி ஓடி வந்து தெருவோரச் சிறுவர்களாக மாறுகிறார்கள். தெருக்களில் வசிக்கும் குழந்தைகள் கெட்ட வழக்கங்களைக் கொண்டிருப்பவர்கள்.

உண்மை: சரியான முறையில் கவனிக்கப்படாத எந்தக் குழந்தையும் ஓடிப் போகக்கூடிய வாய்ப்பு உள்ள குழந்தைதான். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கௌரவத்துடன் வாழ உரிமை உண்டு. இந்த உரிமையை மதிக்காமல் அல்லது மறுத்து நடந்துகொள்ளும் பெற்றோர்/ குடும்பம்/ பள்ளி/ கிராமம்/ சமூகம் ஆகியவர்கள் தங்களது குழந்தைகளை இழக்கும் அபாயத்தில் உள்ளனர். தெருவோரக் குழந்தைகளில் பெரும்பாலோர், வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தவர்கள்தாம். தங்களது வீடுகளை விட்டு நல்ல வாய்ப்புகள், நகரப் பகுதியின் மீதுள்ள கவர்ச்சி, நண்பர்களின் யோசனையைக் கேட்டு நடப்பது, அல்லது அவர்களுக்குப் பிடிக்காதபோதும் பெற்றோர்கள், கடுமையான கல்வி முறை உள்ள பள்ளியில் வலியுறுத்தி சேர்த்தது பிடிக்காமை அல்லது தங்களது வீட்டில் நிலவும் கொடுமைகளைத் தாங்க முடியாமல் நகரத்திற்கு ஓடிவருவது. வந்த இடத்திலும் மிகப் பரிதாபமான நிலைகளில் வாழ்க்கையை நடத்துவது போன்றவை நிகழ்கின்றன.

தெருவோரச் சிறுவர்கள் மோசமானவர்கள் அல்ல; அவர்கள் இருக்கும் சூழ்நிலைகள்தாம் மோசமானவை. இநதக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளைகூட முழுமையான உணவு கிடைப்பதில்லை. ஆகவே, மற்றவர்களால் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் பலவீனமான நிலையில் இருக்கிறார்கள். எப்போது தெரு வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்துவிட்டார்களோ, அப்போதே, தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவது, அதையொட்டிய பிரச்சினைகள், அந்தப் பிரச்சினைகளால் மீண்டும் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவது என்ற சூழலுக்குள் வந்துவிடுகிறார்கள். வயதில் குறைந்த குழந்தைகள், தங்களை விட வயதில் பெரிய குழந்தைகளின் தொடர்பு வரும்போது, அவர்களும் மற்றவர்களைப் போல, குப்பைகளைப் பொறுக்கும் தொழிலுக்கோ, அதே போன்று எளிதில் செய்யக்கூடிய தொழிலுக்கோ வந்து விடுகிறார்கள் இவைதவிர, சிறு திருட்டுக்கள், பிச்சை எடுப்பது, போதைப் பொருள் கடத்தல் போன்றவற்றில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

குழந்தைகள் தங்களது வீடுகளை விட்டு ஓடுவதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

  • இருப்பதை விட நல்ல வாழ்க்கையைத் தேடும் முயற்சி
  • நகரப்புறங்களின் கவர்ச்சி
  • நண்பர்களால் ஏற்படும் நெருக்கடி ஆரோக்கியமற்ற குடும்ப உறவுகள்
  • பெற்றோர்களால் கைவிடப்படும் நிலை.
  • பெற்றோர்களாலோ, ஆசிரியர்களாலோ அடிக்கப்படுவோமோ என்ற பயம்.
  • பாலியல் வன்கொடுமைகள்
  • சாதியப் பாகுபாடுகள்
  • பாலின அடிப்படையில் பாரபட்சம்.
  • உடல் ஊனமுற்ற நிலை.
  • எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பாதிக்கப்பட்டதால் பாரபட்சமாக நடத்தப்படும் நிலை.

"கண்காணிப்பு இல்லத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்ட தெருவோரச் சிறுவர்களின் பாலியல் வன்கொடுமை அனுபவங்கள்" பற்றி ஒரு ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதை மேற்கொண்டவர்கள், ஜி.எஸ். மீனா, ஆர்.சி. ஜிலோஹா, மற்றும் எம்.எம்.சிங் ஆகியோர். இவர்கள் இந்தியக் குழந்தைகள் மருத்துவ மையம் மற்றும் மௌலானா ஆசாத் மருத்துவக் கல்லூரியின் சமூக மருந்தியல் மற்றும் உளவியல் துறை ஆகியவற்றைச் சேர்ந்தவர்கள். 2003 - 2004ஆம் ஆண்டில், டெல்லியிலுள்ள கண்காணிப்பு இல்லம் ஒன்றில் தங்கியிருந்த ஆண்களிடம், ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. பாலியல் வன்கொடுமை எந்த அளவுக்கு இருக்கிறது, எந்த முறையில் உள்ளது என்பதைப் பற்றி ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. இந்த இல்லத்திலுள்ள பெரும்பாலான சிறுவர்கள் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தவர்கள். இவர்களில் 38.1% பேர் பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள். இவர்களை மருத்துவப் பரிசோதனை செய்து பார்த்ததில் 61.1% பேரிடம் பாலியல் ரீதியான கொடுமை நடந்ததற்கான உடல் ரீதியிலான அடையாளங்கள் இருந்தன. 40.2% பேரிடம் அவர்கள் நடத்தையில் அதற்கான அடையாளங்கள் தெரிந்தன. 44.4% பேர் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளானவர்கள். 25% பேருக்குப் பாலுறவு நோய்களுக்கான அறிகுறிகள் இருந்தன. அறிமுகம் இல்லாத அந்நியர்கள்தாம் பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளுக்கு இவர்களுக்கு ஆளாக்கியவர்கள் என்பதும் தெரியவந்தது.

கற்பனைகளும் உண்மை நிலையும்

எச்ஐவி/எய்ட்ஸ்

கற்பனை: எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் என்பது பெரியவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினை. குழந்தைகளுக்கும் இதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பற்றியும் இனப்பெருக்க ஆரோக்கியம், பாலுணர்வு, போன்ற விஷயங்கள் அவர்களது மனதைக் கெடுக்கவே செய்யும். எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கும் குடும்பத்திலிருந்து வரும் குழந்தைகள் பற்றிக் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அவர்களிடமிருந்து முடிந்தவரையில் விலகி இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பரவாமல் தடுக்கலாம்.

உண்மை நிலை: வயது, தோலின் நிறம், சாதி, பிரிவு, மதம், வசிக்கும் இடம், கீழ்த்தரமான ஒழுக்க நெறி உடையவர்கள், நல்ல அல்லது தீய செயல்களைச் செய்பவர்கள் போன்ற எந்த விதமான வித்தியாசமும் இந்த நோய்க்கு இல்லை. எல்லா மனிதர்களும் எச்ஐவி-யால் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களே.

எச்.ஐ.வி (உடலில் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியுள்ள செல்கள் குறைவதற்கான அறிகுறி) நோயை ஏற்படுத்தும் வைரஸ் கிருமிகள் எய்ட்ஸை உண்டாக்குகின்றன. இந்த நோய் எச்ஐவி பாஸிடிவ் பாதிப்புள்ள நபரின் உடலில் இருந்து வெளியேறும் விந்து போன்ற திரவப் பொருட்களால் பரவும். பெண்ணுறுப்பிலிருந்து வெளியேறும் திரவங்கள், இரத்தம் அல்லது மார்பில் சுரக்கும் பால் போன்றவை மூலமாக எச்ஐவி பரவும். இது மட்டுமின்றி, எச்ஐவி பாதிப்புள்ள இரத்தம் இருக்கும் ஊசியை உபயோகிப்பது, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மருந்துகள் செலுத்திய ஊசியைப் பயன்படுத்துவது, அவர்களுக்குப் பச்சை குத்திய ஊசியின் மூலம் பச்சை குத்திக் கொள்வது, போன்றவற்றாலும் பரவும்.

இன்றைய தேதியில் பல லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள், எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் பெருமளவில் அனாதைகளாகிவருகின்றன. அதனால் பெற்றோர்களின் கவனிப்பையும் பாதுகாப்பையும் இழந்துவருகின்றன. பொதுவாக, இதுவரையில் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் அன்னையிடமிருந்துதான் குழந்தைகளுக்குப் பரவிவந்தது. ஆனால், இந்தக் காலகட்டத்தில் குழந்தைகள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாவதினாலும் பலர் இந்த நோய்களால் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் பெருகி வருகின்றன. இளைஞர்கள் மத்தியில் போதைப் பொருள் பழக்கமும் இந்த நோய் ஏற்படுவதற்கான அச்சுறுத்தலை அதிகரித்துள்ளன. நிலைமை இவ்வாறு இருக்கும்போது, எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பற்றிய தகவல்களைக் குழந்தைகளுக்குக் கூறாமல் மறுப்பது நியாயமல்ல. நோயிலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்வது எப்படி என்பதை அறிவதற்கான அவர்களது உரிமையை மறுப்பதும் நியாயம் அல்ல.

ஆசியாவிலேயே, இந்தியாவில்தான் அதிக எண்ணிக்கையில் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்கள் இருக்கிறார்கள். இதற்கு அடுத்த இடம் சீனாவிற்கு. யுஎன் எய்ட்ஸ் அமைப்பின்படி இந்தியாவில் 0.16 மில்லியன் குழந்தைகள், அதுவும் 0-14 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் எச்ஐவியால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கேரளாவில் பரப்பனான்கடி என்ற இடத்தில், அரசு உதவி பெற்று இயங்கும் ஆரம்பப் பள்ளி உள்ளது. இதில், பரிதா ராஜ் என்ற ஆறுவயதுக் குழந்தையை சேர்க்க மறுத்துள்ளனர். அவளுடைய தந்தை எய்ட்ஸ் நோயினால் இறந்தவர் என்பதே இதற்குக் காரணம். இதை அறிந்த உள்ளூர் சமூக அமைப்புகள், அரசு அதிகாரிகள் தலையிட்டு, அந்தப் பெண்ணைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். அந்தப் பெண்ணுக்கு எச்ஐவி இல்லை என்று மருத்துவச் சான்றிதழ்கூடப் பெற்றுத் தந்தனர். ஆனாலும் பலன் இல்லை. உள்ளூரிலுள்ள அரசுப் பள்ளிகூட அந்தப் பெண்ணைச் சேர்த்துக்கொள்ள முன்வரவில்லை. ஆதாரம்: Future Forsaken, Human Rights Watch, pg. 73, 2004

நோய் தொற்றியுள்ள குழந்தையைத் தொடுவதாலோ பக்கத்தில் உட்காருவதாலோ கட்டியணைத்துக் கொள்வதாலோ முத்தம் கொடுப்பதாலோ விளையாடுவதாலோ இந்த நோய் பிறருக்குப் பரவாது.

குழந்தைக்கான தகவல் உரிமை என்பது, குழந்தையின் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே, குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்தவுடன், அவர்களுக்குப் பாலுணர்வு, இனப்பெருக்க ஆரோக்கியம் என்பன பற்றி விளக்கும்போது, எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் ஆகியவற்றையும் வயதிற்குத் தகுந்தாற்போல சொல்வது அவசியம். ஆனால், நமது குழந்தைகள் மனதில் இருக்கக் கூடிய கேள்விகள் குறித்துக்கூட அவர்களுடன் கலந்து பேச நாம் தயாராக இல்லை. இதனால், இது பற்றிய பேச்சையே நாம் தவிர்த்துவிடுகிறோம். வாழ்க்கைக்குத் தேவையான கல்வியான இதைப் பற்றிக் குழந்தைகளுக்கு போதிக்க நாம் தயாராக வேண்டியது அவசியம். மாணவர்களுக்கும் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் ஆகியன பற்றிக் கற்பிக்க வேண்டியதற்குப் பதிலாக, கடந்த காலங்களில் பல பள்ளிகளில் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்தினால், குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்க்காமலும், சேர்ந்து படிக்கும் குழந்தைகளை வெளியேற்றியும் இருக்கின்றனர். இது போன்ற அடிப்படைச் சேவைகள் மற்றும் மனித உரிமைகள் ஆகியவற்றைக்கூட அவர்களுக்குக் கிடைக்காமல் செய்வது, நிச்சயமாக பாரபட்சமாக நடந்துகொள்ளுவதற்கு சமம். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சமத்துவம் மற்றும் பாரபட்சமின்மையை உறுதிசெய்கிறது. சமத்துவத்திற்கு எதிராக செயல்படுவர்கள், பாரபட்சமாக நடந்துகொள்கிறவர்கள் ஆகியோர் தண்டனைக்குரியவர்களாவர்.

எச்ஐவி - பாசிடிவ் யாருக்காவது இருக்கிறது என்ற தகவல், அவர்களுக்கு உடனடியாக மருத்துவ உதவி கிடைக்கச் செய்ய உதவுவதற்கோ பாதிக்கப்பட்டவர் மற்றவர்களுக்கு அதைப் பரப்பாமல் எப்படி நடந்துகொள்வது என்பது பற்றி அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறுவதற்கோதான் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்த நோய் வரக்கூடிய வாய்ப்புகள்/சூழ்நிலை இருக்கக் கூடியக் குழந்தைகளை அப்படி நேராமல் தடுக்கப் பள்ளிகளில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்களை வெளியேற்றினால், அவர்கள் எளிதில் இந்த நோயினால் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கவே செய்யும். அதிகரித்துவரும் இந்த அபாயத்தைப் பாரபட்சம் காட்டுவதன் மூலம் போக்கிவிட முடியாது.

கற்பனைகளும் உண்மைகளும் - சாதிய அடிப்படையில் பாரபட்சம்

 

கற்பனை: தீண்டாமை, சாதியப் பாகுபாடுகள் எல்லாம் இப்போது பழங்கதை. தலித் அல்லது தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்/பழங்குடியினர் ஆகிய பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள், எந்த விதத்திலும் பாகுபாடுகளை, எதிர்கொள்வதில்லை. இடஒதுக்கீடு அவர்களது வாழ்வில் நல்ல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

உண்மை: இது உண்மை அல்ல. இந்த இனங்களைச் சார்ந்த நபர் சாதியப் பாகுபாட்டை மிகச் சிறு வயதிலிருந்தே அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கிறார். அவள்/அவன் என்று யாராக இருந்தாலும் பாகுபாட்டைப் பள்ளியில், விளையாட்டு மைதானங்களில், மருத்துவமனைகளில் என்று எல்லா இடங்களிலும் பாரபட்சத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். இந்தப் பட்டியல் முடிவின்றி நீண்டுகொண்டே போகிறது. சமூகத்தில் வறுமையிலும் வாழ்க்கைத் தரத்திலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள, தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்/பழங்குடியினர் போன்றவர்களுக்குப் பல நடவடிக்கைகள் மூலம் உதவலாம். அவர்களது பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளை அவர்கள் அனுபவிப்பதை உறுதி செய்வதன் மூலம், இந்தப் பாகுபாடு பிரச்சினையைச் சமாளிக்கலாம். குறிப்பாக, கல்வி கற்க உரிமை மற்றும் வாய்ப்புகள், ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்த மருந்து வசதிகள், சமூகப் பாதுகாப்பு சேவைகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் தடையின்றிப் பெறுமாறு செய்யலாம். குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு, வாழ்வில் மலர்ச்சி ஏற்படத் திட்டங்கள் தீட்டிச் செயல்படுத்தல் மனிதக் கழிவுகளை மனிதனே எடுக்கும் நிலையை ஒழிப்பது போன்றவற்றின் மூலம் மாறுதல்களை ஏற்படுத்த முடியும்.

16. கற்பனைகளும் உண்மையும்: உடல் ஊனமுற்ற நிலை

கற்பனை: உடல் ஊனம் என்பது சாபம். உடல் ஊனமுற்ற குழந்தையால் எந்தப் பயனும் இல்லை. இவ்வகையான குழந்தைகள் குடும்பத்திற்குப் பாரம்தான். அவர்கள் பொருளாதார ரீதியில் எவ்விதப் பங்களிப்பையும் செய்ய முடியாதவர்கள். அவர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதால் எவ்விதப் பலனும் இல்லை. உண்மையில் பெரும்பாலான உடல் ஊனக் குறைபாடுகளுக்குத் தீர்வோ மருந்துகளோ இல்லை.

உண்மை நிலை: உடல் ஊனம் என்பது சாபம் அல்ல. கர்ப்ப காலத்தில் தாய் ஒழுங்கான முறையில் கவனிக்கப்படாமல் இருப்பதால் ஏற்படுவது இது. மிகச் சில சமயங்களில், பரம்பரை நோயாக ஏதேனும் ஒரு ஊனம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. குழந்தைக்கு மருத்துவ உதவி தேவைப்படும்போது கிடைக்காமல் இருப்பது, சரியான முறையில் சரியான நேரத்தில் தடுப்பூசி போடாமல் இருப்பது, விபத்து, காயம் பட்டு, அது பெரிதாக ஆவது போன்றவைதான் உடல் ஊனமாவதற்கான பிற காரணங்கள் என்று கூறலாம்.

மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருப்பவர் மற்றும் உடல் ஊனமுற்றவர் ஆகியவர்களைப் பொதுவாக மற்றவர்கள் பரிதாபத்துடனே நடத்துகின்றனர். ஆனால் ஊனமுற்றவர்கள் தனிநபர் என்ற விதத்தில், நம்மைப் போலவே அனைத்து உரிமைகளும் கொண்டவர்கள் என்பதை நாம் நாம் மறந்துவிட்டோம். பரிதாபம்/கருணை என்பதை விட, அவர்களது நிலையைச் சரியான விதத்தில் அறிந்துகொள்வதுதான் அவர்களுக்கு வேண்டியது.

ஊனத்தை நாம் ஒரு களங்கமாகக் கருதுகிறோம். மனநிலை சரியில்லாதவர் ஒரு குடும்பத்தில் இருந்தால், அந்தக் குடும்பம் சமூகத்தால் இழிவான முறையில்பார்க்கப்படுகிறது. எந்தக் குழந்தையாக இருந்தாலும், எந்த வகையிலான ஊனத்தால் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தாலும், ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கல்வி என்பது அவசியம். ஏனெனில் இதன் மூலம்தான் குழந்தையின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கு உதவ முடியும்.

ஊனமுற்ற குழந்தைகளுக்குச் சிறப்புத் தேவைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை நாம் கவனிக்க வேண்டும். சரியான முறையில் வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டால் அவர்களால் தங்களது வாழ்க்கையை நடத்திக்கொள்ளத் தேவையான திறமைகளைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். அவர்களது வாழ்க்கையை நடத்தத் தேவையான உதவிகள், வாய்ப்புகளை நாம் வழங்காமல் அலட்சியப்படுத்தும்போதுதான் ஊனமுற்ற நிலை பரிதாபத்திற்குரிய நிலையாக மாறுகிறது.

2001ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, 0-19 வயதுள்ளவர்களில், 1.67 சதவிகிதம் பேர் ஊனமுற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். மத்திய அரசின் திட்டக் கமிஷன் தயாரித்த பத்தாம் ஐந்து ஆண்டுதிட்ட விளக்க ஆவணத்தின்படி, நாட்டில் 0.5-1.0 சதவிகிதக் குழந்தைகளுக்கு மூளை வளர்ச்சி குன்றியிருக்கிறது.

இப்போது இருக்கும் கல்வித் திட்ட முறையில் ஊனமுற்ற குழந்தை எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கும் தடைகள்:

உடல் ஊனம்/மனநிலை பாதிப்பு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள குழந்தைகளுக்கு என்று தேவையான வசதிகளுடன் கூடிய சிறப்புப் பள்ளிகள் ஏதும் இல்லை.

ஊனம் உள்ள குழந்தைகள் பொதுவாக, விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்வார்கள். இம்மாதிரியான குழந்தைகளின் தேவைகளைப் புரிந்து அதற்கேற்றாற்போல பாடங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்கும் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்கள், பள்ளிகளில் இல்லை.

இத்தகைய குழந்தைகளுடன் பழகும் மற்ற குழந்தைகள், இவர்களது பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பது. பொதுவாகவே, உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள், மனநிலை பாதிப்புள்ள குழந்தைகள் ஆகியோர் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மற்றவர்களை விட அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்வார்கள். இதைப் பிற மாணவர்கள் கிண்டல் செய்வது; உடல் ஊனமுற்றால், அதைக் குறித்துக் கேலி செய்வது போன்றவை நடக்கின்றன.

பொது இடங்களில் உடல் ஊனமுற்றவர்கள் நடமாவதற்குத் தோதான வகையில் எந்தச் சிறப்பு ஏற்பாடுகளும் இல்லை. உதாரணமாக, ஏறுவதற்கும் இறங்குவதற்கும் சரிவு மேடைகள், சிறப்பாக வடிவமைத்த நாற்காலிகள் பொது இடங்களில் இல்லாத நிலை, உடல் ஊனமுற்றவர் உபயோகிக்கும்படியான கழிவறை அமைப்புகள் போன்றவை இல்லை.

உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைக்குச் சரியான விதத்தில் சில திறன்களைக் கற்றுக் கொடுப்பதன் மூலம், பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம், அவனுக்கோ அவருக்கோ சுயமாகச் சம்பாதிக்கும் நிலையை ஏற்படுத்தித்தர முடியும்.

இது மட்டுமின்றி, ஆரம்ப கட்டத்திலேயே கண்டுபிடித்து சிகிச்சைகள் அளிக்கப்பட்டால் பெரும்பாலான உடல் ஊனங்கள், 'நிரந்தரமாகச் சரி செய்ய முடியாது' என்ற நிலையை எட்டாமல் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். குறிப்பாக, மனநிலை பாதிப்புகளில் பெரும்பாலானவை சரியான நேரத்தில், ஒழுங்கான முறையிலான சிகிச்சை அளிப்பதன் மூலம், சம்பந்தப்பட்ட நபர் மனநோயாளியாக மாறாமல் காப்பாற்ற முடியும்.

மோதல்கள், மனிதனால் உருவாக்கப்படும் பேரிடர்கள் ஆகியவற்றின்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் உள்ள ஒவ்வொரு ஆசிரியரும், பெரும் தகராறுகள், சமூகப் பிரச்சினைகள், அரசியல் தகராறுகள், போர் மற்றும் இயற்கைச் சீற்றத்தால் பேரழிவுகள் ஆகியன ஏற்படும்போது சிறப்பான கவனித்துடன் செயல்பட வேண்டும். இம்மாதிரியான சூழ்நிலைகளில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு அதிகப் பாதுகாப்பு தேவைப்படும். இதை அவர்கள் சார்ந்த சமூகம் உணர்ந்தால்தான், இத்தகைய சிறப்பான பாதுகாப்பினைக் குழந்தைகளுக்குத் தந்து, அவர்களைக் காக்க முடியும்.

Filed under:
3.0625
தங்கள் மதிப்பீட்டை பதிவு செய்ய, நட்சத்திரங்களின் மீது நகர்த்தி க்ளிக் செய்யவும்
கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top