பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

மக்களாட்சி - ஓர் கண்ணோட்டம்

மக்களாட்சி முறையின் தோற்றம் மற்றும் வகைகள் பற்றிய தகவல்கள் இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பொருளும் விளக்கமும்

மக்களாட்சி என்பது, "சுதந்திரமான தேர்தல் முறைப்படி உயர் அதிகாரம் பெற்ற மக்கள் தெரிந்தெடுக்கும் அரசாங்கம். இதில் மக்கள் அல்லது அவர்களுடைய பிரதிநிதிகள் ஆட்சியதிகாரம் பெற்றிருப்பார்கள்"

ஆப்ரகாம்லிங்கன், "மக்களாட்சி என்பது மக்களால் மக்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மக்களால் ஆளப்படும் அரசாங்கமாகும்" என கூறுகிறார். பெரும்பாலான விளக்கங்கள், நாம் பின்பற்றும் முறைகள், மற்றும் நிறுவனங்கள் பற்றியவைகளாக இருக்கின்றன.

எத்தனைவகை மக்களாட்சிகள் இருக்கின்றனவோ அத்தனை வகை விளைவுகள், தாக்கங்கள் இருக்கின்றன. கீழே சில விளக்கங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. மக்கள் என்று பொருள்படும் "demos மற்றும், 'ஆட்சியதிகாரம்' என்று பொருள் தரும் Kratos என்ற கிரேக்க மொழிச் சொற்களிலிருந்து மக்களாட்சி (democracy) என்னும் சொல் வந்தது.

  • மக்கள் விருப்பத்திற்கிணங்க நடைபெறும் அரசாங்கம்.
  • உயர் அதிகாரம் கொண்ட மக்களது அரசாங்கமுறை.
  • மக்கள் நேரிடையாகவோ பிரதிநிதிகள் மூலமாகவோ செய்யும் ஆட்சி.
  • மக்கள் அல்லது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் செய்யும் ஆட்சி.
  • மக்களாட்சி எனும் சொல்லே மக்கள் அவர்களாகவே ஆட்சி செய்கிறார்கள் என்பதையே குறிக்கிறது.
  • மக்களாட்சி என்பது ஆட்சியாளர்களை அவ்வப்போது மாற்றி மக்கள் தந்துள்ள உரிமை அடிப்படையில்தான் ஆட்சியாளர்கள் ஆட்சி செய்கிறார்கள் என்பதும் அவர்களை அமைதியான முறையில் மாற்ற உரிமை பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதாகும்.

மக்களாட்சியின் வரலாறு

மக்களாட்சியின் வரலாறானது ஒரே சீராகவோ, மித வேகத்துடனோ வளர்ந்ததல்ல என்று புகழ்பெற்ற அரசியல் அறிஞர் சாமுவேல் பி.ஹெட்டிங்கன் கூறுகிறார். ஆனால் பல்வேறு வரலாற்று அலைகளால் மக்களாட்சி முன்னேற்றடைந்துள்ளது. ஹட்டிங்கன் கீழ்காணும் மூன்று வரலாற்று அலைகளால் உருவானது என கண்டறிந்துள்ளார்.

மக்களாட்சியின் முதலாம் அலை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்திலிருந்து தொடங்கியது. முதலாம் அலை பெரும்பான்மையான அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் ஆண் குடிமக்கள் வாக்களிக்கும் உரிமை தொடங்கிய காலத்திலிருந்து 1920களில் முடிவடைகிறது. அக்கால கட்டத்தில் 20 நாடுகளில் மக்களாட்சி முறை செயல்முறை படுத்தப்பட்டிருந்தது.

மக்களாட்சியில் முதலாம் அலைவீச்சு மக்களாட்சிக்கு எதிராக ஏற்கெனவே வளர்ந்த முறைக்கு எதிராக மாறியது. 1922 ஆம் ஆண்டு முசோலினியின் பாசிச கட்சி இத்தாலியில் ஆட்சி புரிந்ததிலிருந்து 1942 ஆம் ஆண்டு வரை மக்களாட்சி வீக்கமடைந்தது. அக்காலத்தில் மக்களாட்சியை பின்பற்றுகிற நாடுகளின் எண்ணிக்கை 11 ஆக குறைந்தது.

மக்களாட்சியின் இரண்டாம் அலை நேச நாடுகள் இரண்டாம் உலக போரில் வெற்றி பெற்றதிலிருந்து தொடங்கியது. இரண்டாம் அலை படிப்படியாக வளர்ந்து 1962 ஆம் ஆண்டில் 36 நாடுகள் மக்களாட்சி முறையை பின்பற்றும் அளவிற்கு வளர்ந்தது. இரண்டாம் அலையும் 1970 களில் குன்றத் தொடங்கியது. அக்காலக்கட்டத்தில் மக்களாட்சியை பின்பற்றும் நாடுகளின் எண்ணிக்கை 30 ஆக குறைந்தது.

1974 ஆம் ஆண்டு முதல் மக்களாட்சியின் மூன்றாம் அலை தொடங்கியது என்கிறார் ஹட்டிங்கன். மேலும் 30 நாடுகள் மக்களாட்சி முறையை பின்பற்றும் நாடுகளின் எண்ணிக்கையில் சேர்ந்து இரு மடங்காக மக்களாட்சியை பின்பற்றும் நாடுகள் உலகில் உயர்ந்தன. சாமுவேல் ஹட்டிங்கன் உலகத்தில் பல்வேறு பகுதிகளில் நிகழும் சிக்கலான அரசியல் மற்றும் கலாச்சார சக்திகளை ஆராய்ந்த போதிலும் அவரால் மக்களாட்சிக்கு முடிவான ஒரு விளக்கத்தை அளிக்க முடியவில்லை. ஹட்டிங்கன் மக்களாட்சியின் மூன்றாம் அலையும் குன்ற எப்பொழுதும் வாய்ப்புள்ளதாக கூறுகிறார். அப்பொழுது மக்களாட்சியின் நான்காம் அலைக்கான வாய்ப்பு இருப்பதாக கணித்துள்ளார். இது இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் நடக்கலாம் என்று கூறுகிறார்.

பெரும்பாலான ஹட்டிங்கன் எழுத்துக்கள் பொருளாதார முன்னேற்றமே மக்களாட்சி வளர வாய்ப்புள்ளதாக கூறுகின்றன. அத்தகைய வாய்ப்புகள் அரசியல் தலைவர்களின் கையில்தான் உள்ளதாக கூறுகிறார். மக்களாட்சியை நேரடி மக்களாட்சி மற்றும் மறைமுக மக்களாட்சி என இரு வகையாக பிரிக்கலாம்.

நேரடி மக்களாட்சி

நேரடி மக்களாட்சி முறையில் அனைத்து குடிமக்களும் எவ்வித இடைப்பட்ட பிரதிநிதிகளில்லாமலும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அல்லது பணியமர்த்தப்பட்ட அலுவலர்கள் இல்லாமலும் மக்களாகவே நேரடியாக பொது முடிவுகளில் கலந்து கொண்டு பொது முடிவுகளை எடுக்கும் முறை நேரடி மக்களாட்சி எனப்படும்.

நேரடியான மக்களாட்சி முறையை நடைமுறைப்படுத்த குறைந்த எண்ணிக்கையிலான மக்கள் உள்ள சமுகத்தில், அமைப்பில் அல்லது இன குழுக்களில் தான் நேரடி மக்களாட்சி முறை நடைமுறைப்படுத்த முடியும். எடுத்துக்காட்டாக தொழிற்சங்கத்தின் குறைவான எண்ணிக்கை உள்ள கிளை கழகத்தில் உறுப்பினர்கள் ஒரு சிறு அறையில் ஒன்று கூடி தங்களுடைய கருத்துக்களை விவாதித்து, பெரும்பாலான உறுப்பினர்களின் விருப்பம் அல்லது வாக்களிப்பின் மூலம் ஒரு முடிவை எட்டுவதாகும்.

பண்டைய கிரேக்க நாட்டின் ஏதென்ஸ் நகரத்தில் தான் உலகத்தில் முதன்முதலாக நேரடியான மக்களாட்சி முறை செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்நகரில் 5000 மக்களிலிருந்து 6000 மக்கள்வரை ஒன்று கூடி தங்களுடைய பொது முடிவுகளை எட்டினர். தற்பொழுது சுவிஸ்சர்லாந்து நாட்டில் தான் நேரடியான மக்களாட்சி முறை தேசிய அளவில் இன்றளவும் வெற்றிகரமாக செயல்பட்டு வருகிறது.

மறைமுக மக்களாட்சி

ஒவ்வொரு குடிமகனும் தன்னுடைய நாட்டிற்காக நேரடியாகவோ அல்லது சுதந்திரமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகளாகவோ அரசாங்கத்தில் பங்கெடுத்துக் கொள்வது மறைமுக மக்களாட்சி எனப்படும்.

குடிமக்களின் விருப்பமே அரசாங்க அதிகாரத்தின் அடிப்படையாக அமைதல் வேண்டும். மேலும் அம்மக்களின் விருப்பமானது தொடர்ந்து நேர்மையாக நடைபெறும் தேர்தல்களால், ஆளப்படுதல் வேண்டும். அனைவரும் எவ்வித பாகுபாடின்றி சமமாக தேர்தல்களில் மறைமுக வாக்களிப்பின் மூலமாகவோ அல்லது சுதந்திரமாக வாக்களிப்பதன் மூலமாக வோதேர்ந்தெடுக்கும் முறையாகும். இந்திய குடியரசு இவ்வகையான மக்களாட்சிக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

வாக்களிக்கும் முறை மக்களாட்சிக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கிறது. அது தலைவர்கள் சரியான பாதையில் செல்லவும், அவர்கள் மக்களுக்கு பணியாற்றவும், எவ்வாறு அவர்கள் பணியாற்றினார்கள் என்பதை மக்கள் தெரிந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது.

தேர்தல்கள் நடக்கும் காலகட்டத்தில் குடிமக்கள் அவர்களுடைய வாக்கை அவர்கள் விரும்பியவருக்கு வாக்களிக்கலாம். அவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்கள் மக்களின் பிரதிநிதிகளாவார்கள். அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை பதவி வகிக்க தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

அப்பிரதிநிதிகள் வாக்காளர் தொகுதிகளிலோ அல்லது வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவ அடிப்படையிலோ அல்லது அவ்விரண்டும் சேர்ந்த பிரதிநிதித்துவ முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

அரசியலமைப்பு மக்களாட்சிகள்

மக்களாட்சிகள் பெரும்பாலும் எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பை அடிப்படையாக கொண்டோ அல்லது நாட்டின் மிக உயர்வான சட்டத்தை அடிப்படையாக கொண்டோ செயல்படுகின்றன. அச்சட்டங்கள் சட்டமியற்றுபவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்து சட்டமியற்றுவதற்கும் துணைபுரிகின்றன.

எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பில் மக்கள் தங்கள் உரிமைகளை அனுபவிப்பதற்கு வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. மக்களாட்சியின் உண்மையான வலிமையே அடிப்படை உரிமைகளையும், சுதந்திரத்தையுமே சார்ந்துள்ளது எனலாம்.

அடிப்படை உரிமைகளும், மக்களின் சுதந்திரமுமே மக்களாட்சி வெற்றிகரமாக செயல்பட உதவுகிறது. பலநாடுகளில் அடிப்படை உரிமைகள் மக்களை காப்பதற்காக அரசியலமைப்பிலேயே அதன் பகுதியாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. இவ்வரசியலமைப்பே இதர அமைப்புகளும் சட்டங்களும் என்ன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பெரும்பான்மை பலம் கொண்ட அரசாங்கம் அதன் விருப்பப்படி மாற்றங்கள் கொண்டு வருவதை தடை செய்வதற்காக ஏதேனும் ஒரு தனிப்பெரும்பான்மை அல்லது வாக்காளர்க் கருத்துக் கணிப்படிப்படையில்தான் திருத்தச் சட்டம் கொண்டு வர வேண்டுமென்று அரசியலமைப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மக்களாட்சியின் இன்றியமையாதவைகள்

பெரும்பாலான மக்களாட்சிகள் சுதந்திரமான, நியாயமான தேர்தல்கள் நடத்தி தங்களை உண்மையான மக்களாட்சி நாடுகள் என்று கூறுகின்றன. அவ்வகையான மக்களாட்சிக்கு தேவையான அடிப்படை கொள்கைகள் என சிலவற்றை அரசியல் அறிஞர்கள் தந்துள்ளனர்.

தேர்தல்களை மட்டுமே வைத்து ஒரு நாட்டை மக்களாட்சி நாடு என்று கூறிவிட முடியாது. மக்களாட்சி முறையைப் பின்பற்றும் நாடுகள் மற்றும் மக்களாட்சி பற்றிய கொள்கைகளை ஆராய்ந்து அதனடிப்படையில் கீழ்க்கண்டவை மக்களாட்சி முறைக்கு இன்றியமையாதவை என உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இவற்றின் அடிப்படையில் ஒரு நாடு மக்களாட்சிதானா மற்றும் அது இவற்றை பின்பற்றுகிறதா என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

  1. அரசாங்கத்தின் பொது முடிவுகள் மற்றும் அதன் கொள்கைகளின் கட்டுப்பாடு அந்நாட்டின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளிடம் இருத்தல் வேண்டும்.
  2. பிரதிநிதிகள் அவ்வப்போது நடக்கும் நியாயமான தேர்தல்களின் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருத்தல் வேண்டும்.
  3. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் அரசியலமைப்பிற்கு உட்பட்ட தங்களுடைய அதிகாரங்களை செயல்படுத்த வேண்டும்.
  4. வயது வந்த அனைவருக்கும் தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமை இருத்தல் வேண்டும்.
  5. வயது வந்த அனைவரும் அரசாங்கப் பதவிகள் பெற உரிமை பெற்றிருக்கவேண்டும்.
  6. குடிமக்கள் அனைவருக்கும் தங்களுடைய அரசியல் சார்ந்த கருத்துக்களை அரசின் தண்டனையில்லாமல் வெளிபடுத்துவதற்கான உரிமையை பெற்றிருத்தல் வேண்டும்.
  7. குடிமக்கள் அனைவருக்கும் அரசின் கொள்கைகளை தெரிந்து கொள்வதற்கு தேவையான பல்வேறு மாற்று செய்தி சாதனங்கள் வாயிலாக கொள்கைகளை தெரிந்து கொள்வதற்கான உரிமை பெற்றிருக்க வேண்டும்.
  8. குடிமக்கள் சுதந்திரமாக கழகங்களை அமைப்பதற்கும், சங்கங்கள் அமைப்பதற்கும், அக்கழகங்களால் சுதந்திரமான அரசியல் கட்சிகளை தோற்றுவிப்பதற்கும், பல்வேறு தன்னலக் குழுக்களை அமைப்பதற்கும் உரிமை பெற்றிருத்தல் வேண்டும்.
  9. அரசாங்கமானது தன்னாட்சி உடையதாகவும், அது வேறு எந்தவித வெளிகட்டுபாடுகளால் கட்டுப்படாமல் சுதந்திரமாக செயல்படுவதாகவும் இருக்கவேண்டும்.

(குறிப்பாக ஒப்பந்தங்கள் போன்றவை) மேற்கூறப்பட்ட தேவைகள் எந்த நாட்டில் பின்பற்றப்படவில்லையோ அந்நாடுகளை உண்மையான மக்களாட்சி என்று கூறமுடியாதென அரசியல் அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்.

மக்களாட்சியின் திறனாய்வு

குடிமக்களுக்கு மக்களாட்சியை பற்றி கற்பிப்பது, அக்கற்பிப்பவர்களால் மக்களுக்கு அவர்களை சுற்றியுள்ள சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிகழ்வுகளை பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும் ஆராய்வதற்கும் உதவியாக இருக்கிறது.

மக்களாட்சி பற்றிய கல்வி குடி மக்கள் அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளை பற்றி கடுமையாக விமர்சனம் செய்வது, அதிகாரத்தை எவ்வாறு அரசாங்கம் பயன்படுத்துகிறது, மற்றும் தேர்தல்களின்போது வெளியிடப்படும் வாக்குறுதிகளை அடுத்த தேர்தலுக்குள் அரசாங்கம் செயல்படுத்தியுள்ளதா என்பதை பற்றி குடிமக்கள் தெரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.

கற்றறிந்தவர்களின் பல்வேறு விமர்சனங்களால் ஒரு நல்ல கட்டமைப்பை உருவாக்குவது, அதன்மூலம், மற்ற கற்றறிந்தவர்களும் எவ்வாறு நல்ல விமர்சனங்களை அமைதியாக மக்களாட்சியில் செயல்படுத்துவது ஆகியவை மக்களாட்சி ஆய்வில் முக்கியமானது.

மக்களாட்சி முறையிலான சமுதாயம்

மக்களாட்சி என்பது அரசியலமைப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ள விதிகள் மற்றும், வழிமுறைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு செயல்படும் அரசாங்கம் என்பதாகும். மக்களாட்சி முறையில் அரசாங்கம் ஒரு அங்கம் தான். அது பல்வேறு வகையான சமூக நிறுவனங்களையும், அரசியல் கட்சிகளையும், பல்வேறு கழகங்களையும், ஒன்றிணைந்து செயல்படுகிறது.

இவ்வாறு பல்வேறு சமூக, அரசியல், பொருளாதார நிறுவனங்கள் மக்களாட்சி முறையிலான சமூகத்தில் காணப்படுவதால் அதை நாம் பன்முகதன்மை என்கிறோம். அந்நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து செயல்பட அரசாங்கத்தின் சட்டத்தையோ, அதிகாரத்தையோ சார்ந்திருப்பதில்லை.

மக்களாட்சியின் தூண்கள்

  • மக்கள் இறைமையை பெற்றிருத்தல்
  • அரசாங்கம் மக்களின் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப் பெற்றிருத்தல்.
  • பெரும்பான்மையோர் ஆட்சி
  • மனித உரிமைகளை பாதுகாத்தல்
  • சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளை மதித்தல்
  • சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்கள்
  • சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்
  • சட்டமுறைகளைப் பின்பற்றி நடத்தல்
  • அரசியலமைப்பில் அரசாங்கத்தின் எல்லையை வரையறை செய்திருத்தல்
  • சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார பன்மைத்துவம்

மக்களாட்சியின் நன்மைகள்

  1. ஒவ்வொரு குடிமகனும் அரசாங்கத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டு அரசாங்கம் சிறப்பாக செயல்பட ஒத்துழைப்பது மக்களாட்சியின் மிக பெரிய நன்மையாகும்.
  2. மக்களாட்சியில் பொதுமக்கள் சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார விசயங்களில் நன்கு சிறப்பாக விழிப்புடன் இருக்க இது வழிவகை செய்கிறது.
  3. மக்களாட்சியில் பொதுமக்களிடையே தேசிய உணர்வை வளர்த்து மக்களை இரத்த புரட்சிகள் ஏற்படா வண்ணம் தடுக்கிறது.
  4. மக்களாட்சி, நாட்டின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக உள்ளது. மேலும் சமூக மாற்றங்கள் அமைதியான முறையில் நிகழ, மக்களாட்சி முறையில் இடமளிக்கிறது.
  5. மக்களாட்சி குடிமக்களுக்கு பேச்சுரிமை, கூடுவதற்கான உரிமை, செயல்படுவதற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்துகிறது.
  6. மக்களாட்சி, சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் மனித வளர்ச்சிக்கு உதவுவதற்கு பாதுகாப்பளிக்கிறது.

மக்களாட்சியின் குறைகள்

  1. மக்களாட்சி சில சமயங்களில சிறுபான்மையினரின் கருத்துக்கள் நல்லதாக இருந்தாலும், பெரும்பான்மையினரின் கருத்துக்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
  2. அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் அரசாங்கத்தில் பதவியில் இருப்பவர்கள், அரசியல் கட்சி உறுப்பினர்களையும் மக்களையும் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் பெற்றிருப்பது மக்களாட்சியின் ஒரு குறைபாடாகும்.
  3. மக்களாட்சி தனிமனிதன் கருத்துக்களை பிரதிபலிப்பதை ஊக்கப்படுத்துவதில்லை.
  4. மக்களாட்சி அதிக செலவினங்களை கொண்ட அரசாங்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. தேர்தல்கள் அடிக்கடி நடைபெறுவதால் மக்களின் வரிப் பணம் வீணாகிறது.
  5. மக்களாட்சியில் கையூட்டுகளையும், அதிகாரிகளின் சட்ட மீறல்களையும் தடுக்க முடிவதில்லை.
  6. மக்களாட்சியில் அரசாங்கத்தில் ஒன்றும் அறியாத புதியவர்கள் அதிக அளவில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது. இது சாதாரண மக்கள் மற்றவர்கள் மேல் ஆதிக்கம் செலுத்தும் போக்கை ஏற்படுத்துகிறது.

நேரடி மக்களாட்சியின் கருவிகள்

மக்களாட்சி இருவகைப்படும் என்று ஏற்கனவே நாம் பார்த்தோம். அவைகளாவன

  1. நேரடி மக்களாட்சி
  2. மறைமுக மக்களாட்சி

நேரடி மக்களாட்சியின் கருவிகள் கீழ்வருமாறு:

  1. தொடக்கவுரிமை
  2. பொதுமக்கள் வாக்கெடுப்பு
  3. திரும்ப அழைத்தல்

மேற்கண்ட கருவிகள் நேரடி மக்களாட்சி சிறப்பாக செயல்பட உதவும் கருவிகளாகும். இவை சுவிஸ்சர்லாந்து நாட்டில் இன்றளவும் செயல்பட்டு வருகின்றன. நேரடி மக்களாட்சி முறையை பல்வேறு நாடுகளில் நடைமுறை படுத்த முனைந்தாலும் அவை வெற்றிகரமாக செயல்படவில்லை.

தொடக்கவுரிமை

தொடக்கவுரிமை என்பது நேரடி மக்களாட்சியின் ஒரு வழிமுறையாகும், அம்முறையில் வாக்காளர்கள் சட்டமன்றத்தில் மக்களுக்கு தேவையான சட்டங்களை இயற்றவில்லை என்று கருதினால் குடிமக்கள் அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்கு அதைக் கொண்டுவந்து அதற்காக தேவைப்படும் சட்டமியற்ற விழைவது தொடக்கவுரிமை எனப்படும். தொடக்கவுரிமையை நடைமுறைப்படுத்த சில வழிமுறைகளும், குறைந்தபட்ச தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். அக்குறைந்தபட்ச தேவைகளின் மிக முக்கியமான ஒன்று, குறைந்த பட்சம் 50,000 வாக்காளர்கள் அரசாங்கத்திற்கு தங்களுடைய மனுவை செலுத்தி தங்களுக்கு தேவையான சட்டத்தை இயற்ற அரசாங்கத்தை வேண்டுவதாகும். அரசாங்கம் அம் மனுக்களை ஏற்றுக்கொண்டு சட்டமியற்றலாம் அல்லது மறுக்கலாம். ஆனால் அம்மக்களின் கோரிக்கைகள் பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவை பெற மிக முக்கிய காரணியாக அமைந்து அரசாங்க சட்டமியற்ற விழையலாம்.

பொதுமக்கள் வாக்கெடுப்பு:

பொதுமக்கள் வாக்கெடுப்பு என்பதும் நேரடி மக்களாட்சியின் ஒரு வழிமுறையாகும். இவ் வழிமுறையின்படி தேசிய பாராளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட முக்கியமான மசோதா பொது மக்கள் வாக்கெடுப்புக்கு விட்ட பின்பே சட்டமாகும். அரசாங்கத்தால் கொண்டுவரப்பட்ட மசோதாக்களை குடிமக்கள் ஏற்கலாம் அல்லது ஏற்க மறுக்கலாம். மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டால் சட்டமாகும். மக்கள் வாக்கெடுப்பு முறையில் இரு வகைகள் உள்ளன.

அவையாவன

  1. கட்டாய வாக்கெடுப்பு
  2. விருப்ப வாக்கெடுப்பு.

இவ்விரு வகைகளிலும் சில வழிமுறைகள் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன.

திரும்ப அழைத்தல் :

மக்களாட்சியில் வாக்காளர்கள் அவர்கள் பிரதிநிதிகளை தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புகிறார்கள். அவர்கள் தேசிய சட்டமன்றம், ஊராட்சி மன்றங்களுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். ஒரு முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் அவர்களுடைய பதவிக்காலம் முடியும்வரை பதவி வசிக்க முடியும். அவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய கடமைகளையும் பொறுப்புக்களையும் சரிவர செய்யாமல் இருக்கலாம்.

அச்சமயங்களில் வாக்காளர்கள் அப்பிரதிநிதிகளின் செயல்பாட்டில் திருப்தியில்லை எனில் அவர்களை சரிவர செயல்பட கட்டாயப்படுத்த முடியாது. குடிமக்கள் அடுத்த தேர்தல்கள் வரை காத்திருந்து அப்பிரதிநிதிகளுக்கு பதில் மாற்று பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களை பதவிநீக்கம் செய்யவும் முடியாது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை பதவி நிக்கம்செய்து அவர்களுக்கு பதில் வேறொரு பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுக்கும் முறை "திரும்ப அழைத்தல்" எனப்படும். இம்முறை சில நாடுகளில் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது. அவைகளில் மிக முக்கியமான நாடு சுவிஸ்சர்லாந்தும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் ஆகும்.

இந்திய குடியரசில் அடிப்படை உரிமைகள்

சில உரிமைகள் அத்தியாவசிய தேவையாகும், அவ்வுரிமைகள் மனிதன் உயிர்வாழ்வதற்கு தேவையானவை ஆகும். இவ்வகையான உரிமைகள் தனிமனிதனின் சுதந்திரத்திற்கும், தனிமனிதன் நல்வாழ்வுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் உதவுகின்றன.

இவ்வகையான உரிமைகள் அரசியலமைப்பில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. தற்கால எல்லா மக்களாட்சி நாடுகளிலும் எடுத்துக்காட்டாக இந்தியா மற்றும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் இவ்வகையான அடிப்படை உரிமைகள் குடிமக்களுக்கு அரசியலமைப்பில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்தியாவில் இவ்வகையான அடிப்படை உரிமைகள் அரசியலமைப்பின் பகுதி IIIஇல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அவ்வுரிமைகள் முழுமையாக இல்லை. சில நியாயமான தடைகள் அவ்வுரிமைகளை அனுபவிப்பதற்கு அரசியலமைப்பிலேயே கூறப்பட்டுள்ளன. இந்தியாவில் அடிப்படை உரிமைகளை நீதிமன்றத்தில் கோரி பெறரலாம்.

அடிப்படை உரிமைகள்

அரசியலமைப்பு விதி 19 முதல் 32 வரை கூறப்பட்டுள்ளன. உச்ச நீதி மன்றமும், உயர் நீதிமன்றங்களும் குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமை பாதிக்கப்பட்டால் விதிமுறை நீதிப்பேராணை (Writ) மூலம் அவைகளை செயல்படுத்த அதிகாரம் பெற்றுள்ளன. குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமை பாதிக்கப்பட்டால் அவர்கள் நேரடியாக உயர்நீதிமன்றங்களுக்கோ, உச்ச நீதிமன்றத்திற்கோ சென்று நீதிப்பேராணை அடிப்படையில் குறைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம்.

முதலில், சொத்துரிமை இந்திய அரசியலமைப்பில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இந்த சொத்துரிமை 1978 ஆம் ஆண்டில் 44 வது அரசியலமைப்பு திருத்தத்தின் மூலம் நீக்கப்பட்டது. கீழ்க்காணும் மிக முக்கியமான அடிப்படை உரிமைகள் இந்திய குடிமக்களுக்கு அரசியல் சட்டத்தில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன.

சமத்துவ உரிமை

மதம், இனம், சாதி அல்லது பிறப்பின் அடிப்படையில் உள்ள வேறுபாடுகளை இந்திய அரசியலமைப்பு தடை செய்கிறது. இந்திய அரசியலமைப்பு, எல்லோருக்கும் வேலைவாய்ப்பிலும், அரசாங்கத்தில் வேலை செய்யவும் சமமான உரிமையை உறுதி செய்துள்ளது. இச் சமத்துவ உரிமைகளில் சில விதிவிலக்குகள் உள்ளன.

அவை பின்வருமாறு.

இந்திய அரசியலமைப்பில் சமுதாயத்தில் நிலவிடும் ஏற்றத் தாழ்வை நீக்கும் பொருட்டு தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடியினர் மற்றும் பிற்படுடத்தப்பட்டவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பிலும், பதவி உயர்விலும் இட ஒதுக்கீடு அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

சுதந்திர உரிமை

இந்திய அரசியலமைப்பு விதி 19 கீழ்காணும் ஏழு அடிப்படை உரிமைகளை குடிமக்களுக்கு உறுதி செய்கிறது.

அ) சுதந்திரமான பேச்சுரிமை மற்றும் கருத்துக்களை வெளியிடுவதற்கான உரிமை.

ஆ) சுதந்திரமாக எவ்வித ஆயுதங்களில்லாமல் கூடுவதற்கான உரிமை.

இ) சுதந்திரமாக அமைப்புகளையும், சங்கங்களையும் அமைப்பதற்கான உரிமை.

ஈ) சுதந்திரமாக இந்தியா முழுவதற்கும் எப்பகுதிக்கும் செல்வதற்கான உரிமை,

உ) சுதந்திரமாக இந்தியாவின் எந்த பகுதியிலும் குடியிருப்பதற்கும், வாழ்வதற்கும் உண்டான உரிமை,

ஊ) சுதந்திரமாக இந்தியாவில் எப்பகுதியிலும் (ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீர் தவிர) சொத்துக்களை வாங்குவதற்கும், விற்பதற்கும், நிரந்தரமாக வைத்துக் கொள்ளும் உரிமை.

எ) சுதந்திரமாக எந்தவித தொழிலையும் வேலையையும், வியாபாரம் செய்வதற்கான உரிமை.

மேற்கூறிய அரசியலமைப்பு விதி 19இன் கிழ் இவ்வுரிமைகளை அனுபவிக்க சில நியாயமான தடைகளை அரசியல் சட்டம் விதித்துள்ளது.

தனிமனித வாழ்க்கை பாதுகாப்பு மற்றும் தனிமனித சுதந்திர உரிமைகள்

தனிமனித உரிமைகள் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி இந்திய அரசியலமைப்பால் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அரசியலமைப்பு விதி 21 இன் கீழ் எந்தவொரு மனிதனும் அவனுடைய வாழ்க்கை மற்றும் அவனுக்குள்ள உரிமைகளை வரையறுக்கப்பட்ட சட்டத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள முறைகள் அடிப்படையில் மட்டுமே தடுக்க முடியும் என்று கூறுகிறது.

  1. எந்தவொரு குடிமகனும் சட்டத்தை மீறினாலன்றி அவனை தண்டிக்க முடியாது.
  2. எந்தவொரு குடிமகனுக்கும் சட்டத்தை மீறினால் சட்டத்தில் வரையறுத்துள்ள தண்டனைகளை மட்டுமே அவனுக்கு அளிக்க முடியும்.
  3. எந்தவொரு குடிமகனும் ஒரே குற்றத்திற்காக இருமுறை தண்டிக்கப்படக் கூடாது.
  4. எந்தவொரு குடிமகனும் குற்றம் செய்யப்பட்டதாக நிரூபிக்க அவன் செய்த குற்றத்திற்காக அவனுக்கு எதிராக சாட்சி சொல்ல வற்புறுத்த முடியாது.

சுரண்டலுக்கு எதிரான உரிமை

அரசியலமைப்பு விதி 23, விபச்சாரம், கொத்தடிமை மற்றும் 14 வயதிற்கு உட்பட்ட குழந்தைகளை தொழிற்சாலைகளிலோ, குவாரிகளிலோ, மற்றும் விபத்து ஏற்படக் கூடிய தொழில்களிலோ வேலைக்கு அமர்த்துவதை தடை செய்கிறது.

சமய உரிமை

இந்திய அரசியலமைப்பு குடிமக்கள் அனைவருக்கும் சுதந்திரமாக எந்த மதத்தையும் தழுவுவதற்கான உரிமையை அளித்துள்ளது. அவ்வுரிமைகளுக்கு அரசாங்கம் சில சமயங்களில் எடுத்துக்காட்டாக, பொது அமைதி, உடல்நலம் போன்றவற்றிற்கு நியாயமான தடைகளை விதிக்கலாம். மேலும் எந்தவொரு குடிமகனும் எந்த மதத்தை பின்பற்றவோ, நேர்மையான வழியில் மதத்தை பரப்பவோ அரசியலமைப்பால் சுதந்திரமளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்திய அரசியலமைப்பு அரசால் நடத்தப்படும் கல்வி நிறுவனங்களில் சமயம் சம்பந்தப்பட்ட கல்வியை தர தடை விதித்துள்ளது.

கல்வி மற்றும் கலாச்சார உரிமை

இந்திய அரசியலமைப்பு சிறுபான்மையினர் சுதந்திரமாக தங்களுடைய சமயத்தையோ, கலாச்சாரத்தையோ, மொழியையோ, எழுத்து முறையையோ பின்பற்றுவதற்கான உரிமையை அளித்துள்ளது.

அனைத்து சிறுபான்மையினருக்கும் அவர் மத அடிப்படையிலோ, மொழி அடிப்படையிலோ இருந்தால் அவர்கள் தங்களுக்கென கல்வி நிறுவனங்களை அமைப்பதற்கும், அந்நிறுவனங்கள் எவ்வித வேறுபாடின்றி அரசு உதவி அளித்தலை அரசியலமைப்பில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

அரசியலமைப்பு சம்பந்தப்பட்ட தீர்வுகள்

அரசியலமைப்பு விதி 32 ன் கீழ் அடிப்படை உரிமைகளை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று உச்சநீதி மன்றத்திடம் விண்ணப்பிக்க உரிமை இருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் நீதிப்பேராணைகள் பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் பெற்றிருக்கிறது. உச்சநீதிமன்றம் ஆட்கொணர்தல் முறை வினவுதல் (Quo Warranto) மற்றும் நெறிமுறை உறுத்தல் (Certiorari) போன்ற நீதிப்பேராணைகளை பிறப்பிக்கவும் அவைகளைப் பின்பற்ற வற்புறுத்தவும் அதிகாரமுடையது. நீதி மன்றங்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்படாத உரிமைகளுக்கு அர்த்தமில்லை. அம்பேத்கர் கருத்துப்படி அரசியலமைப்பின் 32 வது விதி "அரசியலமைப்பின் இதயமும் உயிருமாகும்" உரிமைகளும் பாராளுமன்றமும். 24வது அரசியலமைப்பு திருத்தச் சட்டப்படி, பாராளுமன்ற விதி 368ல் சொல்லப்பபட்டிருக்கிற முறைகளைப் பின்பற்றி திருத்தச் சட்டம் கொண்டு வருவதன் மூலமாக அடிப்படை உரிமைகளை மாற்றவோ, திருத்தவோ, நீக்கவோ அதிகாரம் பெற்றிருக்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகளும் அரசு வழிகாட்டு நெறிகளும் :

25ம் மாற்றச்சட்டம் விதி 31C யை அரசியலமைப்பில் புகுத்தியது. இவ்விதியின் படி வழிகாட்டு நெறிகளை நடைமுறைப்படுத்த பாராளுமன்றம் சட்டம் இயற்ற முடியும். இச்சட்டம் நீதிமன்றங்களின் அதிகாரம் மற்றும் பணி எல்லைக்குள் வராது. அரசியலமைப்பு விதிகள் 14, 19 மற்றம் 31இச்சட்டத்தை பாதிக்காது. 42 வது மாற்றச்சட்டம் அடிப்படை உரிமைகளைக் காட்டிலும் வழிகாட்டு நெறிகள் முன்னுரிமை பெற்றவை என்றும் மேலானவை என்றும் மாற்றம் செய்துள்ளது.

அடிப்படைக் கடமைகள்

உலகிலுள்ள 50 நாடுகளின் அரசியலமைப்பில் அடிப்படைக்கடமைகள் பட்டியல் தரப்பட்டிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 30 நாடுகளின் அரசியலமைப்புகளில் உரிமைகளும் கடமைகளும் ஒரே அத்தியாயத்திலும் இதர நாடுகளில் தனித்தனி அத்தியாயங்களிலும் இவை தரப்பட்டிருக்கின்றன. இந்திய அரசியலமைப்பு பகுதி 4அ வில் இக்கடமைகள் வருகின்றன. 1976-ம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட 42 வது மாற்றச்சட்டம் 51 அ என்ற விதியைச் சேர்த்தது.

இதன்படி 10 கடமைகள் உள்ளன. அவை வருமாறு

  1. அரசியலமைப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ள அதன் நோக்கங்கள், நிறுவனங்கள், தேசியக் கொடி மற்றும் தேசிய கீதம் ஆகியவற்றுக்கு மரியாதைதந்து அதன்படி நடத்தல்
  2. தேசிய மற்றும் சுதந்திர போராட்டங்களின் உயர்ந்த நோக்கங்களை ஏற்று பின்பற்றுதல்
  3. இந்தியாவின் இறைமை, ஒற்றுமை மற்றும் ஒருமைப்பாட்டையும் பாதுகாத்தல் மற்றும் நிலை நாட்டுதல்.
  4. நாட்டைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் அவசியமான போது நாட்டுச் சேவை செய்தல்.
  5. சமயம், மொழி, வட்டாரம் அல்லது குறுகிய பிரிவுகளைத் தாண்டி வந்து இந்திய மக்களிடையே சகோதரத்துவம், ஒன்றுபட்ட உணர்வு ஆகியவற்றை ஏற்படுத்துதல் பெண்களின் கண்ணியத்தைக் களங்கப்படுத்தும் பழக்க வழக்கங்களை தவிர்த்தல்.
  6. நமது விலை மதிப்பற்றதும் பலவகைப்பட்டதும் தொன்று தொட்டு வருவதுமான பண்பாடுகளை பாதுகாத்தல்.
  7. விஞ்ஞான பூர்வமான உணர்வுகள், மனித நேயம் மற்றும் அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் சீர்திருத்தங்களை ஏற்படுத்துதல்.
  8. காடுகள், ஏரிகள், ஆறுகள், காட்டுவிலங்குகள் மற்ற உயிரினங்கள் உள்பட உள்ள இயற்கை சூழ்நிலைகளை பாதுகாத்து அவற்றை மேம்படுத்துதல்.
  9. பொது உடைமைகளை பாதுகாத்தல் மற்றும் வன்முறையை விலக்குதல், மற்றும்
  10. முன்னேற்றப்பாதையில் நாடு முனைந்து சிறப்புகள் பெற தனிப்பட்ட முறையிலும் கூட்டாகவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளுதல்.

மேலே தரப்பட்டுள்ள கடமைகளின் முக்கிய நோக்கம் மக்களுடைய மனப்பான்மை மற்றும் எண்ணம் ஆகியவற்றில் மாறுதல்களை ஏற்படுத்தி நாடு அமைதியான வழிகளில் சமுதாய வளர்ச்சியைப் பெற வேண்டும் என்பதாகும்.

மனித உரிமைகள்

  1. சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் - இவற்றில் உயிர் பாதுகாப்பு, பேச்சு, வாக்கு, தனிமனித பாதுகாப்பு மற்றும் ஒழுக்கம் ஆகிய உரிமைகள் அடங்கும்.
  2. பொருளாதார சமூக மற்றும் பண்பாட்டு உரிமைகள் - இவற்றில் கல்வி, உறைவிடம், நல்வாழ்வு மற்றும் வேலை ஆகியவைக்கான உரிமைகள்.
  3. கூட்டு உரிமைகள் - சுயநிர்ணயம், அமைதி மற்றும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்க சுற்றுச் சூழல் சம்பந்தப்பட்ட உரிமைகள்.

மானிட உரிமைகளும் மக்களாட்சியும்

மானிட உரிமைகள் பிரகடனம் குறிப்பிடுவதாவது, "மனிதர்கள் அனைவரும் பிறப்பால், கண்ணியத்தால் மற்றும் உரிமைகளால் சுதந்திரமானவர்கள். அவர்களிடம் காரண காரியங்கள் மற்றும் நியாய உணர்வு அடிப்படையில் எல்லோரும் சகோதர எண்ணத்துடன் செயலாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கம் இருக்கிறது".

1948-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 10ம் தேதி ஐக்கிய நாடுகள் கழகம் பொதுப் பேரவை மானிட உரிமைகள் பிரகடனத்தை அங்கீகரித்தது. இப்பிரகடனம் உலக முழுவதும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் டிசம்பர் 10ம் தேதி மனித உரிமைகள் தினமாக அனுசரிக்கப்படுகிறது.

அந்த நாளில் மனிதர்கள் அனைவரும் சுதந்திரம் மற்றும் உரிமைகளைப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்று கொண்டாடப்படுகிறது. இவ்வுரிமைகள் தனிப்பட்டோருக்கும் அரசுக்குமிடையேயுள்ள உறவை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. தனிமனிதருக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியைக் காப்பாற்றுதல் அரசின் கடமையாகும். எல்லா மக்களும் அவர்களின் தரம் மதிப்பு ஆகியவைகளில் பிறப்பால் சமமானவர்கள். அவர்களுக்கு அத்தகைய பாதுகாப்பைப் பெற உரிமையுண்டு. இவையே மனித உரிமைகள் பற்றி உலகம் முழுவதும் எழுந்துள்ள சட்டங்களுக்கும் சட்ட, மற்றும் நீதிமுறைகளுக்கும் ஆதாரமாகும்.

ஆதாரம் : தமிழ்நாடு ஆசிரியர் கல்வியியல் ஆராய்ச்சி மையம்

Filed under:
3.10344827586
கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top