தமிழ் இலக்கியம்

தமிழ்” என்ற சொல்லின் அடிப்படை அர்த்தம் – இன்பம் தரும் மொழி என்றும் கூறப்படுகிறது. “தமி” (இன்பம்) + “இழ்” (புகழ் அல்லது இயல்) என்பதிலிருந்து உருவானதாகும் என அறிஞர்கள் சொல்கின்றனர்.

தமிழ் மொழியின் மூன்று வகை தமிழ் மொழி இயற் தமிழ், இசைத் தமிழ், நாடகத் தமிழ் என மூன்று வகையாக உள்ளது. இந்த மூன்று பிரிவுகளும் தமிழுக்கு "முத்தமிழ்" என்ற சிறப்பை அளிக்கின்றன.

இயற் தமிழ் என்பது தமிழ் மொழியின் இலக்கியத்தையும், இலக்கணத்தையும் உள்ளடக்கிய செம்மையான வடிவமாகும். இது கவிதை, உரைநடை போன்ற பல்வேறு இலக்கியப் படைப்புகள் மூலம் தமிழ் மக்களின் அறிவு, உணர்வு மற்றும் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்துகிறது.

இசைத் தமிழ் மனத்தில் தோன்றும் கருத்தை இசையின் வாயிலாக வெளிப்படுத்துவது இசைத் தமிழாகும். இசைத் தமிழ் என்பது தமிழ் மொழியின் இசை வடிவமாகும். இது பண்ணுடன் கூடிய பாடல்கள், தாளக்கட்டு, இசைக்கருவிகள் மற்றும் இசை மரபுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. தமிழ் மொழியில் இருந்த இசைத் தமிழ் நூல்கள் பல அழிந்துவிட்டன என்று கருதப்படுகிறது.

அகத்தியம்: இசைக்கு இலக்கணம் வகுத்த முதல் நூல் என்று கருதப்படுகிறது. அகத்திய முனிவரால் இயற்றப்பட்டது என்று மரபு கூறுகிறது. பெருநாரை, பெருங்குருகு, முதுநாரை, முதுகுருகு: இந்த நூல்கள் பண்டைய இசை பற்றிய தகவல்களைக் கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பஞ்சபாரதீயம்: இதுவும் பண்டைய இசை இலக்கண நூல். கூத்த நூல்: இது இசை, நடனம் மற்றும் நாடகம் தொடர்பான நூல். இதன் முழுமையான வடிவம் கிடைக்கவில்லை. பரதசேனாபதியம்: பரதம் மற்றும் இசை தொடர்பான நூல். இலக்கியங்களில் காணப்படும் இசைத் தமிழ் தகவல்கள்:

தொல்காப்பியம்: இவ்விலக்கண நூல் பண்ணத்தி,யாப்பு குறித்த விரிவான கருத்துக்களைப் பதிவு செய்துள்ளது. சங்க இலக்கியங்கள் : சங்க இலக்கியம் பாணர்கள், விறலி குறித்து மிக விரிவாக பதிவு செய்துள்ளது. மேலும் இசைக்கலைஞர்கள் பயன்படுத்திய பல்வேறு இசைக்கருவிகளையும் சங்க இலக்கியம் கூறுகின்றது. சிலப்பதிகாரம்: இது இசைத் தமிழுக்கு ஒரு முக்கிய ஆதாரமாக விளங்குகிறது. இதில் இசைக்கருவிகள், பண்கள், தாளங்கள் மற்றும் இசைக்கலைஞர்கள் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் உள்ளன. அடியார்க்கு நல்லார் எழுதிய உரையும் இசை ஆராய்ச்சியில் முக்கியமானது. தேவாரம், திருவாசகம், நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தம்: பக்தி இலக்கியங்களான இவை பண்ணுடன் இசைக்கப்படுவதற்கான குறிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. கல்வெட்டுகள்: குடுமியான்மலை இசைக் கல்வெட்டு: இது ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மனால் வெட்டப்பட்டது. இதில் அக்காலத்திய இசை முறைகள் பற்றிய ஸ்வரக் குறிகள் காணப்படுகின்றன. பிற்காலத்திய நூல்கள்: யாழ் நூல் (விபுலாநந்தர்): 20-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், பண்டைய யாழ் மற்றும் தமிழிசை பற்றிய ஆய்வுகளைக் கொண்டுள்ளது. தமிழ் இசை இலக்கண வரலாறு (மு. அருணாசலம்): 20-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், தமிழ் இசையின் வரலாறு மற்றும் இலக்கணத்தை விரிவாக ஆராய்கிறது. இசைத்தமிழ் (க. வெள்ளைவாரணனார்): இந்த நூல் இசைத் தமிழின் பல்வேறு அம்சங்களை விளக்குகிறது. இந்த ஆதாரங்கள் மூலம் தமிழ் மொழியில் ஒரு வளமான இசை மரபு இருந்ததையும், அதற்கென பல நூல்கள் இருந்திருக்கலாம் என்பதையும் அறிய முடிகிறது. காலப்போக்கில் பல நூல்கள் அழிந்திருந்தாலும், எஞ்சிய இலக்கியங்கள் மற்றும் கல்வெட்டுகள் மூலம் இசைத் தமிழின் சிறப்பை ஓரளவிற்கு உணர முடிகிறது.

நாடகத் தமிழ் மனத்தில் தோன்றும் கருத்தை உடலில் உள்ள அங்க அசைவுகளின் வாயிலாக பார்வையாளர்களுக்கு வெளிப்படுத்தும் கலை வடிவம் நாடகம் ஆகும். நாடகத் தமிழ் என்பது தமிழ் மொழியின் உரையாடல்கள், பாடல்கள், நடிப்பு, மற்றும் அரங்க அமைப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய நாடகக் கலையைக் குறிக்கிறது. இது கதைகளை உணர்வுப்பூர்வமாகவும், காட்சிப்பூர்வமாகவும் பார்வையாளர்களுக்கு முன் நிகழ்த்திக் காட்டுவதற்கான ஒரு வடிவமாகும்.

நாடகத் தமிழின் முக்கிய அம்சங்கள்:

உரையாடல்கள்: நாடகத்தில் கதாபாத்திரங்கள் பேசும் வசனங்கள் நாடகத் தமிழின் முக்கிய பகுதியாகும். இந்த உரையாடல்கள் கதையை நகர்த்தவும், கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தவும், பார்வையாளர்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டவும் உதவுகின்றன. பாடல்கள்: பல நாடகங்களில் பாடல்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இவை கதையின் உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களை வெளிப்படுத்தவும், கதைக்கு மேலும் மெருகூட்டவும் பயன்படுகின்றன. இசைத் தமிழும் நாடகத் தமிழின் ஒரு அங்கமாகிறது. நடிப்பு: கதாபாத்திரங்களின் உடல் மொழி, முகபாவனைகள் மற்றும் நடிப்பு நாடகத்தின் சாராம்சமாகும். நடிகர்கள் தங்கள் நடிப்பின் மூலம் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார்கள். அரங்க அமைப்பு: மேடை, திரை, ஒப்பனை, ஆடை மற்றும் பிற அரங்கப் பொருட்கள் நாடகத்தின் காட்சி அமைப்பை மேம்படுத்துகின்றன. கதை சொல்லுதல்: நாடகத் தமிழ் ஒரு கதையை அல்லது கருப்பொருளை பார்வையாளர்களுக்குப் புரியும் வகையில் எடுத்துரைக்கிறது. மெய்ப்பாடுகள் (Emotions): தொல்காப்பியம் போன்ற பண்டைய இலக்கண நூல்கள் நாடகத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும் பல்வேறு வகையான உணர்வுகளுக்கு (மெய்ப்பாடுகள்) இலக்கணம் வகுத்துக் கூறியுள்ளது. முத்தமிழில் நாடகத் தமிழின் பங்கு:

முத்தமிழில் நாடகத் தமிழ் ஒரு காட்சி ஊடகமாகச் செயல்படுகிறது. இயற் தமிழ் அறிவு மற்றும் சிந்தனைகளை வழங்க, இசைத் தமிழ் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த, நாடகத் தமிழ் இந்த இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு கதையை அல்லது கருப்பொருளை நேரடி அனுபவமாக பார்வையாளர்களுக்கு வழங்குகிறது.

தற்கால நாடகங்கள்:

தற்காலத்திலும் தமிழ் நாடகங்கள் பல்வேறு வடிவங்களில் மேடையேற்றப்படுகின்றன. சமூக நாடகங்கள், நகைச்சுவை நாடகங்கள், வரலாற்று நாடகங்கள் எனப் பல வகைகள் உள்ளன. தமிழ் மொழியில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் முழுமையான நாடகத் தமிழ் நூல்கள் எதுவும் இன்று முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், பண்டைய இலக்கியங்களிலும், உரைகளிலும், கல்வெட்டுகளிலும் நாடகக் கலை பற்றிய பல குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. கிடைக்கக்கூடிய தகவல்களின் அடிப்படையில் சில முக்கியமான நாடகத் தமிழ் நூல்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள்:

அகத்தியம்: அகத்திய முனிவரால் இயற்றப்பட்டதாகக் கருதப்படும் இந்த நூல் இசை, நாடகம் உள்ளிட்ட பல கலைகளுக்கு இலக்கணம் வகுத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதன் முழுமையான வடிவம் கிடைக்கவில்லை. பரதம்: பரத முனிவரால் இயற்றப்பட்டதாகக் கூறப்படும் இந்த நாடக இலக்கண நூலை சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்கு நல்லார் குறிப்பிடுகிறார். இதுவும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. முறுவல், சயந்தம், செயிற்றியம், குணநூல்: இந்த நூல்கள் நாடக இலக்கண நூல்களாக இருந்திருக்கலாம் என்று பழந்தமிழ் நூல்களின் உரைகள் மூலம் அறிய முடிகிறது. கூத்த நூல்: இது கூத்து மற்றும் நாடகம் தொடர்பான ஒரு நூலாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் சில பகுதிகள் மட்டும் கிடைக்கின்றன என்று கூறப்படுகிறது. பரதசேனாபதியம்: இது பரதம் மற்றும் இசை தொடர்பான நூல். இலக்கியங்களில் காணப்படும் நாடகத் தமிழ் தகவல்கள்:

தொல்காப்பியம்: இந்த இலக்கண நூல் "நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்" (நாடக மரபிலும் உலகியல் மரபிலும்) என்று கூறுவதன் மூலம் அக்காலத்தில் நாடகங்கள் இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், மெய்ப்பாட்டியல் நாடக உணர்வுகளுக்கு இலக்கணம் வகுக்கிறது. சிலப்பதிகாரம்: இந்த காப்பியம் நாடகக் காப்பியமாகவே கருதப்படுகிறது. இதில் மாதவியின் அரங்கேற்றுக் காதை நாடகக் கலை பற்றிய பல தகவல்களை வழங்குகிறது. அடியார்க்கு நல்லார் எழுதிய உரை நாடகத் தமிழ் பற்றி மேலும் பல செய்திகளைத் தருகிறது. சங்க இலக்கியங்கள்: சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் கூத்து, ஆடல், பாடல் போன்ற கலைகள் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. இவை நாடகத்தின் முந்தைய வடிவங்களாக இருக்கலாம். பிற்காலத்திய நூல்கள்: மதங்க சூளாமணி (சுவாமி விபுலாநந்தர்): 20-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல் நாடகக் கலை பற்றிய ஆய்வாகும். நாடகவியல் (பரிதிமாற் கலைஞர்): இதுவும் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட நாடக இலக்கண நூலாகும். நாடகத்தமிழ் (பம்மல் சம்பந்த முதலியார்): இதுவும் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட நாடகக் கலை பற்றிய நூலாகும். ஆக, தமிழ் மொழியில் பண்டைய காலத்தில் பல நாடக நூல்கள் இருந்திருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. ஆனால், கால வெள்ளத்தில் அவை அழிந்துவிட்டன. எஞ்சிய இலக்கியங்கள், உரைகள் மற்றும் கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் மூலம் அக்காலத்திய நாடகக் கலை பற்றிய சில தகவல்களை நாம் அறிய முடிகிறது.

இயற் தமிழ் - இலக்கியம் இலக்கியம் என்பது மொழியின் மூலம் கலைத்துவமாகவும், அழகியல் உணர்வோடும் வெளிப்படுத்தப்படும் படைப்புகளைக் குறிக்கிறது. இது வெறும் தகவல்களைப் பதிவு செய்வதை விட, மனித உணர்வுகள், எண்ணங்கள், அனுபவங்கள், கற்பனைகள் மற்றும் சமூகக் கருத்துக்களைப் பல்வேறு வடிவங்களில் (கவிதை, உரைநடை, நாடகம் போன்றவை) வெளிப்படுத்துகிறது.

இலக்கியத்திற்குப் பல நோக்கங்கள் இருக்கலாம். சில முக்கியமானவை:

அறிவூட்டல்: புதிய தகவல்களை வழங்குதல், உலகத்தைப் பற்றிய புரிதலை மேம்படுத்துதல். உணர்வுகளைத் தூண்டுதல்: வாசகர்களின் மனதில் பல்வேறு உணர்வுகளை ஏற்படுத்துதல் (சிரிப்பு, அழுகை, கோபம், இரக்கம் போன்றவை). சிந்தனையைத் தூண்டுதல்: கேள்விகளை எழுப்புதல், புதிய கண்ணோட்டங்களை வழங்குதல், விமர்சன சிந்தனையை வளர்த்தல். அழகியல் இன்பம் அளித்தல்: மொழியின் அழகை ரசிக்கவும், கலைத்துவமான படைப்புகளை அனுபவிக்கவும் வாய்ப்பளித்தல். சமூக மாற்றத்திற்கான தூண்டுதல்: சமூகத்தில் உள்ள குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, மாற்றத்திற்கான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல். இலக்கணம் இலக்கணம் என்பது ஒரு மொழியின் கட்டமைப்பு விதிகள் மற்றும் கொள்கைகளை விளக்கும் ஒரு அமைப்பாகும். இது ஒரு மொழி எப்படிச் செயல்படுகிறது, சொற்கள் எவ்வாறு உருவாகின்றன, அவை எவ்வாறு ஒன்றிணைந்து வாக்கியங்களை உருவாக்குகின்றன, மற்றும் அந்த வாக்கியங்கள் எவ்வாறு சரியான முறையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் விளக்குகிறது.

இலக்கணத்தின் முக்கிய அம்சங்கள்:

மொழி விதிகளை முறைப்படுத்துதல்: ஒரு மொழியில் காணப்படும் பல்வேறு கூறுகளை (எழுத்துக்கள், சொற்கள், வாக்கியங்கள்) ஒழுங்குபடுத்தி, அவற்றுக்கான விதிகளை வரையறுக்கிறது. சரியான பயன்பாட்டை வழிகாட்டுதல்: மொழியைப் பிழையின்றிப் பேசவும், எழுதவும் தேவையான வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது. புரிதலை மேம்படுத்துதல்: இலக்கண விதிகளைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், ஒருவருக்கொருவர் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. மொழி அமைப்பை விளக்குதல்: ஒரு மொழியின் உள்ளார்ந்த கட்டமைப்பு மற்றும் அதன் கூறுகளுக்கு இடையேயான தொடர்பை விளக்குகிறது. மொழி ஆய்வுக்கு உதவுதல்: மொழியியல் ஆய்வுகளுக்கு இலக்கணம் ஒரு அடிப்படையான கருவியாக விளங்குகிறது. மொழிகளின் தோற்றம், வளர்ச்சி மற்றும் ஒப்பீடு போன்ற ஆய்வுகளுக்கு இது உதவுகிறது. இலக்கணத்தில் அடங்கும் முக்கிய பகுதிகள்:

எழுத்தியல் (Orthography): எழுத்துக்கள், அவற்றின் வடிவங்கள், ஒலிப்பு முறைகள் மற்றும் அவை எவ்வாறு சொற்களில் இடம்பெறுகின்றன என்பது பற்றியது. சொல்லியல் (Morphology): சொற்களின் அமைப்பு, அவற்றின் வேர்ச்சொற்கள், விகுதிகள் மற்றும் அவை எவ்வாறு புதிய சொற்களை உருவாக்குகின்றன என்பது பற்றியது. தொடரியல் (Syntax): சொற்கள் ஒன்றிணைந்து வாக்கியங்களை உருவாக்கும் முறைகள், வாக்கியங்களின் அமைப்பு மற்றும் சொற்களின் சரியான வரிசைமுறை பற்றியது. ஒலியியல் (Phonetics & Phonology): மொழியின் ஒலிகள், அவற்றின் உற்பத்தி முறை, ஒலிப்பு வேறுபாடுகள் மற்றும் அவை எவ்வாறு சொற்களின் பொருளை மாற்றுகின்றன என்பது பற்றியது. பொருளியல் (Semantics): சொற்கள், வாக்கியங்கள் மற்றும் உரைகளின் பொருள் பற்றியது. இலக்கணத்தின் முக்கியத்துவம்:

தெளிவான தொடர்பு: சரியான இலக்கணத்தைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் தெளிவான மற்றும் துல்லியமான தகவல்தொடர்பை உறுதிப்படுத்த முடியும். பிழையற்ற மொழிப் பயன்பாடு: இலக்கணம் பிழையின்றிப் பேசவும் எழுதவும் உதவுகிறது. மொழித் தரத்தை மேம்படுத்துதல்: இலக்கண விதிகளைப் பின்பற்றுவது மொழிக்கு ஒரு தரமான மற்றும் முறையான அமைப்பை வழங்குகிறது. கல்வியில் முக்கிய பங்கு: மொழி கற்பித்தலில் இலக்கணம் ஒரு முக்கியப் பாடமாக உள்ளது. தமிழ் இலக்கண நூல்கள்

தமிழ் மொழிக்கு ஒரு நீண்ட மற்றும் வளமான இலக்கணப் பாரம்பரியம் உண்டு. காலந்தோறும் பல முக்கியமான இலக்கண நூல்கள் தோன்றியுள்ளன.

தொல்காப்பியம்: இது தமிழ் இலக்கணத்தின் மிகப்பழமையான மற்றும் முழுமையான நூல் என்று கருதப்படுகிறது. இது மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது: எழுத்ததிகாரம்: எழுத்துக்கள், அவற்றின் ஒலிப்பு முறைகள், புணர்ச்சி விதிகள் ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. சொல்லதிகாரம்: சொற்களின் வகைகள் (பெயர், வினை, இடை, உரி), அவற்றின் இலக்கணக் கூறுகள் மற்றும் பயன்பாடுகளை விளக்குகிறது. பொருளதிகாரம்: அகப்பொருள் (அன்பு வாழ்க்கை), புறப்பொருள் (வீரம், கொடை போன்ற புற வாழ்க்கை), யாப்பு (செய்யுள் அமைப்பு), அணி (கவிதையின் அழகு) ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. தொல்காப்பியம் வெறும் இலக்கண நூலாக மட்டுமல்லாமல், அக்காலத்திய சமூக மற்றும் பண்பாட்டு நிலைகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. நன்னூல்: இது 13-ஆம் நூற்றாண்டில் பவணந்தி முனிவரால் எழுதப்பட்டது. தொல்காப்பியத்தின் கருத்துக்களைச் சுருக்கமாகவும், எளிமையாகவும் விளக்கும் ஒரு நூல் இது. இது இரண்டு அதிகாரங்களைக் கொண்டது: எழுத்ததிகாரம்: எழுத்துகள் மற்றும் புணர்ச்சி விதிகளை விளக்குகிறது. சொல்லதிகாரம்: சொற்களின் வகைகள் மற்றும் அவற்றின் இலக்கணக் கூறுகளை விளக்குகிறது. நன்னூல், தொல்காப்பியத்திற்குப் பின் வந்த இலக்கண நூல்களுக்கு ஒரு அடிப்படையாக அமைந்தது. யாப்பருங்கலக்காரிகை என்பது தமிழ் யாப்பிலக்கண நூல்களில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். இது தொல்காப்பியத்திற்குப் பின் தோன்றிய யாப்பியல் நூல்களுள் சிறப்பிடம் பெறுகிறது. யாப்பருங்கலம் மற்றும் யாப்பருங்கலக்காரிகை ஆகிய இரு நூல்களையும் இயற்றியவர் அமிதசாகரர் என்ற சமணத் துறவி ஆவார். இவரது மாணவர் குணசாகரர் இந்நூலுக்கு உரை எழுதியுள்ளார். இந்த நூலின் காலம் கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டு அல்லது 11-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். முதலாம் குலோத்துங்க சோழனின் கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் மூலம் இது உறுதி செய்யப்படுகிறது.

தண்டியலங்காரம் என்பது தமிழ் இலக்கணத்தில் அணி இலக்கணத்தைச் சிறப்பாக விளக்கும் ஒரு முக்கியமான நூலாகும். தமிழில் தோன்றிய அணி இலக்கண நூல்களுள் இது மிகவும் புகழ்பெற்றது. இந்த நூலின் ஆசிரியர் தண்டி என்பவர். இவர் வடமொழியில் "காவ்யாதர்சம்" என்ற அணி இலக்கண நூலை எழுதிய தண்டியைத் தழுவி இந்நூலை இயற்றினார் என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், தமிழில் தண்டியலங்காரம் எழுதிய தண்டி யார் என்பது குறித்து உறுதியான தகவல்கள் இல்லை. இவர் கம்பர் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் என்றும், சோழ நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்றும் சிறப்புப் பாயிரம் கூறுகிறது. இந்நூல் கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்று கருதப்படுகிறது. இது இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழனின் (கி.பி. 1133-1150) அவைக்களத்தில் அரங்கேற்றப்பட்டதாகச் சிறப்புப் பாயிரம் குறிப்பிடுகிறது. தண்டியலங்காரம் மூன்று பெரும் பிரிவுகளைக் கொண்டது:

பொதுவணியியல்: இது செய்யுளின் பொதுவான இலக்கணக் கூறுகள், செய்யுள் வகைகள் (முத்தகம், குளகம் போன்றவை) மற்றும் செய்யுளின் குணங்கள் (செறிவு, தெளிவு போன்றவை) பற்றிக் கூறுகிறது. பொருளணியியல்: இது கவிதையின் பொருளால் ஏற்படும் அழகு அதாவது பொருளணிகளை (உவமை, உருவகம், தீவகம், வேற்றுப்பொருள் வைப்பு போன்ற 35 அணிகள்) விளக்குகிறது. இதுவே நூலின் பெரும்பகுதியாகும். சொல்லணியியல்: இது சொற்களின் அழகால் ஏற்படும் அணியான சொல்லணிகளை (மடக்கு, சித்திரக்கவி ஆகிய இரண்டு அணிகள்) விளக்குகிறது. மேலும், செய்யுளில் வரக்கூடாத வழுக்கள் பற்றியும் கூறுகிறது. தொல்காப்பியத்தில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட அணி இலக்கணத்தை விரிவாகவும், முறையாகவும் விளக்குகிறது. வடமொழி அணியிலக்கணக் கருத்துக்களைத் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தியது. ஒவ்வொரு அணிக்கும் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டுப் பாடல்களை ஆசிரியர் தாமே இயற்றியுள்ளார். இந்நூல் அணி இலக்கணம் பயில்வோருக்கு ஒரு சிறந்த கையேடாக விளங்குகிறது.

நம்பியகப்பொருள் என்பது தமிழ் இலக்கணத்தில் அகப்பொருள் இலக்கணத்தை விரிவாகவும், சிறப்பாகவும் விளக்கும் ஒரு முக்கியமான நூலாகும். அகப்பொருள் என்பது தலைவன் தலைவியிடையே நிகழும் அகவாழ்வின் இன்ப துன்பங்களைக் கவிதை வடிவில் கூறுவது. இந்நூலின் ஆசிரியர் நம்பி ஆண்டார் நம்பி ஆவார். இவர் சைவ சமயத்தைச் சேர்ந்தவர். ராஜராஜ சோழன் மற்றும் ராஜேந்திர சோழன் காலங்களில் வாழ்ந்தவர் என்று நம்பப்படுகிறது. இவர் திருமுறைகளைத் தொகுத்ததிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளார். இந்நூல் கி.பி. 11-ஆம் நூற்றாண்டு அல்லது அதற்கு சற்று முந்தைய காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது என்று கருதப்படுகிறது. நம்பியகப்பொருள் ஐந்து அதிகாரங்களைக் கொண்டது:

அகத்திணையியல்: அகத்திணைகளின் பொதுவான இலக்கணத்தையும், ஏழு திணைகளான குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, கைக்கிளை, பெருந்திணை ஆகியவற்றின் அடிப்படை இலக்கணத்தையும் கூறுகிறது. களவியல்: தலைவன் தலைவியின் களவொழுக்கம் (ரகசியமான சந்திப்பு) பற்றிய இலக்கணத்தை விளக்குகிறது. கற்பியல்: தலைவன் தலைவியின் கற்பொழுக்கம் (திருமணத்திற்குப் பின் உள்ள வாழ்க்கை) பற்றிய இலக்கணத்தை விளக்குகிறது. ஒழுபியல்: களவொழுக்கத்திலும் கற்பொழுக்கத்திலும் நிகழும் ஒழுங்கற்ற நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிக் கூறுகிறது. புறத்திணையியல்: அகத்திணைகளுக்குப் புறம்பான புறத்திணைகள் பற்றிய இலக்கணத்தை சுருக்கமாகக் கூறுகிறது. (சில ஆய்வாளர்கள் இது பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதுகின்றனர்). தொல்காப்பியத்தின் பொருளதிகாரத்தில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட அகப்பொருள் இலக்கணத்தை விரிவாகவும், முறையானும் விளக்குகிறது. களவியல் மற்றும் கற்பியல் ஒழுக்கங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து இலக்கணம் வகுக்கிறது. ஒவ்வொரு கூற்றுக்கும் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டுப் பாடல்களை ஆசிரியர் தாமே இயற்றியுள்ளார்.

புறப்பொருள் வெண்பாமாலை என்பது தமிழ் இலக்கணத்தில் புறப்பொருள் இலக்கணத்தை விரிவாகவும், வெண்பா யாப்பில் அமைந்தும் கூறும் ஒரு முக்கியமான நூலாகும். புறப்பொருள் என்பது போர், வீரம், கொடை, புகழ், நிலையாமை போன்ற புற வாழ்வின் பல்வேறு அம்சங்களைப் பற்றிக் கூறுவது. இந்நூலின் ஆசிரியர் ஐயனாரிதனார் ஆவார். இவர் எந்த சமயத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்லது எந்த காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது குறித்து உறுதியான தகவல்கள் இல்லை. இருப்பினும், இந்நூல் நம்பியகப்பொருளுக்குப் பிற்பட்டது என்று கருதப்படுகிறது. கி.பி. 11-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 12-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் தோன்றியிருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். புறப்பொருள் வெண்பாமாலை பன்னிரண்டு படலங்களாகப் (அதிகாரங்கள்) பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு படலமும் ஒரு குறிப்பிட்ட புறத்திணையைப் பற்றியும், அதன் துறைகளைப் பற்றியும் வெண்பா யாப்பில் விளக்குகிறது. அந்தப் பன்னிரண்டு படலங்கள் பின்வருமாறு:

வெட்சிப் படலம் கரந்தைப் படலம் வஞ்சிப் படலம் காஞ்சிப் படலம் நொச்சிப் படலம் உழிஞைப் படலம் தும்பைப் படலம் வாகைப் படலம் பாடாண் படலம் பொதுவியல் படலம் கைக்கிளைப் படலம் பெருந்திணைப் படலம் இந்நூல் முழுவதும் வெண்பா யாப்பில் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு திணைக்கும் உரிய துறைகளை விளக்கும் வெண்பாக்களை மாலையாகத் தொடுத்தது போன்ற அமைப்பில் இருப்பதால் "வெண்பாமாலை" என்று பெயர் பெற்றது.

தொல்காப்பியத்தின் பொருளதிகாரத்தில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட புறப்பொருள் இலக்கணத்தை விரிவாகவும், தெளிவாகவும் விளக்குகிறது. ஒவ்வொரு புறத்திணைக்கும் பல உட்பிரிவுகளான துறைகளை வகுத்து, அவற்றுக்கான இலக்கணத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகளையும் வழங்குகிறது. வெண்பா யாப்பில் அமைந்திருப்பதால் எளிதில் மனப்பாடம் செய்யவும், புரிந்துகொள்ளவும் ஏதுவாக உள்ளது.

வீரசோழியம் என்பது 11-ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய ஒரு முக்கியமான தமிழ் இலக்கண நூலாகும். இது சோழ மன்னன் வீரசோழனின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க எழுதப்பட்டது. இந்நூலின் ஆசிரியர் புத்தமித்திரனார் என்ற பௌத்தத் துறவி ஆவார். இந்நூல் 11-ஆம் நூற்றாண்டில், அதாவது வீரசோழனின் ஆட்சிக் காலத்தில் (கி.பி. 1021 - 1038) எழுதப்பட்டது. வீரசோழியம் ஐந்து அதிகாரங்களைக் கொண்டது:

எழுத்ததிகாரம்: எழுத்துகள், அவற்றின் ஒலிப்பு முறைகள் மற்றும் புணர்ச்சி விதிகளை விளக்குகிறது. சொல்லதிகாரம்: சொற்களின் வகைகள் (பெயர், வினை, இடை, உரி), அவற்றின் இலக்கணக் கூறுகள் மற்றும் பயன்பாடுகளை விளக்குகிறது. பொருளதிகாரம்: அகப்பொருள் மற்றும் புறப்பொருள் இலக்கணங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறது. அணியதிகாரம்: கவிதையின் அழகூட்டும் அணிகளைப் பற்றிக் கூறுகிறது. யாப்பதிகாரம்: செய்யுளின் யாப்பு மற்றும் சந்த முறைகளைப் பற்றிக் கூறுகிறது. சிறப்பு:

வீரசோழியம் தமிழ் இலக்கண மரபில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. இது சமஸ்கிருத இலக்கணத்தின் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முதல் தமிழ் இலக்கண நூல் என்று கருதப்படுகிறது. இதில் வடமொழி இலக்கணக் கூறுகளான காரகம் (வேற்றுமை) போன்ற கருத்துக்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பொருளதிகாரத்தில் அகப்பொருள் மற்றும் புறப்பொருள் இலக்கணங்கள் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டாலும், அணியதிகாரம் மற்றும் யாப்பதிகாரம் ஆகியவை முக்கியமான தகவல்களை வழங்குகின்றன. இது தமிழ் இலக்கண வரலாற்றில் ஒரு புதிய போக்கைக் காட்டியது. குறைபாடுகள்:

வீரசோழியம் தொல்காப்பியம் மற்றும் நன்னூல் போன்ற முழுமையான இலக்கண நூலாகக் கருதப்படுவதில்லை. சில இலக்கணக் கூறுகள் இதில் முழுமையாக விளக்கப்படவில்லை. வடமொழி இலக்கணக் கூறுகளைத் தமிழில் புகுத்த முயன்றதால், சில தமிழ் இலக்கண அறிஞர்களால் இது விமர்சிக்கப்பட்டது. பிற்காலத்திய இலக்கண நூல்கள்:

இலக்கண விளக்கம் (வைத்தியநாத தேசிகர்): 17-ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய இந்த நூல், தொல்காப்பியம் மற்றும் நன்னூல் ஆகிய இரு நூல்களின் கருத்துக்களையும் உள்ளடக்கி எழுதப்பட்டது. தொன்னூல் விளக்கம் (வீரமாமுனிவர்): 18-ஆம் நூற்றாண்டில் வீரமாமுனிவரால் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், நன்னூலின் கருத்துக்களை விளக்குகிறது. நேமிநாதம்: இதுவும் ஒரு முக்கியமான இலக்கண நூல். நம்பியகப் பொருள்: இது அகப்பொருள் இலக்கணத்தை விளக்கும் நூல். தமிழ் இலக்கிய வரலாறு

தமிழ் மொழியின் தொன்மையை தாங்கி நிற்பவை தமிழ் இலக்கியங்கள் ஆகும். 3000 ஆண்டுகள் நெடும் வரலாறு கொண்ட தமிழ் இலக்கிய வரலாறு சில பெரும் பிரிவுகளாக பகுப்பட்டுள்ளது. அவை காலம் மற்றும் பாடுபொருள் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன.

நாட்டுப்புற இலக்கியம் சங்க இலக்கியம் காப்பிய இலக்கியம் நீதி நூல்கள் பக்தி இலக்கியம் சிற்றிலக்கியம் தற்கால இலக்கியம் (புதுக்கவிதை, சிறுகதை, நாடகம், உரைநடை)