பொருளடக்கத்திற்கு தாண்டவும் | Skip to navigation

Vikaspedia

முகப்பு பக்கம் / கல்வி / கல்வியின் முக்கியத்துவம் / கல்வி கொள்கை / இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன் - கல்விக்கான கொள்கை வரைவுகள்
பகிருங்கள்
கருத்துக்கள்
  • நிலை: திருத்தம் செய்யலாம்

இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன் - கல்விக்கான கொள்கை வரைவுகள்

இந்தியா சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன் - கல்விக்கான கொள்கை வரைவுகள் பற்றி இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

முன்னுரை

இந்திய நாட்டில், கல்வி என்பது இந்திய சமயங்கள், இந்திய கணிதம், இந்திய தர்க்கம் சார்ந்ததாக பண்டைய இந்து பௌத்த கல்வி நிறுவனங்கள் தக்சசீலம், நாலந்தா போன்ற இடங்களில் ஆரம்பிக்கப்பட்டதாக இருந்தது. இடைக்கால இந்தியாவில், இஸ்லாமிய கல்வி தத்துவம் பெற்றதாக இருந்தது. பிற்காலத்தில் ஐரோப்பியர்களின் வருகைக்குப்பின்பு மேற்கத்திய கல்வி புழக்கத்திற்கு வந்தது. 20-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டு காலத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் வெளிபாடுகள் இன்றைய இந்திய குடியரசின் கல்விக்கு வித்திட்டதாக உள்ளது.

வேதகாலத்தின் போது கல்வி

பண்டைய இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கல்வி முறை வேத முறை என அறியப்படுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பண்டைய கல்வி முறை அமைகிறது எனலாம், அதனால்தான் வேதக் கல்வியின் பெயர் வழங்கப்பட்டது. இந்திய வாழ்க்கையில் வேதங்கள் மிக முக்கியமான இடத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தன. ரிக்வேதம், சாமவேதம், யஜுர்வேதம், அதர்வன வேதம் ஆகிய நான்கு எண்ணிக்கையிலான வேதங்களில் இந்திய கலாச்சாரம் அமைந்துள்ளது. சில அறிஞர்கள் வேத கால கல்வியை ரிக் வேத பிராமணிய காலம், உபநிஷத காலம் சூத்ரா காலம், ஸ்மிருதி காலம் என பிரித்தனர், ஆனால் இந்த காலங்களில் வேதங்களின் ஆதிக்கம் காரணமாக, கல்வியின் குறிக்கோள்களிலும், கொள்கைகளிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. வேத காலத்தின் கல்வி முறை உலகின் வேறு எந்த நாட்டிலும் பண்டைய கல்வி முறையிலும் காணப்படாத தனிச்சிறப்பு மற்றும் குணங்களைக் கொண்டுள்ளது.

கல்வி நோக்கங்கள்

பண்டைய இந்தியாவில் கல்விக்கான இறுதி நோக்கம், இந்த உலகில் வாழ்வதற்கு அல்லது அதற்கு அப்பால் வாழ்வதற்கான அறிவைப் பற்றியதல்ல, ஆனால் தற்போதைய மற்றும் எதிர்கால வாழ்க்கையின் சங்கதிகளிலிருந்து ஆத்மாவை விடுவிப்பதற்காக தன்னையே முழுமையாக்குவது.

பாடத்திட்டம்

வேதகாலங்களில் ஆய்வு புராணங்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் கதைகள், சொற்பொழிவுகள் பாடத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருந்தன. மாணவர்கள் அளவீட்டைப் பற்றிய அறிவைப் பெற வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. கணிதவியல் பற்றிய அறிவு மூலம் எண்கணிதம் கூடுதலாக வழங்கப்பட்டது. ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம், அதர்வண வேதம் ஆகிய வேதங்கள் பற்றிய அறிவை மாணவர்கள் பெற்றனர். பாடத்திட்டமானது ஆன்மீக மற்றும் பொருள்சார் அறிவு, வேதங்கள், வேதம் இலக்கணம், கணிதம், கடவுளின் அறிவு, முழுமையான அறிவு, பேய்கள், வானவியல், தர்க்கம், தத்துவம், நெறிமுறைகள், நடத்தை போன்றவையை உள்ளடக்கியது. இவ்வகையான பாடத்திட்டம் பிராமண இலக்கியங்களை உருவாக்க முழுக்காரணமாக அமைந்தது.

கற்பித்தல் முறைகள்

மாணவர் மைய கற்பித்தல் அணுகுமுறையை பின்பற்றினர். ஆசிரியரால் விளக்கமளித்து மாணவரால் எழுதப்பட்ட படிப்பு, பொதுவாக பின்பற்றப்பட்டது. விவாதமும் கலந்துரையாடலும் தவிர, தேவைப்படின் கதைகள் சொல்லப்படுகிறது. எந்த வகுப்பறை போதனையும் இல்லை. இருப்பினும், கண்காணிப்பு முறை அதிகமாக இருந்தது மூத்த மாணவர்கள் இளைய மாணவர்களுக்கு கற்பிக்க நியமிக்கப்பட்டனர். கல்விக்கான முழுமையான தொடர்பைத் தருவதற்கு பயணங்கள் தேவைப்பட்டது.

ஆசிரியரின் பங்கு

குரு என்பது இரண்டு வார்த்தைகளைக் கொண்டு உருவானது 'கு' என்ற வார்த்தை “இருள்” என்றும் 'ரு' என்ற வார்த்தை கட்டுப்படுத்துவது என்றும் பொருள். இருள் அல்லது அறியாமையை தவிர்ப்பது என்று இதற்கு பொருள். வேதங்களில் ஆச்சார்யா' என்ற சொல் குருவை குறிக்கும். குரு, என்பவர் அறிவின் மிகப்பெரிய பொக்கிஷமாக கருதப்பட்டார்.

கல்வி செயல்முறையில், ஆசிரியர் மற்றும் மாணவர்கள் இரு கூறுகளாவர். ஒரு ஆசிரியர் தனது மாணவர்களுக்கு உடல், பொருள்சார் மற்றும் ஆன்மீக அறிவை வழங்குகிறார். கல்வி செயல்முறை ஆசிரியர் மையமுறையாக இருந்தது.

குரு தனது மாணவர்களின் ஆர்வத்தையும், தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வார். குரு அவரது மாணவர்களின் ஆன்மீக தந்தை ஆவார். தந்தை தனது மகனை கவனித்துக்கொள்வதைப் போல குருக்களும் அதே முறையில் தங்கள் மாணவர்களை கவனித்துக்கொள்வார்.

சுதந்திரம் மற்றும் ஒழுக்கம்

கல்வி சுதந்திரம் காரணமாக, மாணவர்கள் சிந்தனை மற்றும் தியானத்தில் இருந்தனர்

  1. அவர் தனது குருவுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்.
  2. அவன் குருவினால் தண்டிக்கப்படலாம்.
  3. அவன் குருவினால் விரும்பப்படவேண்டும்.
  4. அவர் தனது குருவால் போதிக்கப்பட வேண்டும்.
  5. அவர் சமமாக நடத்தப்பட வேண்டும்.
  6. அவர் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஞானத்தை பெற தகுதியுடையவர்.

ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்களுக்கு நடத்தைக்கான விதிமுறைகள் இருந்தன. மாணவர்களுக்கு கடுமையான ஒழுக்க முறைகள், ஆசிரியரிடத்தில் சில கடமைகள் இருந்தன. அவரது பயிற்சி காலம் முடியும் வரை வேறு எவருடனும் வாழக் கூடாது.

புத்த மதம் மற்றும் கல்வி

பௌத்த மதத்தை நிறுவியவரான புத்தர் எந்தப் புத்தகத்தையும் எழுதவில்லை. அவருடைய சீடர்கள் அவருடைய மரணத்திற்குப் பின் 100 ஆண்டுகள் கழித்து அவருடைய பிரசங்கத்தை சேகரித்தனர்.

கல்வி நோக்கங்கள்

கல்விக்கான முக்கிய குறிக்கோள், 'இரட்சிப்பு' அடைய வேண்டும் என்பதாகும். புத்தர் 'அஷ்டாங்க மார்க்கம் என்ற எட்டு மடங்கு பாதையை வடிவமைத்தார்.

  • சிறந்த நெறி,
  • சிறந்த நடவடிக்கை ,
  • சிறந்த பேச்சு,
  • சிறந்த தொழில்,
  • சிறந்த உடற்பயிற்சி,
  • சிறந்த நினைவாற்றல்
  • சிறந்த கவனத்திறன்
  • சிறந்த அறிவுத்திறன்.

பாடத்திட்டம்

புத்தமத கல்வி, இரண்டு நிலைகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது:

  • ஆரம்ப கல்வி
  • உயர் கல்வி .

ஆரம்ப கல்வியில் வாசிப்பு, எழுத்து மற்றும் கணிதம் கற்பிப்பதை குறிக்கோளாக கொண்டது. உயர் நிலை மாணவர்கள் பல்வேறு பாடங்களை படித்தனர். பௌத்தர்கள் இந்தியாவின் சர்வதேச நிலைமையை உயர்த்தினர். கொரியா, திபெத், ஜாவா மற்றும் பிற தொலைதூர நாடுகளை அவர்கள் கவர்ந்தனர். பௌத்த மடாலயங்களில், சொல்லறிதல், ஓவியம், அச்சிடுதல், சிற்பம், மருத்துவ அறிவு, தர்க்கம் ஆன்மீக கல்வி விளையாட்டு, வில்வித்தை, புவியியல், எண் கணிதம் மற்றும் சமய விவாதங்கள் சேர்க்கப்பட்டது.

கற்பித்தல் முறைகள்

வேத காலத்தின்போது வாய்மொழி முறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டது. அனைத்து பாவனாவின் வாருங்கள் பாடங்களையும் 'பாலி' மொழியில் கற்பித்தனர். வினா-விடை முறை, விவாதங்கள் மற்றும் கலந்துரையாடல்கள் மூலம் முறையான கல்வியைக் கொண்டுவர ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. நேரடி வழிமுறையில், சூத்திர வடிவிலான கற்பித்தல் ஆசிரியர்களுக்கு பேருதவியாக அமைந்தது.

ஆசிரியரின் பங்கு

பெளத்த காலத்தில், ஆசிரியர் ஆச்சார்யா என அழைக்கப்பட்டார். அவர் பக்தியானவர், சமய மற்றும் ஆன்மீகமானவர். ஆசிரியர் பிக்சுக்களுக்கு போதிய அறிவு, ஆன்மீக உதவி, வழிநடத்தல் போன்றவை போதனை மூலமாக வழங்கினார். புத்தரின் எட்டு மடங்கு பாதையை ஆசிரியர் பின்பற்றினார். புத்த மதத்தில், ஆசிரியர்கள் மூன்று தனிப்பிரிவுகளாக இருந்தனர் (1) ஆச்சார்யர்கள் (ii) உபாத்யர்கள் (iii) சிறப்பு ஆசிரியர்கள். இக் காலகட்டத்தில் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்கு உதவுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர்.

சுதந்திரம் மற்றும் ஒழுக்கம்

பௌத்தக் கல்வியில், புத்தரின் எட்டு மடிப்பு பாதையைப் பின்பற்றி மாணவர்கள் சிறந்த வாழ்க்கை வாழ எதிர்பார்க்கப்பட்டனர். எந்த தண்டனையும் இல்லை.

ஜெய்னிசம் மற்றும் கல்வி

உணர்வு என்பது ஆன்மாவின் சாரம்சமாக இருந்தது. ஜைனா அமைப்பின் படி அறிவு இரண்டு வகைகளாகும். பிராமணா, நியா. பிராமணா மீண்டும் இரண்டு வகையானது, மறைமுக மற்றும் நேரடி அறிவு. நேரடி அறிவு உணர்வுத்திறன் மூலம் கற்றுத்தரப்பட்டது. நடைமுறை அறிவு மனம் மற்றும் உணர்வுகள் மூலம் பெறப்பட்டன.

கல்வி நோக்கங்கள்

ஜெயின் அமைப்பானது சுதந்திரத்தினை கல்வியின் இறுதி நோக்கமாக பரிந்துரைத்தது. இந்த முறையின் படி, விடுதலை என்பது இரண்டு வகைகளாகும், அதாவது ஜீவன் முக்தி மற்றும் திராவிய முக்தி. கல்வியானது மாணவர்கள் ஜீவன் முக்தி அடைய உதவி புரிகிறது. அது திராவிய முக்திக்கு வழிவகை செய்யும் சமூக, பொருளாதார, தார்மீக மற்றும் ஆன்மீக நோக்கங்களை வலியுறுத்துகிறது.

பாடத்திட்டம்

ஜெய்ன முறை பாடத்திட்டமானது மாணவர்களுக்கு பல்வேறு செயல்பாடுகளை கொண்ட பாடங்களை உள்ளடக்கியது. பாடத்திட்டம் செயல்பாடு மைய அணுகுமுறை கொண்டதாகும். உண்மை கல்வி ஆன்மாவை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கிறது. பல்வேறு நோக்கங்கள், கூட்டுறவு நடவடிக்கைகள் மற்றும் பல்வேறு கலாச்சார நடவடிக்கைகள் மூலம் இந்த இலக்கை அடைய முடியும். இதைத் தவிர, பாடத்திட்டமானது தொழிற் கல்விக்கும் வித்திட்டது. ஜைனா பாடத்திட்டத்தில் சமூக அறிவியல், இயற்கை அறிவியல், தார்மீக கல்வி, தொழிற்கல்வி, பல்வேறு கூட்டு பயிற்சி நடவடிக்கைகளை உள்ளடக்கியதாகும்.

கற்பித்தல் வழிமுறைகள்

தொழிற் கல்வி மாணவர்களுக்கு நடைமுறை அறிவு, வேலை அனுபவத்தை வழங்குகிறது. மாணவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு தேவையான பொருளை ஈட்டுவதற்கு வழிவகுத்தது. இவ்வாறு, இந்த முறை சமூகமயமான நுட்பங்கள், சோதனைகள், செய்து கற்றல், ஒருங்கிணைப்பு, முதலியவற்றை வலியுறுத்தியது.

ஆசிரியரின் பங்கு

உயர்ந்த குணங்கள் ஆசிரியர்களால் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு ஆசிரியருக்கு தனது தொழிலை வெற்றிகரமாக வைத்திருக்க வேண்டிய சில குறிப்பிட்ட குணங்களை கல்வியில் நவீன புத்தகங்கள் விவரித்தன. அவர் தனது பாடங்களை நன்றாக அறிந்திருக்க வேண்டும், திறம்பட கற்றுத்தர வேண்டும். மேலும் அவருடைய மாணவர்களுக்கு உண்மையான அன்பை அளிக்க வேண்டும். அவர் தனது மாணவர்களை நேசிக்க வேண்டும், அவர்களுக்காக தன் வாழ்வை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அன்பு இல்லாமல் ஓர் ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்கு மிகச் சிறந்தவராக இருக்க முடியாது. அன்பு, பாசம், மரியாதை இருந்தால் மட்டுமே ஆசிரியர்கள் மாணவர்களின் உண்மையான தேவையை அறிந்து அவற்றை நிறைவேற்ற முடியும்.

சுதந்திரம் மற்றும் ஒழுக்கம்

இலட்சியவாத தத்துவத்தைப் போலவே, மாணவர்களுக்கான கடுமையான ஒழுக்கத்தையும் வலியுறுத்தியது. ஒழுக்கமின்றி உண்மையான கல்வியை புகட்ட இயலாது. உண்மையான கல்வியை பெற கோபம், ஆடம்பரம், சோம்பல், நோய் போன்றவை தடையாக உள்ளது. ஜைன தத்துவம், மாணவர்களுக்கு உண்மையான கல்வியைப் பெறுவதற்கான சிறந்த குணங்களை வலியுறுத்தியது.

  • அவர் எல்லா நேரங்களிலும் சிரிக்கக்கூடாது, விடாமுயற்சியுடன் அறிவைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
  • அவர் உணர்ச்சிகளையும், உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.
  • அவர் நற்பண்புகளை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்.
  • அநாகரீக சொற்களை பயன்படுத்த கூடாது
  • அவர் தனது நடவடிக்கைகளில் நியாயமானவராக இருக்க வேண்டும்,
  • அவர் மனச்சோர்வு அடையக்கூடாது
  • அவர் சத்தியத்தின் தீவிரமான சீடராக இருக்க வேண்டும்.

முகலாய காலத்தில் கல்வி

முஸ்லீம் கல்வி முறையானது மதத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தது. இடைக்காலம் முஸ்லீம்களின் வருகையால் தொடங்குகிறது. எனவே, இந்த காலகட்டம் முகம்மதியன் காலம்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. மஹ்மூத் கஸானி, முகம்மது கவுரி, குத்புதின் ஐபக், இல்துமிஷ், ரஸியா மற்றும் பல்பான், ஷாஜாதா முகம்மது, கில்ஜி கிங்ஸ், துக்ளக் அரசர்கள் ஆரம்பகால முஸ்லீம் மதத்தில் புகழ்பெற்ற அரசர்களாக இருந்தனர்.

முஸ்லீம் கல்வி முகலாய காலத்தில் அதிக ஊக்கம் மற்றும் கவனத்தை பெற்றது. அக்பர், ஜஹாங்கிர், ஷாஜஹான், தாரா ஷிகோ, அரூஜீப், பஹதுர் ஷா ஆகியோர் பிரபல முகலாய மன்னர்களாக இருந்தனர்.

கல்வி நோக்கங்கள்

இஸ்லாமிய கல்வியின் இறுதி நோக்கம் முக்தி பெறுவதாகும். இஸ்லாமிய பிரச்சாரத்தின் முக்கிய நோக்கங்கள்:

  • இஸ்லாமை பரப்புதல்,
  • பண்பு அறநெறி மேம்பாடு
  • அறிவு பரவுதல்,
  • இஸ்லாமிய அரசின் விரிவாக்கம்,
  • அரசியல் மேம்பாடு.

பாடத்திட்டம்

தொடக்கநிலை கல்வியில் பாடத்திட்டமானது 3'R' கொண்டிருந்தது. அதாவது, - எழுத்து, எண்கணிதம், படித்தல். உருது படிப்பு முக்கிய பாடங்களில் ஒன்றாக உருவானது. சமய வழிமுறைகளும் தொடக்க நிலையில் கொடுக்கப்பட்டன. இரண்டாம் நிலை மட்டத்தில், இலக்கணம், இயற்கை அறிவியல், வரலாறு, வானவியல், இராணுவ கல்வி போன்றவை மாணவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டன.

வழிமுறைகளின் முறைகள்

இடைக்காலத்தில், வாய்வழி முறை, கண்காணிப்பு முறை, விரிவுரை முறை, படித்தல் மற்றும் எழுதுதல், சுய ஆய்வு முறை, பகுப்பாய்வு முறை, தூண்டல் முறை, சோதனை முறை போன்றவை கற்பிக்கும் வழிமுறைகளாக பயன்படுத்தப்பட்டது.

ஆசிரியரின் பங்கு

இடைக்காலத்தின்போது ஆசிரியர் மிகுந்த மரியாதைக்கு உட்பட்டிருந்தார். ஆசிரியருக்கும் போதனைக்கும் இடையே நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது. ஆசிரியர்களின் கட்டளைகளை மாணவர்கள் பின்பற்றி வந்தனர். மாணவர்கள் மதத்தில் சிறந்த அறிவைப் பெற்றனர்.

கல்விக்கான கிறிஸ்தவ சமயத்தின் பங்களிப்புகள்

கிரிஸ்துவ சமயத்தினர் இந்தியாவின் கல்வி நிறுவனத்துடன் இணைந்தனர். அவர்கள் செரம்போரில் தங்கள் மையத்தை அமைத்தனர். அவர்கள் செரம்போரிலிருந்து தங்கள் கல்வி நடவடிக்கைகளை இயக்கியுள்ளனர். 1725 ஆம் ஆண்டில், ஐரோப்பிய கிறிஸ்துவ மதத்தினர் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் பதினேழு பள்ளிகள், கிறிஸ்தவர்களுக்கு நான்கு மிஷனரி பள்ளிகள் நிறுவினர். 1804 ஆம் ஆண்டில், லண்டன் மிஷனரி சிலோன், தென் இந்தியா, பெங்களூரில் ஆங்கில பாடசாலைகள் நிறுவியது. மிஷனரிகள் இந்தியாவில் கல்விக்காக மதிப்புமிக்க சேவையை அளித்தனர். 1818 ஆம் ஆண்டில் முதல் மிஷனரி கல்லூரி செரம்போரில் நிறுவப்பட்டது, 1820 ல் கல்கத்தாவில் பிஷப் கல்லூரி நிறுவப்பட்டது.

கல்விக்கான கிழக்கு இந்தியா கம்பெனி பங்களிப்பு

1698 ஆம் ஆண்டினல் கிழக்கு இந்தியா கம்பெனி சார்ட்டர் நிறுவனம், செட் மேரி அறக்கட்டளை பள்ளிகளுக்கு 1715 ஆம் ஆண்டில் சென்னை மாகாணத்தில் துவங்கப்பட்ட நிறுவனங்களை பராமரிப்பதற்காக நிறுவனத்தை இயக்கியது. கிழக்கு இந்தியா நிறுவனத்தின் அதிகாரிகளும் கல்வி பரவலுக்கு முக்கிய பங்கைக் கொண்டிருந்தனர். 1781 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரல் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ், அரேபிய மொழி மூலம் முஸ்லீம்களின் மகன்கள் படிப்பதற்காக கல்கத்தா மதராசாவை நிறுவினார். வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் உதவியுடன் சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ், வங்காள ராயல் ஆசியாடிக் சொசைட்டி கல்கத்தாவில் நிறுவப்பட்டது. 1816 ஆம் ஆண்டில், இந்து கல்லூரி நிறுவப்பட்டது மற்றும் 1817 ஆம் ஆண்டில் புகழ்பெற்ற பிரசிடென்சி கல்லூரி உருவாக்கப்பட்டது.

சார்ட்டர் சட்டம் (1813)

பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தால் 1813 ஆம் ஆண்டில் சாசனம் இயற்றப்பட்டது, இதன் மூலம் இந்தியர்களின் கல்விக்கான பொறுப்பை அங்கீகரித்தது. இது 1823 ஆம் ஆண்டில், ஒரு லட்சம் ரூபாயிலிருந்து, கொல்கத்தா பள்ளி புத்தக சங்கம் மற்றும் கல்கத்தா பள்ளி சங்கத்திற்கான மானியங்கள் வழங்கப்பட்டது. 1824 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு சமஸ்கிருத கல்லூரிகளும் நிறுவப்பட்டன, 1824 இல் கல்கத்தாவில் ஒன்றும் 1825-ல் டெல்லியிலும் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. 1835-க்கு முன்பு மூன்று வகையான பள்ளிகள் இருந்தன.

அவை:

  • வெர்னாகுலர் பள்ளிகள்
  • கிறிஸ்டியன் மிஷனரி பள்ளிகள் மற்றும்
  • கிழக்கு இந்திய கம்பெனி பள்ளிகள். சமஸ்கிருதம், அராபிக் மொழி வாயிலாக கற்பித்தலுக்கு பதிலாக ஆங்கில மொழி வாயிலாக கர்பித்தலையே மக்கள் விரும்பினர்.

இந்திய கல்வி கமிஷன் (1882)

கல்வி முன்னேற்றத்தை மதிப்பீடு செய்ய 1882- ல் W.W. ஹண்டர் தலைமையில் குழு நியமிக்கப்பட்டது. இக்குழு அதன் அறிக்கையை 1883 இல் சமர்ப்பித்தது. அதன் முதன்மை பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு:

  • தொடக்க கல்விக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப்பட வேண்டும். அரசு, தொடக்க கல்வித் திட்டத்தை மாவட்ட மற்றும் மாநகராட்சி வாரியங்களுக்கு ஒப்படைக்க வேண்டும். அவற்றின் செலவில் மூன்றில் ஒரு பங்கை அரசாங்கம் ஏற்க வேண்டும்.
  • இரண்டு வகையான உயர்நிலைப் பள்ளிகள் நிறுவப்பட வேண்டும் பல்கலைக்கழகத்தின் நுழைவு பரீட்சைக்கு வழிவகுக்கும் இலக்கிய கல்வியையும், தொழிற்கல்வியும் வழங்க வேண்டும்.

ஹார்டாக் குழு (1929)

1929-ல், ஹார்டாக் குழு அறிக்கை அளித்தது. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் கல்வி வளர்ச்சியைப் பற்றி ஆய்வு செய்ய இந்தக் குழு நியமிக்கப்பட்டது. இது இரண்டாம் நிலை மற்றும் பல்கலைக்கழக கல்வி விட வெகுஜன கல்விக்கு மிகுந்த கவனம் செலுத்தியது. நாட்டில் குறைவான எழுத்தறிவு வளர்ச்சியையும், தொடக்கநிலை கல்வியில் காணப்படும் 'தேக்கம் மற்றும் கழிவு' என்ற பிரச்சினையை எடுத்து காட்டியது. பள்ளி படிப்பை நிறைவு செய்வதற்கு முன்பாக மாணவர்கள் தங்கள் பள்ளிகளை விட்டு வெளியேறுவதால் பணம் மற்றும் முயற்சிகள் பெருமளவில் வீணாகிவிட்டதாக கருதினர். தொடக்க கல்வி முன்னேற்றத்திற்கு பின்வரும் முக்கியமான நடவடிக்கைகளை அது பரிந்துரைத்தது.

  • பள்ளிகளின் பெருக்கத்திற்கு ஏற்ப கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ளல்.
  • நான்கு ஆண்டுகாலம் தொடக்க கல்வி.
  • தரம், பயிற்சி, ஊதியம், ஆசிரியர்களின் சேவை நிலை ஆகியவற்றில் முன்னேற்றம்.
  • குழந்தைகள் வாழும் மற்றும் படிக்கும் கிராமங்களின் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப பாடசாலையின் பாடத்திட்டங்கள் மற்றும் கற்பித்தல் வழிமுறைகள் அமைய வேண்டும்.

அரசாங்க ஆய்வு பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தல்.

எனவே மாணவர்களின் பெரும்பாலான தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் நடுத்தரப் பள்ளிகளை அறிமுகப்படுத்தப்படுவதற்கு இக்குழு பரிந்துரைத்தது. மேலும், தொழில் மற்றும் வர்த்தக தொழில்களுக்கு பரிந்துரைத்தது. தவிர, பல்கலைக்கழக கல்வி, பெண்கள் கல்வி, சிறுபான்மையினர் கல்வி மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்புகளின் முன்னேற்றம் ஆகியவற்றை மேம்படுத்துவதற்கு இக்குழு பரிந்துரைத்தது.

கல்வி வார்தா அமைப்பு (1937)

கல்வி வார்தா திட்டம் எம்.கே. காந்தி அவர்களால் 1937 இல் கொண்டு வரப்பட்டது. டாக்டர் ஜாகீர் ஹுசைனின் தலைமையில், ஒரு தற்காலிக மற்றும் விரிவான பாடத்திட்டம் கட்டமைக்கப்பட்டது. அதன் முக்கிய அம்சங்களான:

  • ஏழு ஆண்டுகளுக்கு அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாய கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும்.
  • போதனை மொழி தாய் மொழியாக இருக்க வேண்டும் கல்வி என்பது ஓரளவிற்கு தன்னை ஆதரிக்க வேண்டும்.
  • ஒரு நல்ல குடிமகனின் கடமைகளையும் பொறுப்பையும் குழந்தை அறிய உதவ வேண்டும்.
  • கல்வியைப் புரிந்து கொள்ளவும், வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளை தீர்க்கவும் குழந்தைக்கு கல்வி உதவி செய்ய வேண்டும்.
  • கல்வி கொள்கை அடிப்படையானது "கற்கும் போது சம்பாதித்தல் சம்பாதிக்கும் போது கற்பது".

ஆபோட் - வுட் (Abott-wood) அறிக்கை (1936-37)

இந்தியாவில் போதுமான மற்றும் சரியான தொழிற்பயிற்சி கல்வியின்மை நிலவுவதாக பொதுமக்கள் நீண்டகாலமாக கோரிக்கையை எழுப்பினர். ஆகையால், 193637இல் இந்திய அரசு இரண்டு பிரிட்டிஷ் வல்லுநர்களை அழைத்து தொழில்சார் கல்விக்கான திட்டத்தை வடிவமைக்க வலியுறுத்தியது. இந்த இரண்டு வல்லுநர்கள் A. Abott மற்றும் S.H. WOOD. பஞ்சாப், தில்லி மற்றும் உத்திரபிரதேசத்திற்கு இந்த இரு நபர்களும் பயணித்து நான்கு மாதங்களுக்குள் தொழிற்துறை கல்வியைப் பற்றி ஒரு அறிக்கையை தயாரித்தனர். இந்த அறிக்கை விரிவான அல்லது வெற்றிகரமாக இல்லை. இந்த அறிக்கையின் அடிப்படையில், 1944 ஆம் ஆண்டின் சார்ஜன்ட் அறிக்கை வெளியானது.

  • தொழிற்கல்வி பல்வேறு தொழிற்பாடுகளின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும். எந்த தொழிற்துறை பகுதியும் குறைவாக மதிப்பிடக்கூடாது.
  • தொழிற்துறை கல்வி இலக்கிய மற்றும் விஞ்ஞான கல்வியுடன் சமமாக கருதப்பட்டு அதன் தரநிலை உயர்த்தப்பட வேண்டும்.
  • பொது மற்றும் தொழிற்கல்விக்கு தனித்தனி பள்ளிகளை நிறுவ வேண்டும்.
  • சிறு தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ள திறமையான தொழிலாளர்களுக்கு சரியான தொழிற்பயிற்சி வழங்கப்பட வேண்டும்,
  • ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் தொழிற்கல்வி மற்றும் பல்வேறு பிற தொழில்களுக்குமிடையே ஆரோக்கியமான உறவை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு தொழில்சார் கல்வி ஆலோசகர்களின் சபை நிறுவப்பட வேண்டும்.
  • தொழில் கல்விக்கான இரண்டு வகையான பள்ளிகள் இருக்க வேண்டும். முதலாவது இளநிலை தொழிற்கல்வி பள்ளி மற்றும் இரண்டாவது மேல்நிலை தொழிற்கல்வி பள்ளியாக இருத்தல் வேண்டும்.
  • VIII-ம் வகுப்புக்குப் பின் உயர்நிலைப் பள்ளியில் தொழிற்கல்வி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு வழங்க வேண்டும்.
  • XI-ம் வகுப்புக்குப் பிறகு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் தொழில்சார் கல்வியாண்டுகள் இருக்க வேண்டும்.
  • தொழில்சார் பயிற்சியின் போது சான்றிதழை வழங்குவது மட்டுமின்றி தொழில்சார் பயிற்சியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட வேலைகளின் தரத்தை தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும்.
  • முடிந்தவரை, தொழிற்கல்வி மையங்கள் அருகே தொழிற்கல்வி பள்ளி நிறுவப்பட வேண்டும்.
  • பல்வேறு இடங்களில் ஈடுபட்டுள்ள நபர்களுக்கு பகுதி நேர வகுப்புகள் திறக்கப்பட வேண்டும். தொழிலாளர்கள் வாரத்திற்கு 2-1 / 2 நாட்களுக்கு தொழில்சார் பள்ளிகளில் பயிற்சியளிக்கப்பட வேண்டும், இந்த 2-1 / 2 நாட்களுக்கு முழு ஊதியம் வழங்கப்பட வேண்டும். பகுதி நேரப் பள்ளிகளில், பகல் நேரத்தில் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்
  • பெரிய நகரங்களிலும், பெரிய தொழிற்பயிற்சி மையங்களிலும் அரசு நிறுவனங்களை திறக்க வேண்டும்.

முடிவுரை

இந்திய கல்வி முறை ஒவ்வொரு இந்திய குடிமகனின் ஆரம்ப காலங்களிலிருந்து பல உயர்வையும் தாழ்வையையும் கடந்து வந்துள்ளது. மிகப் பெரிய மாற்றங்களும் அபிவிருத்தியும், முக்கியமாக சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய அல்லது பிரிட்டிஷ் சகாப்தத்தில் நிகழ்ந்தன. அவற்றில் சில தற்போது கல்வித் துறையில் தொடர்கின்றன.

ஆதாரம் : தமிழ்நாடு ஆசிரியர் கல்வியியல் ஆராய்ச்சி மையம்

Filed under:
2.93333333333
தங்கள் மதிப்பீட்டை பதிவு செய்ய, நட்சத்திரங்களின் மீது நகர்த்தி க்ளிக் செய்யவும்
கருத்தைச் சேர்

(மேற்கண்ட தகவலில் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள்/ஆலோசனைகள் இருந்தால், இங்கே பதிவு செய்யவும்)

Enter the word
நெவிகடிஒன்
Back to top