பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

முகப்பு பக்கம் / சமூக நலம் / நிர்வாகம் / அரசியல் மற்றும் அரசாங்கம் / வாக்குரிமை மற்றும் பிரதிநிதித்துவம்
பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

வாக்குரிமை மற்றும் பிரதிநிதித்துவம்

வாக்குரிமை மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் பற்றிய பல்வேறு கருத்துக்கள் இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அறிமுகம்

குடியாட்சியில் வாக்காளர்கள் முக்கிய பங்காற்றுகிறார்கள். வாக்குரிமை பெற்ற குடிமக்கள் எல்லோரையும் வாக்காளர் தொகுதி என்று குறிப்பிடுகிறோம். குடிமக்களுக்கு அவர்கள் பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுப்பதற்கு தரப்படுகின்ற உரிமையே வாக்கு அல்லது ஒட்டு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. வாக்கு என்பது குடிமக்கள் அரசியலில் பங்கேற்பதற்கு தரப்படும் அரசியல் உரிமை எனலாம். இவ்வாறு வாக்குரிமை பெறத்தக்கவர்கள் யார்? இந்த வாக்குரிமை பற்றி பல கொள்கைகள் அரசியல் அறிவியலில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. தற்போது இந்தியா உள்பட பெரும்பாலான நாடுகளில் வயது அடிப்படையில் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த உரிமை இந்தியாவில் 18 வயது நிரம்பிய சித்த சுவாதீனமுடைய அனைவருக்கும் தரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வயது அடிப்படையை பொறுத்தவரை நாட்டிற்கு நாடு இது வேறுபடுகிறது.

வாக்குரிமை பற்றிய கோட்பாடுகள்

வாக்குரிமை பற்றிய கோட்பாடுகள் அல்லது கொள்கைகள் பல உள்ளன.

அவை பின்வருமாறு

  1. இயற்கையுரிமைக் கோட்பாடு
  2. சட்டக் கோட்பாடு
  3. நியாயக் கோட்பாடு
  4. பழங்குடிக் கோட்பாடு
  5. நிலப்பிரபுமுறைக் கோட்பாடு

இயற்கையுரிமைக் கோட்பாடு

இயற்கையுரிமைக் கோட்பாடு மனிதனுக்கு இயற்கையிலேயே வாக்குரிமை உள்ளது எனக் கருதுகிறது. பிறக்கும்போதே ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் இவ்வுரிமை உள்ளது. அரசு என்ற அமைப்பு மனிதன் தன் சுய விருப்பத்தோடு உருவாக்கியதாகும். எனவே, அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்பது மனிதனின் இயற்கை உரிமையாகும்.

சட்டக்கோட்பாடு:

இக்கோட்பாட்டின்படி, வாக்குரிமை என்பது இயற்கையானதன்று, வாக்களிப்பது பொதுவான பணியாகும். வாக்காளர்கள் அரசாங்கத்தின் ஒரு அங்கமாவர். யார் வாக்களிக்கலாம் என முடிவு செய்வது அரசின் உரிமையாகும். எனவே, வாக்குரிமை என்பது நியாயம் சார்ந்தது அன்று சட்டரீதியானதாகும்.

நியாயக் கோட்பாடு

இக்கோட்பாட்டின்படி, வாக்குரிமை என்பது நியாயமான உரிமையாகும். அரசியல் நிகழ்வுகளில், ஒரு மனிதன் தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு நியாயமாக அளிக்கப்பட வேண்டிய உரிமையாகும். மேலும் தனிமனிதனின் ஆளுமை வளர்ச்சிக்கு வாக்குரிமை வகை செய்கிறது.

பழங்குடிக் கோட்பாடு

பழமையான கிரேக்க ரோமானிய அரசுகளில், குடியுரிமை பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டு வந்தது. குடியுரிமை என்பதும் அனைவருக்கும் வழங்கப்படவில்லை. பொதுவாழ்விலும் அரசாங்கப்பணியிலும் தகுதியுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. குடியுரிமை பெற்றவர்கள் மட்டுமே வாக்குரிமை பெற்றார்கள். இவ்வழக்கம் பழங்குடிக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் ஆனதாகும்.

நிலப்பிரபுமுறைக் கோட்பாடு:

இக்கோட்பாட்டின்படி, சமூகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்து உடையவர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்படும். சமூக அந்தஸ்து என்பது சொத்து உடையவர்களைக் குறிக்கின்றது. எனவே நிலப்பிரபுக்கள் மட்டுமே வாக்குரிமை பெற்றார்கள். இம்முறையையொட்டி, இன்றளவும் சில நாடுகளில் சொத்து என்பது ஒரு தகுதியாக பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது.

மேற்குறிப்பிட்ட கோட்பாடுகளில், சட்டக்கோட்பாடும், நிலப்பிரபு முறைக் கோட்பாடும், வாக்குரிமைக்கு சில தகுதிகளை வரையறுக்கின்றன. எனினும், தற்கால அரசாங்கங்கள் பெருமளவில் வாக்குரிமையை விரிவாக்கியுள்ளன.

சில அரசியல் சிந்தனையாளர்கள், வாக்களிப்பதை ஒரு பணியாகவே கருதுகின்றனர். அப்பணியை அனைவருக்கும் வழங்க இசைவதில்லை. எனவே தகுதி படைத்தவர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட வேண்டுமென வாதிடுகின்றனர். கார்னர் (Garner) எனும் நூலாசிரியர், "வாக்குரிமை என்பது வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் வழங்கப்படக்கூடிய இயற்கையுரிமை அல்ல" என குறிப்பிடுகிறார்.

வாக்குரிமையின் பரிணாம வளர்ச்சி

வாக்குரிமையின் வரலாறு மிக நீண்டதாகும். வாக்குரிமைக்காக பல போராட்டங்களும், புரட்சிகளும் தியாகங்களும் நிகழ்ந்துள்ளன. இது பற்றி (Garner) கார்னர் எனும் நூலாசிரியர், "சென்ற நூற்றாண்டில், வாக்குரிமை தொடர்ந்து விரிவுபடுத்தப்பட்டது, மக்களாட்சியின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமாக குறிப்பிடத்தக்கதாகும் என்கிறார். வாக்குரிமை பெறுவதற்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த, பாலினம், சொத்து, கல்வித் தகுதி போன்றவை காலப்போக்கில் மறைந்து போயின. இன்று, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில நாடுகளில் தகுதிகள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. எனினும், வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்ற நிலை நோக்கி உலகம் சென்று கொண்டிருக்கிறது. ஆரம்ப காலங்களில், பின்வரும் தகுதிகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. அவையாவன.

சொத்துரிமை அல்லது வரி செலுத்துதல்

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் சொத்துடைமை என்பது, வாக்குரிமைக்கான அடிப்படைத் தகுதியாக இருந்தது. அதேபோல், வரி செலுத்துவோரும் வாக்குரிமை பெற்று வந்தனர். சொத்து உள்ளவர்களும், வரி செலுத்துவோரும் நம்பகத்தன்மையுடையவர்கள். எனவே அவர்கள் அரசாங்க செயல்பாடுகளில் பங்கு பெறலாம் என்று இதற்கு நியாயம் கற்பிக்கப்பட்டு வந்தது. உதாரணமாக, ஜப்பானிய நாட்டில், 1925 ஆம் ஆண்டு வரை, வரி செலுத்துவோருக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டு வந்தது. இதனால், வரி செலுத்தாதோருக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டு வந்தது.

கல்வித் தகுதி:

ஜே.எஸ்.மில் போன்ற அரசியல் சிந்தனையாளர்கள், கல்வித் தகுதி உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தியுள்ளனர். எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்கள், பொது நிகழ்வுகளில் பங்கேற்கக் கூடாது என வாதிட்டனர். பிரேசில், சிலி (Chile) போன்ற நாடுகளில் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களுக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், எழுதப்படிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே அரசியல் முதிர்ச்சி இருக்கும் என்பதும், எழுத்தறிவு இல்லாதவர்களுக்கு அரசியல் முதிர்ச்சி இருக்காது என்பதும் ஏற்க முடியாத வாதமாகும்.

பாலினத்தகுதி

ஆரம்ப காலம் முதலே ஆண்கள் மட்டுமே அரசியலில் ஈடுபடத் தக்கவர்கள் என்பதும், பெண்கள் வீட்டுப் பணியில் மட்டுமே ஈடுபட வேண்டும் என்பதும் எழுதப்படாத விதியாக இருந்து வந்திருக்கின்றது. பெருமளவில் பெண்களுக்கு பொது வாழ்வில் பங்கு மறுக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது, வாக்குரிமையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. பிரிட்டன், சுவிட்சர்லாந்து போன்ற நாடுகள் கூட சென்ற நூற்றாண்டின் இடையில் தான் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்க முன்வந்தன. ஆனால் சுதந்திர இந்தியாவில் முதல் பொதுத் தேர்தலிலேயே பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது என்பது பெருமைப்படத்தக்க ஒன்றாகும்.

தேசியத் தகுதி

தற்கால அரசுகள் தங்கள் குடிமக்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்குகின்றன.

வயதுத் தகுதி

வயது என்பது ஒரு முக்கியத் தகுதியாகும். உடல் ரீதியாகவும் உள ரீதியாகவும் முதிர்ச்சி பெற்றவர்களே நன்கு முடிவெடுக்க இயலும் என்பதால் வயது ஒரு தகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. உலகளவில் 18 வயது என்பது முதிர்ச்சியுற்ற வயதாகக் கருதப்படுவதால், பல நாடுகளிலும் 18 வயது நிரம்பியவர்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்படுகிறது - இந்தியாவில், முதலில் 21 வயது நிரம்பியவர்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டு வந்தது. பின்னர், 1989 ஆம் ஆண்டு முதல் 18 வயது நிரம்பியவர்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்படுகிறது. குறிப்பாக இளைஞர்கள் ஆர்வத்துடன் அரசியலில் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதற்காக மறைந்த பிரதமர் ராஜீவ்காந்தி அவர்கள் இந்த உரிமைமையை வழங்கினார்கள்.

வயது வந்தோர் வாக்குரிமை

வாக்குரிமை பற்றி பல்வேறு கோட்பாடுகள், கருத்துக்கள் இருந்தாலும், மக்களாட்சியில் மக்களின் பங்கேற்பே முக்கியமானதாகும். எனவே பெருமளவு மக்கள் பங்கேற்க வாய்ப்பளிப்பதே உண்மையான மக்களாட்சியாகும். அவ்வகையில் இன்று மக்களாட்சி உள்ள பெரும்பாலான நாடுகள், வயது வந்தோர் வாக்குரிமையை நடைமுறைப்படுத்தி வருவது முறையேயாகும்.

வயது வந்தோர் வாக்குரிமையின் நிறைகள்:

அ) மக்களாட்சி என்பது மக்கள் இறைமையைக் குறிக்கின்றது. எனவே வாக்குரிமை வயது வந்த அனைவருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். அரசாங்கத்தை உருவாக்கவும், அதனை கட்டுப்படுத்தவும் மக்கள் இறைமைக்கான ஒரு கருவியே வயது வந்தோர் வாக்குரிமையாகும்.

ஆ) அரசின் சட்டங்கள் அனைவரையும் பாதிக்கின்றன. எனவே, அவ்வாறு அமைக்கப்படும் அரசினை தீர்மானிப்பதில் அனைவருக்கும் பங்களிப்பு வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமே. "அனைவரையும் தொடக்கூடிய ஒன்றை அனைவருமே தீர்மானிக்க வேண்டும்"

இ) வாக்குரிமை என்பத சமுதாயத்தின் ஒரு சாராருக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டு, பிறருக்கு மறுக்கப்பட்டால், அவ்வாறு உருவாகும் அரசாங்கம், வாக்குரிமை பெற்றவர்களின் நலனில் மட்டுமே நாட்டமுடன் செயல்பட்டு, பிறர் நலனை முற்றிலுமாக புறக்கணிக்க முயலும்.

ஈ) வயது வந்தோர் வாக்குரிமை ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும், வளர்ச்சி பெற அவசியமானது ஆகும். ஒரு சாராருக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டால், அவர்கள், தாங்கள் சமுதாயத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை வளர்க்கும். அது சமுதாயத்தின் ஒட்டு மொத்த வளர்ச்சிக்கு உகந்ததல்ல.

வயது வந்தோர் வாக்குரிமையின் குறைகள்:

இம்முறையில் முதலாவது குறை பாகுபாடின்றி அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்படுவதாகும். அரசாங்கம் பற்றி எவ்விதமான விழிப்புணர்வும் இல்லாதவர்களும் வாக்களிக்க வகை செய்கிறது.

இரண்டாவதாக, இந்தியா போன்ற நாடுகளில், எழுத்தறிவு விகிதம் மிகவும் குறைவாகக் காணப்படுகின்றது. வாக்காளர்கள் பெருமளவில் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்கள், வாக்குச்சீட்டில், வேட்பாளரின் பெயரைக் கூட படிக்க இயலாதவர்கள் வெறும் சின்னங்களை வைத்தே அவர்கள் வாக்களிக்கிறார்கள்.

மூன்றாவதாக, அரசியல் கட்சிகள் பாமர மக்களின் குறுகிய மனப்போக்கு, இரக்க குணம் போன்றவற்றை இலக்காகக் கொண்டு பிரசாரம் செய்கின்றன. சாதி அடிப்படையிலும் மத அடிப்படையிலும் வேட்பாளர்களை நிறுத்தி அதை முன்னிறுத்தி வாக்கு கோருகிறார்கள். மக்களும் பரந்த அளவில் சிந்திக்காமல், குறுகிய நோக்குடன் வாக்களிக்கிறார்கள்.

நான்காவதாக பாமர மக்களுக்கு தேசப்பிரச்சனைகளும், நிகழ்வுகளும் முக்கியமாகப் படுவதில்லை. பச்சாதாபம், அனுதாபம் போன்ற உணர்வுகளால் உந்தப்பட்டு வாக்களிக்கிறார்கள்.

வாக்கின் வகைகள்

வாக்கு பல்வேறு வகைப்படும். அவையாவன,

ஒரு நபருக்கு ஒரு வாக்கு

இதன்படி, தகுதியுடைய அனைவருக்கும், ஒரு வாக்கு மட்டுமே அளிக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலும் இம்முறையே பல நாடுகளிலும் பின்பற்றப்படுகின்றது. இம்முறையில் ஒரு வாக்காளர் தனக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வாக்கை ஒருவருக்கு மட்டுமே அளிக்க இயலும்.

ஒற்றை மாற்று வாக்கு :

இம் முறையானது, பல உறுப்பினர் தொகுதி முறைக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகும். இதிலும், ஒரு வாக்காளருக்கு ஒரு வாக்கு மட்டுமே அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அவர், அதனை தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டிய உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்றவாறு முன்னுரிமை அளித்து முதலாவது, இரண்டாவது, மூன்றாவது என அளிக்கலாம்.

ஒருவர், முதலாவது முன்னுரிமை அளித்த வேட்பாளர் போதுமான வாக்குகள் பெறாத நிலையில், இவரது வாக்கு இரண்டாவது முன்னுரிமை நபருக்கு வழங்கப்படும். இந்தியாவில் குடியரசுத்தலைவர், துணைக் குடியரசுத்தலைவர் பதவிக்கு இம்முறை பின்பற்றப்படுகின்றது.

பன்மைவாக்கு:

இம்முறையில் ஒரே வாக்காளருக்கு பல வாக்குகள் வழங்கப்படுகின்றது. சில நாடுகளில், வாக்காளருக்கான தகுதிகள் பல இருக்கும். சொத்து வைத்திருப்போர், வரி செலுத்துவோர், கல்வி தகுதியுடையோர், என குறிப்பிடப்பட்டு, இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று இருந்தால் வாக்குரிமை வழங்கப்படும். ஒவ்வொரு தகுதிக்கும் ஒரு வாக்கு என்ற அளவில், சொத்து வைத்திருந்து, வரியும் செலுத்தி கல்வித் தகுதி பெற்ற ஒருவர் மூன்று தகுதிதகளையும் பெற்றிருப்பதால் அவருக்கு மூன்று வாக்குகள் வழங்கப்படும். பெல்ஜியம் நாட்டில் முன்பு, இம்முறை இருந்தது.

வெளிப்படையான வாக்கு:

இம்முறையில் வாக்காளர், தான் யாரை ஆதரிக்கிறார் என்பதை வெளிப்படையாக, கையை உயர்த்திக் காட்டியோ, வாய்மொழியாகவோ தெரிவிப்பார். மான்டெஸ்கியூ எனும் அரசியல் சிந்தனையாளர், இம் முறையை ஆதரிக்கிறார். ஏனெனில், அறிவுள்ள ஒருவர், வெளிப்படையாக அவர் யாரை ஆதரிக்கிறார் என்று தெரிவித்தால் அவர் வழியில், விழிப்புணர்வு இல்லாதவர்களும் தங்கள் ஆதரவை தருவார்கள் என்பதேயாகும். இம்முறையானது பெரிய எண்ணிக்கையிலான வாக்காளர்களிடையே சாத்தியப்படாது. ஆனால், சட்டமன்றம், நாடாளுமன்றம் ஆகிய அவைகளில், ஒரு (மசோதா) வாக்கெடுப்பிற்கு விடப்படும்போது உறுப்பினர்கள் இவ்வகையில் தங்கள் ஆதரவை அல்லது எதிர்ப்பை பெரும்பாலும் தெரிவிக்கிறார்கள்.

ரகசிய வாக்கு

இம்முறையில், வாக்காளர் அவர் யாருக்கு வாக்களிக்கிறார் என்பதை பிறர் அறியா வண்ணம் மறைவாகச் சென்று பதிந்து விட்டு வருவார். இம்முறையே இன்று பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சியுள்ள நாடுகளில் பெருமளவு பின்பற்றப்படுகின்றது. வாக்குச் சாவடிகளில் இதற்கென மறைவான தடுப்புகள் இருக்கும். வாக்காளர் அங்கு சென்று, வாக்குச் சீட்டில், தனது வாக்கினை பதிந்து விட்டு, அதனை பிறர் காணாத வண்ணம் மடித்து, வாக்குப் பெட்டியில் சேர்ப்பார். இதனால், யார் எவருக்கு வாக்களித்தார் என்பது ரகசியமாக வைக்கப்படுகிறது. எனவே, வாக்காளர் வேட்பாளர்களின் வெறுப்புக்கு உள்ளாவது தவிர்க்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றத் தேர்தல்களிலும் இம்முறையே பின்பற்றப்படுகின்றது. மக்களாட்சியில் ரகசிய வாக்கெடுப்பு தற்போது அவசியமானதாகக் கருதப்படுகின்றது.

குடியுரிமை

அரசு என்பது அரசியல் சார்புடைய அமைப்பு அல்லது நிறுவனம். இவ்வரசு மக்களுடைய பொது நலத்தை பெற்று தருவதற்காக உள்ள அரசாங்கமொன்றையுடையது. மக்கள் என்பது இவ்விடத்தில் குடிமகன் அதாவது குடிமையுரிமை பெற்றவர் என்பதைக் குறிக்கும். குடிமகன் என்பதற்கு இரண்டு வெவ்வேறு பொருளுண்டு. முதலாவது அதன் குறுகிய பொருளில் ஒரு நகரத்தில் வசிப்பவர் என்பது. இரண்டாவது அதன் விரிவான பொருளில் "ஒரு அரசின் ஆட்சி அதிகாரம் செல்லுபடியாகும் எல்லைகளுக்குட்பட்ட நிலப்பரப்பில் வாழ்பவர்" என்பதாகும்.

அரசியல் அறிவியலில், குடிமகன் என்பவன், ஒரு அரசின் எல்லைப்பரப்பிற்குள் வாழ்ந்து, அதன் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்று, சமூக மற்றும் அரசியல் உரிமைகளைப் பெற்றவனாவான்.

குடியுரிமைக் கருத்து

குடிமகன் என்ற கருத்து மிகப்பழமையானதாகும். அரசு தோன்றிய காலங்களில் அதாவது, கிரேக்க, ரோமாபுரி அரசுகளில், குடியுரிமை என்பது அந்நாட்டில் வாழ்ந்த அனைவருக்கும் வழங்கப்படவில்லை. அரிஸ்டாட்டில் போன்ற அரசியல் சிந்தனையாளர்கள், குடியுரிமையை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை சிலருக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தினை கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால், காலப்போக்கில், அடிமைமுறை ஒழிக்கப்பட்டு, அனைவருக்கும் குடியுரிமை வழங்கும் நடை முறை ஏற்பட்டது. குடிமக்கள் என்பதும், குடியுரிமை பெறாதவர்கள் அந்நியர் என்பதும் நடைமுறையாயிற்று. எனினும் பழங்காலத்தில் கிரேக்க, ரோமாபுரி அரசுகளில், சொத்து வைத்திருப்போர் மட்டுமே குடிமகனாக ஏற்கப்பட்டனர். தற்போது ஒரு நாட்டில் ஒரு குழந்தை பிறந்தால், அது அந்த நாட்டின் குடிமகனாக ஏற்கப்படுகிறது.

குடியுரிமையின் வகைகள்

குடியுரிமை இரண்டு வகைப்படும்.

அவை,

  1. இயற்கைக் குடியுரிமை
  2. பெறப்பட்ட குடியுரிமை

இயற்கைக் குடியுரிமை

ஒரு குழந்தை எந்த நாட்டில் பிறக்கிறதோ, அது அந்த நாட்டின் குடிமகனாக ஏற்கப்படுகிறது. ஒரு இந்திய தம்பதியினருக்கு, அமெரிக்காவில் குழந்தை பிறந்தால் அது அமெரிக்க குடிமகனாக ஏற்கப்படும். இவ்வாறு பல நாட்டு குடிமக்களும், வேறு நாடுகளுக்கு சென்று வசிக்கும் போது அவர்களுக்கு அங்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் அந்தந்த நாட்டு குடிமகன்களாக ஏற்கப்படுகின்றனர்.

பெறப்பட்ட குடியுரிமை

ஒருவர் ஒரு நாட்டில் பிறக்கவில்லை என்றாலும், அவர் அந்த நாட்டின் குடியுரிமையைப் பெறுவதற்கு சட்ட ரீதியான வாய்ப்புள்ளது. சட்டப்படி ஒருவர் ஒரு நாட்டில் குறிப்பிட்ட சில காலம் வசித்து வந்தால், அவர் அந்த நாட்டு குடியுரிமை பெறுவதற்கு தகுதியுடையவராவார். இந்தியாவில், ஒரு வருட காலம் ஒருவர் தொடர்ந்து வசித்து வந்தால், வெளிநாட்டு குடிமகனான அவர், இந்தியக்குடியுரிமைக்கு தகுதியுடையவராவார். அவர் இந்திய அரசாங்கத்திற்கு விண்ணப்பித்துக் குடியுரிமை பெறலாம்.

குடியுரிமை என்பது, வெறும் சட்டரீதியான தகுதிமட்டுமன்று, ஒருவருக்கு அந்நாட்டின்பால் ஈர்ப்பும், உள்ளார்ந்த விருப்பமும் இருக்க வேண்டும். இதற்கும் மேலாக, அவர் நல்ல குடிமகனாக இருக்க வேண்டும்.

பிரதிநிதித்துவம் வளர்ந்த வரலாறு

உலகில் இன்றளவில், பெரும்பாலான நாடுகளில் மறைமுக மக்களாட்சியே நடைமுறையில் உள்ளது. மறை முக மக்காளட்சி, பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சி என்றும் அழைக்கப்படுகின்றது. அரசாங்க அமைப்பு தோன்றிய ஆரம்ப காலங்களில் மக்கள் தொகை மிகவும் குறைவானதாக இருந்தது. எனவே மக்கள் அரசாங்க செயல்பாடுகளில் நேரடியாக பங்கேற்கவும் கருத்து சொல்லவும் முடிந்தது. அரசாங்கமும் முக்கிய பிரச்சனைகளில் மக்களின் கருத்துக்களை நேரடியாக கேட்டறிய முடிந்தது.

ஆனால், காலப்போக்கில், மக்கள் தொகை தொடக்கத்தில் இருந்ததைக் காட்டிலும் அதிகரித்துவிட்டது. அது மட்டுமல்லாமல் அரசின் எல்லைப்பரப்பும் அதிகமாகிவிட்டது. நகர அரசுகள் முறைமாறி நாட்டு அரசுகள் ஏற்பட்டுவிட்டன. இதன் விளைவாக, மறைமுக மக்களாட்சி எனப்படும் பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சி உருவானது. பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சியில் மக்கள் தங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்லவும், அரசாங்கத்தை கட்டுப்படுத்தவும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. இம் முறையில், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள், மக்கள் சார்பாக செயல்படுகிறார்கள்.

பிரதிநிதித்துவ முறையின் வளர்ச்சி

ஆரம்ப காலங்களில், அரசாங்கங்களில் பிரதிநிதித்துவ முறை தேவைப்படவில்லை. ஆனால், ரோமாபுரிக் குடியரசு விரிவடைந்த போது மக்களின் நேரடி பங்கேற்பு இயலாமல் போனது. முதன் முதலாக, பிரதிநிதித்துவ முறை கிறித்துவ தேவாலயங்களில் துவங்கியதாக கருதப்படுகிறது. தேவாலய நிர்வாகத்தில் கருத்தறிய கிறித்தவர்களின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட சபையை ஏற்படுத்தினர். இது போல், ஐரோப்பாவிலும், நிலப்பிரபுகள் சமூகத்திலிருந்து சில பிரதிநிதிகளை, அழைத்து அரசர்கள் ஆலோசனை நடத்தினார்கள். பிற்காலத்தில் இம் முறையே பிரதிநிதிகள் சபையாக உருவானது.

இத்தகைய பிரதிநிதிகள், தங்களுடைய, குறைகளை எடுத்துச் சொல்லவும். அதற்கான தீர்வுகளைக் காணவும் இச்சபை பயன்பட்டது. இவர்கள் தேசிய பிரதிநிதிகளாகச் செயல்படாமல், தாங்கள் சார்ந்துள்ள பகுதியின் சார்பாக செயல்பட்டார்கள். அக்கால ஊரகங்கள், நகரங்கள் போன்றவை, ஒரே இனத்தைச் சார்ந்த மக்கள் வாழும் பகுதியாக விளங்கின.

அவர்களுக்கிடையே நெருக்கமான சமூக உறவுகள் நிலவின. எனவே அவர்களின் பிரதிநிதிகள், தாங்கள் சார்ந்துள்ள சமூக, மற்றும் பகுதியின் நலனையுமே முக்கியமாகக் கருதி, தேசிய நலனும் பரந்த நோக்கும் இன்றி செயல்பட்டனர். ஆனால் ஒரு உண்மையான பிரதிநிதி, குறுகிய நோக்கமும் வட்டார நோக்கமும் இன்றி, பரந்த நோக்குடனும் தேசிய சிந்தனையுடனும் சிந்திக்கவும் செயலாற்றவும் வேண்டும்.

பிரதிநிதிகள் சபையைப் பற்றி, எட்மன்ட்பர்க் (Edmund Burk) எனும் அரசியல் சிந்தனையாளர் பின்வருமாறு கருத்து தெரிவித்துள்ளார். "நாடாளுமன்றமானது, மாறுபட்ட, முறைபட்ட விருப்பங்களைக் கொண்ட மக்களுடைய கருத்துக்களுக்காக விவாதம் நடக்கும் மன்றமாக இருக்கக் கூடாது. நாடாளுமன்றம் என்பது நல்ல முடிவுகளை பொதுமக்களின் நன்மைகளுக்காக விவாதிப்பதற்கான ஒரு மன்றமாக செயல்பட வேண்டும்"

ஆரம்ப காலங்களில், ஒரு இனத்தைச்சார்ந்த மக்களைக் கொண்டிருந்த பகுதி, நகரமயமாவதினாலும், இடப்பெயர்வு காரணமாகவும், பல இனத்தவர்களும் குடியமர்ந்த பகுதிகளாகிவிட்டன. எனவே ஒரு இனத்தை சார்ந்தவர்களின் பிரதிநிதி என்பது வழக்கொழிந்து ஒரு பகுதியின் பிரதிநிதி என்பது தோன்றியது. தற்போது, ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட நிலப் பகுதியே தொகுதி என மாறியுள்ளது. சற்றேக்குறைய ஒரு அளவிலாக மக்கள் தொகுதிக்கென தொகுதியின் நிலப்பரப்பு தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. அவ்வப்போது, மக்கள் தொகையில் அளவில்பெரிய மாற்றம் ஏற்படும் போது அதனையொட்டி, தொகுதியின் வரையறை தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. எனவே ஒரு உறுப்பினரை, ஒரு தொகுதியின் பிரதிநிதி எனும்போது, அவர் அப்பகுதி அல்லது தொகுதி மக்களின் பிரதிநிதி என்றே கொள்ள வேண்டும்.

இவ்வாறு மாற்றமடைந்த தொகுதி முறையில் சில சிக்கல்கள் உள்ளன. அதாவது, ஒரு தொகுதியில் பலதரப்பட்ட மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இனத்தால், மதத்தால், ஜாதியால், மொழியால் வேறுபட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள். இவர்களில், யாருடைய கருத்தை பிரதிநிதி பிரதிபலிக்க வேண்டும்? ஏனெனில், சமூகத்தில் பலதரப்பட்டவர்கள் வாழ்வதால், பல முரண்பட்ட கருத்துக்கள் இருக்கும். இப்படி தொகுதி மக்களிடையே மாறுபட்ட அல்லது முரண்பட்ட கருத்துக்கள் இருக்கும் போது அந்த தொகுதியின் பிரதிநிதி, எந்த சாராருடைய கருத்தை சட்ட மன்றத்தில் பிரதிபலிக்க வேண்டும்? பிரதிநிதித்துவத்தில் எழும் இப்பிரச்சனைகளை ஒரளவு அரசியல் கட்சிகள் தீர்க்கின்றன. அரசியல் கட்சி என்பது, ஒரு கருத்தினை கொள்கையாகக் கொண்ட, அதை முன்னிறுத்தி ஆட்சியை கைப்பற்ற தேர்தலில் பங்கேற்கும் ஒரு அரசியல் குழு அல்லது கூட்டமாகும்.

ஒரு தொகுதியின் மக்கள், இன, மத, ஜாதி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியை ஆதரிப்பார்கள். இது பெருமளவில் முரண்பாடுகளை குறைத்து விடுகிறது.

பிரதிநிதித்துவத்திலுள்ள சிக்கல்களை தீர்ப்பதற்கு சில முறைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

நிலப்பகுதி சார்ந்த பிரதிநிதித்துவம், விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவம், பணிசார்ந்த பிரதிநிதித்துவம், சிறுபான்மையினருக்கான பிரதிநிதித்துவம் ஆகும்.

நிலப்பகுதி சார்ந்த பிரதிநிதித்துவம்

பெரும்பாலான நாடுகளில், நிலப்பகுதி சார்ந்த பிரதிநிதித்துவமே பின்பற்றப்படுகின்றது. காரணம் இது மிக எளிதான முறையாகும். இதன்படி, ஒரு அரசு அல்லது மாநிலம் பல்வேறு நிலப்பகுதிகளாக வரையறுக்கப்படுகிறது. எத்தனை பிரதிநிதிகள் வேண்டுமோ அத்தனை நிலப்பகுதிகளாக பிரிக்கப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு தொகுதியிலும், ஒரு வேட்பாளர் அல்லது பல வேட்பாளர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள். இதில் எல்லை வரையறை செய்வது எளிதாகும். மேலும் அந்த எல்லைப்பரப்பிற்கு உட்பட்ட அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவானதாகும். தொகுதியின் எல்லைகளை தேவைக்கேற்ப மாற்றியமைப்பதும் எளிதாகும்.

இம்முறைமையின் நிறைகள்:

  1. இம்முறையின் மிக முக்கியமான நிறை, இது எளிமையானது என்பதும் எளிதாக சாத்தியப்படும் என்பதுமாகும். இம் முறையில், வாக்காளர், தன் தொகுதிக்காக, ஒரு வேட்பாளரை பிரதிநிதியாக தேர்ந்து எடுக்கிறார்.
  2. வாக்காளர்களுக்கு, தொகுதி பற்றியும் வேட்பாளர்கள் பற்றியும் நல்ல அறிமுகமும் பரிச்சயமும் இருக்கும். வேட்பாளரும் தனது தொகுதிக்குட்பட்டவர்களை நன்கு அறிந்திருப்பார்.
  3. தொகுதியின் பரப்பு தெளிவாக வரையறுக்கப்படுவதால், வேட்பாளர், இலக்குடன் செயல்பட்டு பிரசாரம் செய்வது எளிதாகும்.
  4. இம்முறை பெரும்பாலான நாடுகளில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வெற்றிகரமாகவே செயல்பட்டு வருகின்றது.

இம்முறைமையின் குறைகள்:

இம்முறையில், பிரதிநிதிகள் தாங்கள் சார்ந்துள்ள தொகுதியின் நலனையே பிரதானமாகக் கொண்டு செயல்படுவார்கள். இது குறுகிய நோக்கத்தையும் கண்ணோட்டத்தையும் வளர்க்கும். ஒவ்வொரு பிரதிநிதியும் தன் தொகுதியின் வளர்ச்சிக்காக பொதுநலனை புறக்கணிக்கத் துவங்கி விடுவார்.

இம்முறை "மண்ணின் மைந்தன்" என்ற கண்ணோட்டத்தை வளர்க்கும். ஒரு தொகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு வேட்பாளர், அங்கு போட்டியிடும் மற்ற பகுதிகளைச் சார்ந்த வேட்பாளர்கள் அந்நியன்’ என்று தனிமைப்படுத்தி, தானே இத்தொகுதியின் குடிமகன் என்று பிரசாரம் செய்வார்கள். தொகுதிகள் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படுவதால், மக்கள் தொகை மாறும்போது தொகுதியின் எல்லைகளும் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. அது செலவினத்தை அதிகரிப்பதாகும்.

வரையறுக்கப்பட் நிலப்பரப்பாக இருப்பதால், இடைத்தேர்தல் போன்ற நேரங்களில், தேர்தல் முறைகேடுகள் எளிதாக நடைபெறும். அரசாங்கம் தன் துறை அதிகாரங்களை ஒருமுகப்படுத்தி துரிதமாக வளர்ச்சிப்பணிகளை நிறைவேற்றி, வாக்காளர்களை தன் வயப்படுத்த ஏதுவாகும்.

இம்முறையில், ஒரு தொகுதியில், பல வேட்பாளர்கள் போட்டியிடும் போது, அவர்களில் அதிக வாக்குகள் பெற்றவர் வெற்றி பெற்றவராக அறிவிக்கப்படுகிறார். இதனால், பல நேரங்களில் வெற்றி பெற்றவர் சிறுபான்மை வாக்குகள் பெற்றவராக இருக்கக் கூடும். உதாரணமாக ஒரு தொகுதியில் 1000 வாக்காளர் இருப்பதாகக் கொள்வோம். தேர்தலில் ஏ.பி.சி.டி என நான்கு கட்சிகள் போட்டியிடுவதாகவும் கொண்டால் தேர்தலில், கட்சி ‘ஏ’ - 400 வாக்குகள் கட்சி - 'பி' - 200 வாக்குகள். கட்சி 'சி' - 180 வாக்குகள். கட்சி 'பி' - 220 வாக்குகள் பெற்றதாகக் கொண்டால், ஏ கட்சியின் வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்படுகிறார். உண்மையில் அவர் பெற்ற வாக்குகள் 400 என்பது பெரும்பான்மையல்ல. எனினும் அவரே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படுகிறார்.

ஒர் உறுப்பினர் தொகுதி முறையாக இருந்தால் எல்லோருக்கும் குறிப்பாக சிறுபான்மையினருக்கு பிரதிநிதித்துவம் கிடைப்பதில்லை. உதாரணமாக பல மதத்தினர்களும் வாழும் பகுதிகளில் இந்துக்கள் பெரும்பான்மையினராகவும் பிறமதத்தவர் சிறுபான்மையினராகவும் உள்ள தொகுதிகளில், பெரும்பான்மையினத்தவரே வெற்றி பெற சிறுபான்மையினருக்கு பிரதிநிதித்துவம் கிடைப்பதில்லை. இது போலவே சில தொகுதிகளில் ஜாதி உணர்வு மேலோங்கியுள்ளது. அந்த தொகுதிகளில், பெரும்பான்மை ஜாதியினர் மட்டுமே வெற்றி பெற இயலும், சிறுபான்மை ஜாதியினர் வெற்றி பெற இயலாது. அவ்வகையில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும் பழங்குடியினருக்கும் பிதிநிதித்துவம் கிடைப்பதில்லை. இந்தியாவில், இக்குறையை நீக்க, இடஒதுக்கீட்டு முறை, பின்பற்றப்படுகிறது. சில தொகுதிகள் தாழ்த்தப்பபட்டவர்கள், பழங்குடியினர்க்கு என ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.

விகிதாசார பிரதிநிதித்துவம்

இம்முறையின் அடிப்படை நோக்கம், சமுதாயத்தின் அனைத்து பிரிவினருக்கும் பிரநிதித்துவம் அளிப்பதாகும். இவ்வகையில் உருவாக்கப்படும் சட்டமன்றம், அனைத்துப் பிரிவினரின் கருத்தையும் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கும். ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் தத்தம் மக்கள் தொகைக்கேற்ப பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கிறது.

இவ்வகை பிரதிநிதித்துவ முறை நடைமுறைப் படுத்துவதற்கு முன்னதாக, எந்த அடிப்படையில் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்துக் கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக, மதம், ஜாதி அல்லது மொழி அடிப்படையில் இருக்கலாம். ஒரு சமுதாயத்தில், 70 சதவிகிதத்தினர் x மதத்தினர், 20 சதவிகிதத்தினர் y மதத்தினர், 10 சதவிகிதத்தினர் Z மதம் என்று கொண்டால், சட்டமன்றத்தில், 70 சதவிகிதம் இடங்கள் x மதத்தின் பிரதிநிதிகள், 20 சதவிகிதம் 'y' மதத்தினரின் பிரநிதிகள், 10 சதவிகிதம் 'Z' மதத்தினரின் பிரதிநிதிகள் என்று தீர்மானிக்கப்படும். இவ்வகையில், சமுதாயத்தின் அனைத்து பிரிவினருக்கும் அவர்தம் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கும்.

விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தின் நிறைகள்

ஜே.எஸ். மில் போன்ற அரசியல் அறிஞர்கள் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தை ஆதரிக்கின்றனர். சட்டமன்றமானது, அனைத்து சாராரையும் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கவேண்டும். எந்த பிரிவினரையும் பிரதிநிதித்துவம் வழங்காமல் விட்டுவிடக் கூடாது என்கின்றனர். பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சியில், ஆளும் கட்சி, மற்றும் எதிர்க் கட்சிகள் உள்ளன. ஆனால், உண்மையில் இவை நீங்கலாக, வேறுவகை கருத்துக்களும் நோக்குகளும் அங்கு நிலவும் அவர்களுக்கு, சட்டமன்றத்தில் பிரிதிநிதித்துவம் கிடைப்பதில்லை. ஜே.எஸ்.மில் “பிரதிநிதித்துவ மக்களாட்சியில் ஒவ்வொரு பிரிவினரும் விகிதாச்சாரப்படி பிரதிநிதித்துவம் பெற்றிருக்க வேண்டும்” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இம்முறையில், சமுதாயத்தின், பெரும்பான்மையினர் பெரும்பான்மை இடத்தையும், சிறுபான்மையினர் சிறுபான்மை இடத்தைப் பெறுவதும், சரியான மக்களாட்சியாகும். மேலும் இம்முறையில், தொகுதிகளை அவ்வப்போது வரையறுக்க வேண்டியதோ, மாற்றியமைக்க வேண்டிய அவசியமோ இருப்பதில்லை.

விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தின் குறைகள்:

முதலாவதாக, இம்முறையில், சமுதாயத்தில் பலதரப்பட்டவர்களிடையே பிரிவினையை ஏற்படுத்துகிறது. மதம், ஜாதி, மொழி ஆகிய தன்மைகளின் அடிப்படையிலேயே எல்லோரும் வாக்களிக்க வேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்க்கப்படுகிறது.

இரண்டாவதாக, ஒவ்வொரு பிரிவினரும் தங்களுக்கென ஒரு அரசியல் கட்சியை உருவாக்க வகை செய்கிறது. காலப்போக்கில் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் உருவாகும் நிலை ஏற்படும். இது அரசியலுக்கு ஆரோக்கியமானதல்ல. இம்முறை, தேசிய ஒருங்கிணைப்புக்கு வழிவகுக்காமல், பிரிவினைக்கு வழிவகுக்கும்.

மூன்றாவதாக, ஜனநாயகம் என்பது, பல்வேறு கருத்துக்களையும் ஏற்று, இணக்கமாக செயல்படுவதாகும். விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவம், இணக்கத்திற்கு இடமளிக்காமல் கருத்துள் (Ideology) வேறுபாடுகளை அதிகரிக்கும். எந்த நிலையிலும், பல்வேறு பிரிவினருக்கு இடையில் சமரசம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லாமல் போகும்.

நான்காவதாக, மதம், மொழி போன்ற பிரிவுகளின் அடிப்படையில் கட்சிகள் தோன்றுவதால், அரசியல் கட்சிகள், தேசிய நலனை கருத்தில் கொள்ளாமல், ஜாதி, மத, மொழி உணர்வுகளை மூலதனமாக்கி, அரசியல் லாபம் தேட ஏதுவாகும். தேசிய நலன் புறக்கணிக்கப்படும்.

ஐந்தாவதாக, அரசியல் கட்சிகள், ஜாதி, மத, அடிப்படையில் செயல்படத் துவங்குவதால், கட்சிகளுக்குள்ளும் பிளவுகள், கோஷ்டிகள் உருவாகும். கட்சிகளின் கருத்தியல் லட்சியங்கள் ஒதுக்கப்பட்டுவிடும். மக்களின் பல்வேறு பிரிவினரும் “ஓட்டு வங்கிகளாக ஆக்கப்படுவார்கள்”

ஆறாவதாக, இவ்வகை முறையில், தொகுதிகள் மிகப் பரந்ததாக இருக்கும். எனவே பிரதிநிதிகள் பிரசாரம் செய்தலும், மக்களை சந்தித்து குறைகள் கேட்டறிவதும் கடினமாகும். பிரசார செலவினமும் அதிகமாகும். இந்தியாவில், மத்தியில் நாடாளுமன்றத்தின் மேல் சபையான மாநிலங்களவைத் தேர்தலில், விகிதாசார முறை பின்பற்றப்படுகின்றது.

பணிசார் பிரதிநிதித்துவ முறை

இது மற்றொரு பிரதிநிதித்துவ முறையாகும். இதன் ஆதரவாளர்கள், சட்டமன்றத்தில், நிலப்பகுதிகளுக்கு பிரதிநிதித்துவம் தேவையில்லை. இம்முறையில் சமுதாயத்திலுள்ள பல்வேறு பணி மற்றும் பொருளாதார பிரிவினருக்கு பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்படும். ஒரு தொகுதியில், பல்வேறு வகை பணி சார்ந்தவர்கள், உதாரணமாக, வியாபாரிகள், அலுவலகங்களில் பணிபுரிவோர், தொழிலாளிகள், விவசாயிகள், விவசாயக் கூலிகள் போன்றோர் இருப்பார்கள். இவர்கள் அனைவருக்கும் பணிசார்பு பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வகை பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பதால், தொகுதியில் உள்ள அனைத்துப் பணியினரின் பொருளாதார நலன்களும் பாதுகாக்கப்படும்.

பொதுவாக நகர தொகுதிகளில், அலுவலகப் பணியாளர்களும், தொழிற்சாலைப் பணியாளர்களும் இருப்பார்கள். ஊரகத் தொகுதியில், விவசாயத் தொழிலாளர்களும், சிறுவியாபாரிகளும் இருப்பார்கள், இவர்களின் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படும் வகையில் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.

நிறைகள்

இம்முறையில், சமுதாயத்தின் அனைத்து பணிவகையினருக்கும் பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கும். கோலே (G.D.H.COLE) எனும் அரசியல் அறிஞர், “ஒரு குடியாட்சியில் எத்தனை வகைப்பணிகள் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தும் சட்டமன்றத்தில் இடம் பெற வேண்டும்’ எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

இங்கிலாந்தில் உள்ள குழு சோஷலிச வாதிகள், இதற்கான பணி வகைகளைப் பட்டியலிட்டுள்ளனர். இத்தாலி சர்வாதிகாரியான முசோலினியும், ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கையில்லாதவர்களும் சோதனை முறையில் பணிசார்ந்த பிரதிநிதித்துவம் அளித்தார்கள். பொருளாதார குழுக்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் கொண்ட கூட்டுறவு பிரதிநிதித்துவ மன்றமொன்றை இத்தாலியில் முசோலினி நிறுவினார்.

குறைகள்

முதலாவதாக, இம் முறையில் பிரதிநிதிகள் அவர்கள் சார்ந்துள்ள பணி வகையைத்தான் பிரதிபலிப்பார்களேயன்றி, தேசத்தின் நலனை பிரதிபலிக்கமாட்டார்கள். இரண்டாவதாக, இம்முறை பலகட்சி முறைக்கு வழிவகுக்கும். ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியும் ஒரு பணி வகையை முன்னிறுத்தி தேர்தலில் பங்கேற்கும். பலகட்சி முறையில் எந்த கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை கிடைக்காமல் போக வாய்ப்புள்ளது.

மூன்றாவதாக, பணிசார்பு பிரதிநிதித்துவ முறையில், முரண்பட்ட பொருளாதார பிரிவுகள் இருப்பதால், நிர்வாகத்தில் பிணக்கு ஏற்படும். இரு சாராரும் சற்றும் விட்டுக் கொடுக்காமல் உறுதியாக இருப்பது நிர்வாகத்திற்கு ஆரோக்கியமானதாகாது. முடிவாக கூற வேண்டுமானால், ஜனநாயகம் என்பது ஒருங்கிணைப்பை வளர்க்க வேண்டுமேயன்றி பிரிவினையை வளர்க்கக்கூடாது. பணிகள் பிரதிநிதித்துவம் சமுதாயத்தில் பிளவுகளை உருவாக்கும். இதற்கு மாற்றாக, பணிசார்ந்த, அரசல்லாத அமைப்புகளை உருவாக்கி, தேவையான போது அவர்களது கருத்துக்களை கேட்டறிந்து, சட்டம் இயற்றலாம்.

சிறுபான்மையினருக்கு பிரதிநிதித்துவம்

சிறுபான்மை என்பது குறைவான எண்ணிக்கை உடையவர்களைக் குறிக்கும். சட்ட மன்றத்தில் பெரும்பான்மை கட்சி ஆட்சி அமைக்கின்றது. சிறுபான்மையான கட்சி எதிர்கட்சியாக செயல்பட்டு அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கும். இது நீங்கலாக, மொழி, மதம், இனம், மற்றும் நிறத்தின் அடிப்படையிலும் சிறுபான்மையினர் உள்ளனர்.

உதாரணமாக இந்தியா, மதசார்பற்ற நாடாக இருந்தாலும் மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையினர் இந்துக்களாவர். கிறித்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், பார்சிகள், சீக்கியர்கள் போன்றோர் சிறுபான்மையினராவர். இதைப்போலவே, தமிழ்நாட்டில், தமிழ்மொழி பேசுவோர் பெரும்பான்மையினர், தெலுங்கு, மலையாளம் போன்ற பிற மொழி பேசுவோர் சிறுபான்மையினர். அரசாங்கத்தின் சட்டமன்றத்தில், சிறுபான்மையினருக்கும் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், சிறுபான்மையினர், தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுவது இயல்பாக சாத்தியப்படாமல் போகலாம். அதனால் அவர்களுக்கு பிரத்தியேகமாக, பிரதிநிதித்துவம் பெற வகை செய்ய வேண்டும்.

சிறுபான்மையினருக்கு பிரதிநிதித்துவம் வழங்க பலமுறைகள் உள்ளன. முதலாவதாக, விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையைப் பின்பற்றினால் சிறுபான்மையினருக்கு பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கும். இரண்டாவது முறை, சிறுபான்மையினருக்கென சில இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும். இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் இஸ்லாமியர்களுக்கு சட்டமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்க வகைசெய்யும் பிரதிநிதித்துவ சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

சுதந்திரத்திற்குப்பின், இந்திய அரசியலமைப்பில் மத அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு செய்யப்படுவதில்லை. என்றாலும், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு இட ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டில், சட்ட மன்றத்திலும், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு இட ஒதுக்கீடு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் ஊராட்சி அமைப்புகளில், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், பழங்குடியினர் ஆகியோருக்கும் பெண்களுக்கும் இட ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இடஒதுக்கீடு, சிறுபான்மையினருக்கும், மற்ற வகையினருக்கும் பிரதிநிதித்துவம் அளிப்பதற்கு ஒரு எளிய வழியாகும். ஆனால் அதே நேரத்தில், மக்களிடையே பிரிவினையை உருவாக்கும். அவர்கள் தேசிய நீரோட்டத்தில் கலக்காமல் தனிமைப்படுத்தப்படுவார்கள். இட ஒதுக்கீடு இருப்பதால், அவர்கள் பொதுத்தொகுதிகளில் போட்டியிட விரும்ப மாட்டார்கள். அப்படி அவர்களாக போட்டியிட முன்வந்தாலும் பிற பிரிவினர் அதனை மனமுவந்து ஏற்கமாட்டார்கள்.

மேலும், இடஒதுக்கீட்டு முறை, இருசாராரிடமும் வேற்றுமையையும். வெறுப்புணர்ச்சியையும் வளர்க்கிறது. இணக்கமான உணர்வுகளை வளர்ப்பதற்கு மாறாக, பகைமையுணர்வையே வளர்க்கும். மக்களாட்சியில் உள்ள பிரச்சனைகளுக்கு இட ஒதுக்கீட்டு முறை தீர்வாகாது. எனினும், இதைவிட நல்ல மாற்று முறை சாத்தியப்படும் வரை இது தொடர்வதே ஏற்புடையதாகும்.

ஆதாரம் : தமிழ்நாடு ஆசிரியர் கல்வியியல் ஆராய்ச்சி மையம்

2.78947368421
jagatheeswari Apr 16, 2019 01:57 PM

பலகாலத்து ஓட்டுப்பதிவு முறை பெயர் என்ன எப்படி இருந்தது?

கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top